III SA/Kr 1700/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 14 listopada 2025 r. nr 5/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 21 maja 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. K. J., pismem z dnia 25 listopada 2025 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 14 listopada 2025 r. nr 5/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 21 maja 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., póz. 143 - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie organu rozpoznającego odwołanie, niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał decyzję z dnia 14 listopada 2025 r. nr 5/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 21 maja 2009 r., działając jako organ l instancji. Skoro zatem skarżący zaskarżył pierwszoinstahcyjne rozstrzygnięcie, to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.