III SA/Kr 170/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Wiesław Kisiel spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 listopada 2003 r. Nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu od 4,5 % do 18 % skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2002 r., nr [...], J.C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "C." uzyskał zezwolenie na sprzedaż w obiekcie gastronomiczno-handlowym w W. napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu. Wygaśnięcie tego zezwolenia stwierdził Wójt Gminy wydając decyzję z dnia [...] 2003 r., nr [...]. J.C. wniósł odwołanie, ale po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu I instancji. Decyzją SKO z dnia 26 listopada 2003 r., znak: [...] została wydana na podstawie art.18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jednolity tekst Dz.U.2002, nr 147, póz. 1231 z późn.zm.) w związku z art.162 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa m.in. w przypadku nieuiszczenia do 31 stycznia roku kalendarzowego opłaty za korzystanie z zezwolenia. Skoro więc J.C. uiścił opłatę dopiero w dniu 3 października 2003 r., więc zezwolenie bez wątpienia wygasło z mocy prawa. Bezskuteczne jest powoływanie się przez stronę na status zakładu w O. jako zakładu pracy chronionej. Uprawnienia z tego tytułu nie obejmują zakładu w W. W skardze na powyższą decyzję SKO z dnia 26 listopada 2003 r. J.C. podniósł, iż obiekty i pomieszczenia w W. spełniają warunki określone w art.28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Skarżący nie może zaś ponosić odpowiedzialności za nie-wydanie w terminie decyzji o przyznaniu zakładowi w W. zakładu pracy chronionej. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz o umorzenie postępowania bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, względnie — oddalenie. Powodem odrzucenia skargi powinno być niedochowanie terminu do jej wniesienia, albowiem termin ten powij być liczony od daty doręczenia decyzji stronie, a nie pełnomocnikowi. Alternatywny wniosek o oddalenie skargi organ uzasadnił argumentami sformułowanymi uprzednio w zaskarżonej decyzji. Jeżeli przedsiębiorca chciałby uzyskać zwolnienie z opłat w stosunku do zakładu w W., to musi uzyskać decyzję uznającą zakład w Wielmoży za kolejny zakład pracy chronionej. Decyzja taka jest wydawana obecnie na podstawie art.30 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez właściwego wojewodę po uzyskaniu potwierdzenia od właściwego Inspektora Pracy faktu spełniania przez obiekty i pomieszczenia określonych wymagań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (art. 110 K.p.a.). Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art.40 § 2 K.p.a.). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia (art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie organ odwoławczy otrzymał pełnomocnictwo (k. 19 akt postępowania administracyjnego) jeszcze przed wydaniem swej decyzji. Mimo to decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego doręczono najpierw stronie, zaś pełnomocnikowi — dopiero w dniu 8 grudnia 2003 r. i od tego terminu zaczął biec 30-dniowy termin do wniesienia skargi. Dlatego wniesienie skargi w dniu 6 stycznia 2004 r. czyni zadość wymogowi, ustalonemu w art.53 § 1 P.p.s.a. Należało więc rozpatrzyć skargę merytorycznie na rozprawie. Oceniając merytoryczne zarzuty skargi należy stwierdzić, iż nie są one uzasadnione i dlatego nie mogły być przez Sąd uwzględnione. Decyzją z dnia [...] 1996 r. za zakład pracy chronionej uznany został jedynie zakład skarżącego w O. Nie ma w niej mowy, aby taką kwalifikacją objęto również zakład skarżącego w W. W niniejszej sprawie nie jest przedmiotem kontroli sądowej owa decyzja z 1996 r., lecz decyzja SKO z dnia 26 listopada 2003 r., stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia. Dlatego Sąd nie bada prawidłowości pominięcia w 1996 r. zakładu w W. Decyzję o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej wydaje wojewoda (art.30 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Niezależnie od tego, co jest przyczyną niewydania takowej decyzji w odniesieniu do zakładu skarżącego w W., J.C. przed jej wprowadzeniem do obrotu prawnego nie jest zwolniony od ponoszenia opłat z tytułu sprzedaży napojów alkoholowych w zakładzie w W. Zwolnienie uzależnione jest od wydania decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, więc brak decyzji o zwolnieniu jest bezwzględną przeszkodą dla skutecznego powoływania się na status zakładu pracy chronionej zwalniający z opłat. Prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym (art.31 ust. 1 punkt 2 ustawy). Rozstrzygające znaczenie ma zastrzeżenie "zwolniony w stosunku do tego zakładu". Zwolnienie nie jest ryczałtowe, lecz dotyczy osobno każdego z zakładów o statusie zakładu pracy chronionej. Ustawa rozróżnia więc "pracodawcę prowadzącego zakład pracy chronionej" od samego "zakładu pracy chronionej". Zwolnienie jest wymagane odrębnie dla każdego zakładu pracy, a nie ryczałtowo - dla przedsiębiorcy prowadzącego te zakłady. Innymi słowy, jeżeli jeden przedsiębiorca prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych w kilku zakładach pracy, to jest on zwolniony od opłat z tytułu tej sprzedaży w odniesieniu jedynie do tych zakładów, które decyzją wojewody zostały zakwalifikowane do grona zakładów pracy chronionej J.C. nie jest uprawniony do samodzielnego rozszerzenia przysługującego mu zwolnienia od opłat na dodatkowy zakładu pracy, który nie uzyskał statusu zakładu pracy chronionej, albowiem ustawa uzależnia korzystanie z takiego zwolnienia od decyzji wojewody. Skarżący nie twierdził też, aby organ administracyjny pominął ewentualną decyzję stwierdzającą, iż zakład w W. ma przyznany status zakładu pracy chronionej. W związku z powyższym należało skargę oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153. póz. 1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, póz. 1692 oraz 2005, nr 94, póz. 788 i nr 169, póz 1417 im 250, póz. 2118 oraz 2006, nr 38, póz. 268 i nr 208, poz.1536).