III SA/Kr 1735/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2022 roku sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 września 2021 r., znak [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2021 r. znak [...], orzekającą o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 zł za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni o zbyciu pojazdu marki Opel [...] nr rej. [...], nr VIN: [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 30 października 2020 r. do Starosty O wpłynęło zawiadomienie od skarżącego o zbyciu ww. pojazdu marki Opel [...]. Z dołączonej do zawiadomienia kopii faktury VAT z 25 lutego 2020 r., wystawionej przez skarżącego dla nabywcy K. K. wynikało, że zbycie pojazdu przez skarżącego nastąpiło 25 lutego 2020 r. Starosta O ww. decyzją z dnia [...] 2021 r. nałożył na skarżącego (prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą K K. D.) karę pieniężną w wysokości 200 zł za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 30 dni o zbyciu ww. pojazdu marki Opel [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji art. 78 ust. 2 pkt 1 oraz art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz wskazał, że obowiązujący termin zawiadomienia starosty o zbyciu ww. pojazdu rozpoczął się w dniu 25 lutego 2020 r., a w związku z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego, a później stanu epidemii uległ zawieszeniu od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r., skutkiem czego upłynął on 5 czerwca 2020 r. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił argumentów skarżącego o nieświadomości prawa w zakresie obowiązku głoszenia zbycia pojazdu. Poddając z kolei pod rozwagę istnienie podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a. stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że występuje znikome naruszenie prawa. Stwierdzono, że opóźnienie w wykonaniu obowiązku trwało aż 147 dni, a nadto uznano, że waga naruszenia jest znaczna, biorąc pod uwagę cel, dla którego obowiązek ten został nałożony. Podniesiono też, że skarżący nie wykazał, że do naruszenia doszło na skutek działania siły wyższej, tj. nieprzewidzianych okoliczności, szczególnej sytuacji życiowej strony itp. Zdaniem organu nie można również uznać, że skarżący zaprzestał naruszania prawa, gdyż przedmiotowe naruszenie jest kolejnym – polegającym na zawiadomieniu organu o zbyciu lub nabyciu pojazdu z naruszeniem obowiązującego terminu. Pomimo uzyskania informacji o istniejącym obowiązku oraz posiadaniu ostatecznych decyzji nr [...] z dnia [...] 2020 r. oraz decyzji nr [...] z dnia [...] 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej, skarżący nie zaprzestał naruszania przedmiotowego obowiązku. Zdaniem organu brak było również podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na sytuację finansową skarżącego. Na skutek odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z 30 września 2021 r., którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, powołał art. 78 ust. 2 pk1, art. 140mb pkt 2, art. 140n ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 57 § 1 k.p.a. oraz wskazał, że skarżący nie wykonał spoczywającego na nim obowiązku zgłoszenia Staroście zbycia pojazdu w ustawowym terminie trzydziestu dni. Następnie organ rozważył sytuację prawną skarżącego w aspekcie regulacji prawnych związanych z Covid – 19. Uznano, że z uwagi na fakt, że w okresie między 14 marca a 23 maja 2020 r. bieg terminu na wykonanie obowiązku strony został zawieszony, ostatnim dniem w którym strona mogła wykonać ciążący na niej obowiązek zgłoszenia był 5 czerwca 2020 r. Dokonując zatem zgłoszenia 30 października 2020 r. w ocenie organu skarżący wyraźnie i znacząco uchybił wymogom art. 140 mb pkt 2 w zw. Z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 189f k.p.a. Stwierdzono, że jakkolwiek strona zaprzestała naruszenia prawa w dniu 30 października 2020 r., zawiadamiając starostę o zbyciu pojazdu, to jednak nie jest spełniony warunek znikomej wagi naruszenia prawa. Wskazano, że skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek ze znacznym opóźnieniem zatem skala naruszenia prawa jest znaczna. Ponadto oceniając wagę naruszenia w odniesieniu do celów ustanowionych przez ustawodawcę wskazano, że skutkiem naruszenia przez stronę obowiązku terminowego zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu było to, że przez okres opóźnienia (który w niniejszej sprawie był bardzo długi – 147 dni) dane zawarte w ewidencji były nieaktualne, co z kolei godziło w pewność i bezpieczeństwo obrotu gospodarczego oraz sprawność identyfikacji aktualnego właściciela pojazdu. Tym samym uznano, że skarżący jako sprawca deliktu niewątpliwie i w sposób długotrwały naruszył wartości chronione w tym przypadku przez prawo administracyjne, a waga naruszenia nie jest znikoma. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również braku winy strony nie uznając jego argumentacji o nieświadomości prawa w zakresie istniejącego obowiązku dokonania przedmiotowego zgłoszenia. Nie stwierdzono również zaistnienia przesłanki z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., a także podstaw do zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. tj. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. Odnośnie wysokości kary stwierdzono, że kwota nałożonej na skarżącego kary jest najniższa z możliwych. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 189f § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a., mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że nie zostały zrealizowane przesłanki pozwalające na odstąpienie od wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty O orzekającej o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 200 zł. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanego zarzutu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wypowiadał się już w identycznych sprawach dotyczących skarżącego m.in. w wyroku z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1618/21. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela zawarte tam stanowisko i przyjmuje za własne. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.), dalej "ustawa" lub "p.r.d." właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Natomiast art. 140mb pkt 2 ustawy stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu – podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1.000 zł. W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a ustawy, kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę. Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 ustawy). Do przedmiotowej kary pieniężnej w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (art. 140n ust. 6). Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 25 lutego 2020 r. skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, sprzedał K. K. pojazd marki Opel [...] nr rej. [...], nr VIN: [...]. Następnie pismem z dnia 30 października 2020 r. skarżący zawiadomił Starostę O o zbyciu ww. pojazdu, wskazując jako datę zbycia dzień 25 luty 2020 r. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo przyjął, że skarżący wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie zawiadomił w terminie nieprzekraczającym 30 dni starosty o zbyciu pojazdu – co wyczerpuje przesłanki z art. 140mb pkt 2 p.r.d.. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana, przy czym – gdy idzie o wysokość kary – organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 139 k.p.a. W ocenie Sądu, jako precyzyjna i niebudząca wątpliwości jawi się zawarta w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego analiza przepisów szczególnych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Wnioski wynikające z tej analizy, wskazujące na brak przesłanek do zastosowania odnośnych przepisów w niniejszej sprawie, Sąd w pełni podziela. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 25 lutego 2020 r. rozpoczął bieg ustawowy termin 30 dni, w którym właściciel pojazdu zarejestrowanego miał obowiązek zawiadomić starostę o zbyciu pojazdu. Zgodnie z art. 15zzr ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten miał zastosowanie do niniejszej sprawy, albowiem zgłoszenie staroście w terminie 30-tu dni zbycia pojazdu stanowi bez wątpienia czynność kształtująca, tzn. taką za pomocą której dochodzi do ustanowienia, zmiany, zaktualizowania, uchylenia, zdezaktualizowania uprawnienia lub obowiązku (w niniejszym przypadku: do wypełnienia przewidzianego w prawie administracyjnym obowiązku i uwolnienia się od niego). Stan zagrożenia epidemicznego został wprowadzony w Polce od dnia 14 marca 2020 r., natomiast stan epidemii od dnia 20 marca 2020 r. Cytowany wyżej art. 15zzr ustawy o COVID-19 został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r., z tym że jak wynika z treści art. 68 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się lub uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, odpowiednio rozpoczynają się lub biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (ustawa weszła w życie 16 maja 2020 r.), a więc rozpoczynają swój bieg od dnia 24 maja 2020 r. Tym samym ponieważ w okresie pomiędzy 14 marca 2020 r. a 23 maja 2020 r. bieg terminu na wykonanie obowiązku skarżącego został zawieszony, 30-dniowy termin biegł w dniach 26 lutego - 13 marca (17 dni), a następnie, po okresie zawieszenia, termin ten biegł w dniach 24 maja - 5 czerwca 2020 r. (13 dni). Słusznie więc organy przyjęły, że ostatnim dniem, w którym skarżący mógł terminowo wykonać spoczywający na niej obowiązek zgłoszeni był 5 czerwca 2020 r. Uwzględniając fakt, że zgłoszenie zbycia pojazdu nastąpiło dopiero 30 października 2020 r. (czyli prawie pięć miesięcy później), stwierdzić należy, że skarżący nie wykonał w ustawowym terminie spoczywającego na nim obowiązku zgłoszenia staroście zbycia pojazdu uchybiając terminowi przez 147 dni. Organ odwoławczy zasadnie również przyjął, że niniejszą sprawę należy rozpatrzyć przez pryzmat art. 189 f k.p.a. Zgodnie z tym przepisem: "§ 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia" ( § 3). Analiza okoliczności niniejszej sprawy przez pryzmat art. 189f k.p.a., zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest obszerna, wyczerpująca i przekonująca. Wniosek o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary jest zdaniem Sądu trafny i w pełni uzasadniony. W kontekście przesłanek odstąpienia od nałożenia kary opisanych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy trafnie wskazał w szczególności, że nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (147-dniowe opóźnienie, skutkujące długotrwałym brakiem aktualności danych w Centralnej Ewidencji Pojazdów; naruszenie prawa w związku z prowadzoną profesjonalnie działalnością) oraz, że nieznajomość powszechnie obowiązujących przepisów oraz wynikających z nich obowiązków nie stanowi okoliczności wyłączającej winę ani okoliczności redukującej wagę naruszenia prawa. Zdaniem Sądu nie zachodzą też przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary wymienione w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. (za zachowanie objęte niniejszym postępowaniem na skarżącego nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna ani skarżący nie został ukarany za wykroczenie, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub przestępstwo skarbowe) ani przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary wymienione w art. 189f § 2 i 3 k.p.a. Zgodzić się należy z organem odwoławczym co do tego, że "funkcją administracyjnej kary pieniężnej za omawiany delikt administracyjny jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązku terminowego zgłoszenia staroście faktu zbycia lub nabycia pojazdu (funkcja wychowawcza, stymulacyjna), a także związana z nią funkcja prewencyjna, albowiem celem kary jest przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości". Sąd podziela stanowisko organu, że "cele te nie zostaną osiągnięte w sytuacji zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. - wręcz przeciwnie, odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu zniweczy zwłaszcza prewencyjne i stymulacyjne cele kary, albowiem może przyczynić się do wyrobienia przekonania, że skoro udało się uniknąć kary w niniejszym przypadku, to może uda się także innym razem i będzie wpływać na bagatelizowanie przez Stronę nakazów i obowiązków ustawowych także w przyszłości". Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2021 r. (II GSK 476/21, CBOSA): "Nie tylko kwestia zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu z 1 dniowym uchybieniem terminu, przy jednoczesnym wykonaniu przez nabywcę obowiązku zawiadomienia o nabyciu tego pojazdu i dokonaniu jego przerejestrowania, ma znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., lecz także chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Omawiana kara ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 269, str. 34 z późn. zm. tzw. dyrektywa wrakowa), Państwa Członkowskie mają obowiązek podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego. Zgodnie z pkt 1 preambuły ww. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE omawiane przepisy mają zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzenia energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty (...). Dodatkowo należy też mieć na uwadze, że oceniamy okoliczności dotyczące popełnienia deliktu administracyjnego przez podmiot profesjonalny – prowadzący działalność gospodarczą. W stosunku do takich podmiotów wyższe wymagania związane są z zawodowym charakterem ich działalności. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą". Gdy idzie o wymiar kary, organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy okoliczności sprawy z uwzględnieniem art. 140n ust. 4 p.r.d. i – wskazując na zasadność wymierzenia wyższej kary – prawidłowo zastosował art. 139 k.p.a. Zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. jest, zdaniem Sądu, niezasadny – z przyczyn wyżej wskazanych. Nawiązując do argumentacji skargi wypada zauważyć, że okoliczność dokonania zgłoszenia jest w niniejszej sprawie bezsporna, jednak nastąpiło ono ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu (takie są ustalenia organu odwoławczego i nie ma w nich żadnej sprzeczności). Przytoczone przez skarżącego tezy orzeczeń sądów administracyjnych zostały sformułowane na tle innych stanów faktycznych i nie korelują z okolicznościami sprawy niniejszej. W niniejszej sprawie nie występują "niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego", toteż nie mogło dojść do naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. Niewyeksponowanie w decyzji organu pierwszej instancji rozważań dotyczących ewentualnego zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował jako co najwyżej niedoskonałość uzasadnienia decyzji – uchybienie to zostało sanowane w postępowaniu odwoławczym. Decyzja zaskarżona jest uzasadniona w sposób wyczerpujący i przekonujący. Okoliczność, że skarżący dokonał wielu zgłoszeń z naruszeniem ustawowego terminu, nie jest okolicznością przemawiającą na korzyść skarżącego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając to na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.