III SA/Kr 1704/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r., znak[...], w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza na rzecz skarżącego E. D. od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie: Zaskarżoną przez E. D., zarządzającego transportem w firmie "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P, zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 1 października 2021 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. l, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., zwane dalej "rozporządzeniem nr 1071/2009", art. 10 ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), § 1, § 2 pkt 3 lit. b oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz.U. z 2019 r., poz. 1968) oraz Ip. 18 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 27 czerwca 2020 r. o godz. 10:00 w miejscowości B przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował L. N. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy (tj. węgla w ilości 21,76 tony) z kopalni KWK P do firmy Transport [...] M. H. z siedzibą w P. Kierowca zeznał, że węgiel jest przewożony do miejscowości P na własny skład budowlany spółki "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P, a nie jak wskazano w dokumencie przewozowym nr [...] do firmy Transport [...] M. H. z siedzibą w P. W tracie czynności kontrolnych stwierdzono, że w dniu kontroli ww. zespół pojazdów poruszał się po drodze krajowej pomimo obowiązywania ograniczeń i zakazów ruchu. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia 27 czerwca 2020 r. Osobą zarządzającą transportem w spółce "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P jest E. D. Pismem z dnia 27 czerwca 2020 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę, jako zarządzającego transportem, o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu. Z kolei pismem z dnia 27 lipca 2020 r. organ poinformował stronę o zgromadzonych aktach sprawy oraz o możliwości zapoznania się z nimi. Pismem z dnia 10 sierpnia skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania wobec spółki "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P. Decyzją z dnia [...] 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji - Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości do 1000 zł (słownie: tysiąc złotych). Pismem z dnia 20 października 2020 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 7, 75 § 1 i 77 k.p.a. poprzez niezachowanie bezstronności w sprawie. Wyjaśnił, że w dniu 27 czerwca 2020 r. kierowca musiał odbyć załadunek pomimo obowiązujących zakazów, ze względu na to, że Kopalnia KWK Z ładowała swój urobek na bieżąco w godzinach od 6 do godz. 14, na podstawie awizacji przyznanej wyłącznie na ten dzień. Z powyższego względu strona podstawiła pojazd pod załadunek aby zapewnić cykl produkcyjny ponieważ kopalnie dokonują wcześniej awizacji. Całość produkcji kopalni nie przewiduje zarówno postojów na terenie kopalni oraz nie awizują mniejszych ilości węgla niż 20 ton. Skarżący podniósł nadto, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do wniosku o zawieszenie postępowania, czym naruszono przepis art. 101 k.p.a. Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na treść przepisów art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92 a ust. 2, art. 92 a ust. 4 i art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 189a § 2 k.p.a. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie nie znajdą również zastosowania przepisy art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a, wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3) Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4). Według Ip. 18 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach sankcjonowane jest na zarządzającego karą pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). W myśl art. 10 pkt 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988) Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów. Stosownie zaś do § 1 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 31 lipca 2007 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1968, zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie ograniczeń") rozporządzenie określa okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ograniczeń wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 1 poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w następujących terminach: w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h: a) od godziny 18°° do godziny 22°° w piątek, b) od godziny 8°° do godziny 14°° w sobotę, c) od godziny 8°° do godziny 22°° w niedzielę. Zgodnie z § 3 rozporządzenia ust. l przepisy § 2 nie mają zastosowania do: 1) pojazdów Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Ochrony Państwa, pogotowia technicznego, jednostek ochrony przeciwpożarowej, jednostek ratownictwa chemicznego oraz jednostek służb ochrony radiologicznej i ochrony przed skażeniami; 2) pojazdów biorących udział w: a) akcjach ratowniczych, b) akcjach humanitarnych, c) usuwaniu skutków klęsk żywiołowych, d) usuwaniu awarii; 3) pojazdów używanych: a) przy budowie dróg i mostów oraz przy ich utrzymaniu, b) do przewozu żywych zwierząt, c) dla potrzeb skupu mleka, zbóż lub zwierząt, d) dla potrzeb bezpośredniego zaopatrzenia statków morskich w paliwo, materiały olejowe, olej smarowy, części zamienne oraz wodę pitną, e) do przewozu sprzętu transmisyjnego stacji radiowych i telewizyjnych, Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ograniczeń przepis ust. 1 pkt 3 dotyczy także pojazdów pustych w drodze po ładunek lub w drodze powrotnej po rozładunku. Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie organizacji roku szkolnego (Dz. U. z 2019, poz. 402) w szkołach, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczynają się w pierwszym powszednim dniu września, a kończą w najbliższy piątek po dniu 20 czerwca. Jeżeli pierwszy dzień września wypada w piątek lub sobotę, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczynają się w najbliższy poniedziałek po dniu 1 września. Jeżeli czwartek bezpośrednio poprzedzający najbliższy piątek po dniu 20 czerwca jest dniem ustawowo wolnym od pracy, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze kończą się w środę poprzedzającą ten dzień. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Organ odwoławczy wskazał, że z protokołu kontroli nr [...] z dnia 27 czerwca 2020 r. oraz materiału zgromadzonego w aktach sprawy w toku trwającego postępowania wynika bezsprzecznie, że kierowca L. N. został zatrzymany podczas poruszania się w dniu 27 czerwca 2020 r. w miejscowości B o godz. 10:00. Zgodnie z zapisami w dowodach rejestracyjnych dopuszczalna masa całkowita pojazdów przekraczała 12 ton. Pojazd wraz z naczepą został zatrzymany w trakcie wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy (tj. węgla w ilości 21,76 tony) z kopalni KWK P do firmy Transport [...] M. H. z siedzibą w P. Kierowca zeznał, że węgiel jest przewożony do miejscowości P na własny skład budowlany spółki "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P, a nie jak wskazano w dokumencie przewozowym nr [...] do firmy Transport [...] M. H. z siedzibą w P. Ww. pojazdem przewożono węgiel, co potwierdza protokół kontroli drogowej. Uwzględniając powyższe słusznie organ pierwszej instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy o transporcie drogowym i Ip. 18 załącznika nr 4 do tej ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że toczące się postępowanie zostało wszczęte wobec niej jako wobec osoby zarządzającej transportem za naruszenia określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż na dzień kontroli pełniła ona taką funkcję w "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P, która to zgodnie z prawidłowo poczynionymi ustaleniami organu pierwszej instancji realizowała przewóz drogowy towarów z naruszeniem obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wszczęcie postępowania w tejże sprawie w żadnej mierze nie wykluczało możliwości wszczęcia postępowania wobec przewoźnika (spółki) za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy, odnoszących się do podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Znowelizowana ustawa o transporcie drogowym przewiduje odrębną odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy, zarządzającego transportem oraz podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Mianowicie w załączniku nr 3 został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 stanowi natomiast wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący. Zaś w załączniku nr 4 do ww. ustawy ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub transportem. Ukaranie osoby zarządzającej przedsiębiorstwem za naruszenia określone w załączniku nr do 4 ustawy o transporcie drogowym w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec przewoźnika za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy. Niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na zarządzającego. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera natomiast dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. Protokół kontroli z dnia 27 czerwca 2020 r. stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 89/08, protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego nawet jeśli nie jest podpisany. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Ponadto, stosownie do art. 74 § 4 ustawy o transporcie drogowym kontrolowany ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu. W niniejszej sprawie kierujący pojazdem L. N. nie podpisał protokołu. W miejscu podpisu kierowcy znajduje się adnotacja: odmówił podpisania. Równocześnie, zgodnie z art. 74 § 2 ustawy o transporcie drogowym, brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wskazał, że nie podważa faktu, iż kopalnie pracują w ruchu ciągłym i sztywno są określone godziny załadunku i odbioru węgla, jednak sam transport można zorganizować w taki sposób aby dostosować się do obowiązujących przepisów. Zaś wjazd na drogę publiczną w obowiązujących zakazach ruchu niektórych rodzajów pojazdów nie ma wpływu na utrzymanie cyklu produkcyjnego kopalni. Ponadto strona nie przedstawiła żadnego dokumentu wskazującego, iż spółka E M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P jest przedsiębiorstwem pracującym w ruchu ciągłym. Strona mogła zorganizować przewóz w taki sposób aby uwzględnić godziny, w których obowiązują ograniczenia w ruchu dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton. Ponadto kierowca po załadunku węgla mógł udać się na najbliższy parking i tam odczekać do czasu kiedy ograniczania w ruchu przestaną obowiązywać. Organ odwoławczy podał, że stosownie do § 3 rozporządzenia w sprawie ograniczeń ust. 1 lit. j przepisy § 2 ww. rozporządzenia nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Biorąc pod uwagę literalną treść ww. przepisu to przedmiotowe wyłączenie dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy przewożony towar jest niezbędny do zachowania ciągłości cyklu produkcyjnego i w związku z tym skarżący musiałby wykazać, że przewożony zatrzymanym do kontroli pojazdem towar był niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Z materiału dowodowego zabezpieczonego podczas kontroli nie wynika by towar (tj. węgiel w ilości 21,76 tony) był przewożony w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego, a także w ramach świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Wydobywanie węgla w ruchu ciągłym nie uzasadnia jego przewozu w okresie obowiązywania zakazów, gdyż węgiel można magazynować i przewozić dopiero w okresie gdy nie obowiązują zakazy. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Jeśli chodzi o zarzut nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, to organ odwoławczy wyjaśnił, ze zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, natomiast w postępowaniu prowadzonym wobec ww. spółki rozstrzygnięcie należało do tego samego organu jakim był Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. W zaskarżonej decyzji zostało wyjaśnione stronie, że prowadzone są dwa odrębne postępowania administracyjne wobec podmiotu wykonującego przewóz jakim jest spółka "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P (której strona jest współwłaścicielem) oraz wobec zarządzającego transportem, którym jest również skarżący. Zatem ww. zarzut strony jest bezpodstawny. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Okoliczności związane z przewozem zostały wyjaśnione w toku postępowania w I instancji i podczas kontroli drogowej. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem nie jest oparta na zasadzie winy. Za naruszenia popełnione podczas działalności przedsiębiorstwa, w którym dana osoba pełni obowiązki zarządzającego transportem, to ta osoba ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego czy była winna powstania tego naruszenia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 32/12). W przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, że do wskazanego wyżej naruszenia doszło w okolicznościach, które zarządzający powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zgodnie z ww. przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W tym zakresie przede wszystkim należy wskazać, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym powinna wykazać sama strona. Okoliczność, na którą powołuje się skarżący nie stanowią okoliczności wyłączającej odpowiedzialność administracyjną strony jako zarządzającego za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania się pracowników i które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy i osoby zarządzającej w firmie. Brak wpływu osoby zarządzającej na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania zarządzającego transportem lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swoich obowiązków, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie ulegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 4 ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca nie przewidział również możliwości miarkowania kary pieniężnej od możliwości finansowych, incydentalnego charakteru naruszenia, sytuacji rodzinnej czy też rodzaju wykonywanego zawodu przez stronę. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów: - § 3 ust. 1 pkt 3 3 lit. j rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 783) poprzez błędną subsumpcję definicji wyłączenia przewozu; - art. 7, 107 § 3 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego; niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego; nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności; - art. 155 k.p.a. w zw. z błędnym zastosowaniem art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na błędne oznaczenie adresata decyzji. W dalszej części skargi skarżący podał, że organy Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy celno-skarbowe, odkąd powstały trzy załączniki z taryfikatorem kar dla przedsiębiorstwa, kierowcy oraz osoby zarządzającej przestały dbać o dotarcie do faktycznego sprawcy wykroczenia, a ich działanie ogranicza się jedynie do zmaksymalizowania wyniku finansowego. Prowadzone przez nich postępowania administracyjne w dużej mierze urągają standardom określonym w Europejskim Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej oraz Kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższe działanie podważa zaufanie do organów państwa określone w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czy też zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów określonych w art. 7 i art. 7a k.p.a. Z zasadą demokratycznego państwa prawa wiąże się wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej; której treść i sens wielokrotnie był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Zarówno w poprzednim jak i w aktualnym stanie prawnym wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej wywodzone jest z ogólnej zasady państwa prawnego na równi z dwiema innymi fundamentalnymi zasadami ustrojowymi – państwa demokratycznego i państwa sprawiedliwego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia) nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z wszystkich powodów w niej wskazanych. W rozpoznawanej sprawie jedną z istotnych kwestii spornych jest kwestia adresata, do którego została skierowana decyzja nakładająca karę pieniężną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) za stwierdzone naruszenia – wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów po drogach (Ip. 18 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919). Orzekające w sprawie organy uznały, że decyzja nakładająca karę pieniężną powinna być skierowana do skarżącego, który był zarządzającym i na dzień kontroli drogowej pełnił taką funkcję w spółce "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P, która to spółka zgodnie z ustaleniami organów realizowała przewóz drogowy towarów z naruszeniem obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym). Skarżący twierdzi natomiast, że decyzja nakładająca karę pieniężną została w sposób wadliwy skierowana do niego. Podniósł, że organ błędnie stwierdził, iż jest on osobą zarządzającą w spółce "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P. Na stronach Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) jako osoba zarządzająca w ww. spółce widnieje bowiem M. D., na poparcie czego załączył do skargi wydruk z rejestru KREPTD z dnia 9 listopada 2021 r. Wobec powyższego wskazać należy, że w myśl art. 4 pkt 22 lit. I ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązku lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm. 4, zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009). Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł. Z kolei w myśl art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Według lp. 18 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach sankcjonowane jest na zarządzającego kara pieniężną w wysokości 1000 zł. Z powyższych regulacji wynika więc, jak trafnie odczytały je orzekające w niniejszej sprawie organy, iż decyzja nakładająca karę pieniężną za stwierdzone podczas kontroli naruszenia – wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów po drogach (Ip. 18 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym) - może być skierowana do osoby zarządzającego transportem. Organy muszą jednakże uprzednio ustalić na podstawie dowodów w sposób nie budzący wątpliwości, że dana osoba pełniła taką funkcję i zarządzała w danym przedsiębiorstwie w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi. Stosownie bowiem do treści art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która: b) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a, wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3) Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4). W konsekwencji za naruszenia określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym można nałożyć kary tylko na podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, przesłanki warunkujące nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem, na podstawie art. 92a ust. 2 tej ustawy, nie zostały dokładnie wyjaśnione. Z definicji osoby "zarządzającej transportem", określonej w przywoływanym art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 wynika, że może nią być osoba, o której mowa w art. 4 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, jak i osoba określona w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Jeżeli chodzi o osobę w rozumieniu art. 4 ust. 1 to jest nią osoba, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa przy czym ma ona faktyczny związek z tą firmą polegający na tym, że jest jej pracownikiem, dyrektorem, właścicielem czy udziałowcem. Istotne jest to aby z opisanego stanowiska pracy tej osoby lub powierzonego jej zakresu obowiązków wynikało, że pełni ona obowiązki przypisane do zarządzającego transportem tj. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi w firmie. W przypadku osoby wymienionej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 to jest ona uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z przewoźnikiem przy czym zadania te są wykonywane w imieniu tego przewoźnika. W zawartej umowie sprecyzowane są zadania, które ma wykonywać ta osoba w sposób rzeczywisty i ciągły oraz określony jest zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Wymienione rozważania wskazują, że osoba o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 nie jest tożsama z osobą o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Zadania zatem osoby zarządzającej transportem, winny jasno wynikać z zakresu obowiązków, powierzonych jej bądź w ramach umowy regulującej zatrudnienie bądź umowy cywilnoprawnej. W rozpoznawanej sprawie tymczasem organy w ogóle tych kwestii bez cienia wątpliwości nie ustaliły. Z zapisów protokołu kontroli z dnia 27 czerwca 2020 r. nr [...] wynika, że zgodnie z powszechnie dostępnymi danymi w systemie KREPTD w kontrolowanej firmie jako osobę zarządzającą wyznaczono skarżącego (nr certyfikatu [...]). Istotnie, Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego zwany dalej "KREPTD" jest publicznie dostępną i jawną bazą danych prowadzoną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego udostępnioną pod adresem: https://kreptd.gitd.gov.pl. Obowiązuje od dnia 30 listopada 2017 r., a został utworzony ustawą z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1935). Rejestr ten składa się z trzech ewidencji: 1) przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2) poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma więc na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego. W obliczu jednakże argumentów skarżącego, co prawda podniesionych dopiero w skardze do sądu administracyjnego, nie mniej jednak o prawnej doniosłości, bo związanych z kwestią obarczenia decyzji ewentualną kwalifikowaną wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej "k.p.a."), samo stwierdzenie w protokole kontroli bez wydruku z tego systemu potwierdzającego zapis w systemie i bez ustalenia zakresu obowiązków skarżącego w przedsiębiorstwie, nie jest wystarczające dla stwierdzenia, iż w sposób rzeczywisty i ciągły pełnił on zarówno w dacie kontroli, jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, funkcję zarządzającego transportem we wskazanej spółce zwłaszcza, że przedstawił także wydruk z systemu KREPTD odzwierciedlający w dacie jego wygenerowania z systemu - 9 listopada 2021 r. - odmienny stan rzeczy niż to ustaliły organy, co do osoby zarządzającej w spółce "E" M. i E. D. Sp. J. z siedzibą w P. Sąd zdaje sobie sprawę, że może to być linia obrony przed odpowiedzialnością, nie mniej jednak, to rzeczą organów jest ustalić w tym zakresie stan faktyczny sprawy jednoznacznie. W tej sytuacji oczywistym jest, że organy zobowiązane były do wyjaśnienia tych kwestii, bądź w drodze skierowanego do spółki jasno sformułowanego wezwania w trybie art. 50 k.p.a. (w tym zażądania przedłożenia ewentualnych dokumentów potwierdzających kto w spółce pełnił funkcję zarządzającego transportem i na jakich zasadach i jakie były jego obowiązki), bądź poprzez wezwanie, w trybie art. 51 k.p.a. do osobistego stawienia się skarżącego, osób z zarządu spółki (i przesłuchania ich w charakterze świadka). Te też czynności organ pierwszej instancji zobligowany będzie przeprowadzić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy celem ustalenia, czy skarżący istotnie w dniu kontroli pełnił we wskazanej spółce funkcję osoby zarządzającej transportem, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie (np. umowa) i jaki był zakres jego obowiązków. Winny także ustalić, czy nie doszło, a jeżeli tak, to kiedy, do zmiany osoby zarządzającego w spółce. W ocenie Sądu, organy tym samym dopuściły się naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tylko i wyłącznie uzasadnienie decyzji spełniające powyższe kryteria gwarantuje zachowanie podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym, w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Naruszenie powyższe ma poważne implikacje co do oceny możności przypisania skarżącemu odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł, na podstawie 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.