III SA/Kr 174/18

|Sygn. akt III SA/Kr 174/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak (spr.), Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Janusz Kasprzycki, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r., sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu w zakresie danych ewidencyjnych skargę oddala. Starosta decyzją z dnia [...] 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez J. C. do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w zmodernizowanym operacie opisowo-kartograficznym w przedmiocie przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] położonymi w obrębie S, jednostka ewidencyjna B, orzekł o uwzględnieniu zarzutów w części dotyczącej przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] i aktualizacji bazy danych zgodnie z dokumentacją przyjętą do ewidencji materiałów zasobów w dniu 17 stycznia 2017 r. pod nr [...] oraz o odrzuceniu zarzutu w części dotyczącej zmiany przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...]. W odwołaniu H. C. reprezentujący J. C., zakwestionował powierzchnię i szerokości działek nr [...] i [...], jak również przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 8 stycznia 2018 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że od dnia 9 marca 2015 r. do dnia 27 marca 2015 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego został wyłożony do publicznego wglądu projekt operatu opisowo-kartograficznego obrębu S. Następnie, Starosta ogłosił, w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 31 lipca 2015 r. poz. 4728 oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Starostwa, informację, że dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że J. C. zapoznał się z danymi ewidencyjnymi m.in. dla działki nr [...] i złożył uwagę do wschodniej granicy działki nr [...], wnosząc o zmianę przebiegu wschodniej granicy dz. [...] na podstawie przebiegu granicy na mapie austriackiej. W dniu 19 sierpnia 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo J. C. kwestionujące powierzchnię działek nr [...] i [...] oraz przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Jak wskazał skarżący, nastąpiło bezpodstawne i nieprawne wywłaszczenie z części lasu będącego w ewidencji gruntów pod numerem [...] i [...], należącego do niego i jego bratanka. Ogólna powierzchnia lasu została zmniejszona o 10a. Według nowego podziału brakującą część lasu z rosnącymi drzewami dołączono do działki nr [...] a granice przesunięto w las. Organ II instancji wskazał, że Starosta prawidłowo potraktował skarżącego jako wnoszącego zarzuty do danych ewidencyjnych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym i przeprowadził postępowanie administracyjne z uwzględnieniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art.: 7, 10, 77, 80. W efekcie zakończenia przeprowadzonego postępowania, Starosta decyzją z dnia [...] 2017 r. znak: [...] rozstrzygnął przedmiotową sprawę, jednakże na skutek odwołania skarżącego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 9 maja 2017 r. decyzją znak: [...] orzekł o uchyleniu ww. decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, że zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie i przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego. Podano, że w rejestrze gruntów obrębu S wykazana jest działka nr [...] jako własność J. C., działka nr [...] jako własność W. C., działka nr [...] jako własność D. P. Organ wyjaśnił, iż w trakcie prowadzonego postępowania nastąpił podział działki nr [...] na działki: nr [...] i nr [...] - przeznaczoną pod drogę gminną, zatem będzie on odwoływał się do nieaktualnego już oznaczenia ww. działki czyli do nr [...], gdyż czynności na gruncie dotyczyły jeszcze działki niepodzielonej. Podział działki nr [...] graniczącej z działką, w zakresie której rozpatrywane są złożone zarzuty, tj. z działką nr [...] nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. WINGiK wskazał, że ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji jak i uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że jedynym dokumentem określającym przebieg przedmiotowych granic, do czasu przeprowadzenia modernizacji, była mapa ewidencyjna w skali 1:2880, powstała w wyniku założenia operatu ewidencji gruntów w roku 1969 na bazie mapy w skali 1:2880 byłego katastru austriackiego i obowiązująca na mocy ogłoszenia w Dz. Urz. WRN Nr 2 poz. 10 z dnia 6 marca 1969 r. W powiatowym zasobie materiałów geodezyjnych znajduje się również operat nr KERG [...] dotyczący podziału działki nr [...]. Stwierdzono, że przebieg granic działki nr [...] od strony działek nr [...], [...], [...] wykazano w operacie opisowo-kartograficznym na podstawie operatu podziału nr KERG [...], natomiast przebieg granic z działkami nr [...] i [...] został ustalony podczas czynności modernizacyjnych. Zdaniem organu II instancji, mając na uwadze technologię założenia ewidencji gruntów i budynków i osiągane wówczas dokładności danych ewidencyjnych, organ I instancji słusznie ocenił zatem, iż dokumentacja ta nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.), ani w zakresie dokładności położenia punktów granicznych, ani odnośnie do sposobu określenia położenia tych punktów i konieczności ich geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego. Dlatego zasadnym było przeprowadzenie ustalenia przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] zgodnie z § 37- 39 rozporządzenia. W ramach prac modernizacyjnych, stosownie do § 37 ust. 2 rozporządzenia dokonano więc ustalenia przebiegu ww. granic działek ewidencyjnych w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych w oparciu o ortofotomapę, która charakteryzowała się rozdzielczością zapewniająca wizualizację szczegółów sytuacyjnych, które mogły mieć znaczenie przy ustaleniu przebiegu granicy. Jak wynika z protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych z dnia 22 października 2014 r., ustalono przebieg granic działki nr [...] z działką nr [...] oraz działką nr [...] na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania na gruncie, na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na skutek zgłoszonej uwagi, w dniu 15 maja 2015 r. dokonano ponownego ustalenia przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...]. Operat techniczny stanowiący rezultat tych czynności (karta 115-plik akt sprawy) dowodzi, w ocenie organu, że przebieg powyższych granic został wykazany tak jak w dotychczasowym operacie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto wykonawca pracy w sprawozdaniu technicznym wskazał, że strony, które stawiły się na gruncie nie złożyły zgodnego oświadczenia do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Nie stwierdzono również spokojnego stanu posiadania. Jak wynika z protokołu ustalenia przebiegu granic, ustalona granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] (obecnie nr [...]) została zaakceptowana przez D. P. i J. C. z adnotacją w kolumnie 11 protokołu zostawić starą mapę ewidencyjną. WINGiK wyjaśnił, że Starosta przeprowadzając postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów do zmodernizowanych danych wystąpił do wykonawcy prac modernizacyjnych o zaopiniowanie zasadności wniesionego zarzutu. W związku z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego dokonano kolejnego ustalenia przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] i z działką nr [...]. Wykonawca prac miał bowiem wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonej analizy operatu z podziału KERG [...] pod kątem jego wykorzystania w procesie przyjęcia granic działek przy modernizacji. Z powyższego ustalenia przebiegu granic, które miało miejsce na gruncie w dniu 29 lutego 2016 r. sporządzono operat nr [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 5 lipca 2016 r. Ustalono wówczas przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...] na podstawie zgodnego wskazania tej granicy przez H. C. działającego na podstawie pełnomocnictw zarówno w imieniu J. C., jak i W. C. - właściciela działki nr [...]. Przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...] ustalono natomiast częściowo według spokojnego stanu posiada w miejscach, gdzie stan ten był zgodny się z danymi zawartymi w dostępnych dokumentach, czyli mapą ewidencji gruntów w skali 1:2880 oraz zapisem w operacie Nr [...] z podziału działki [...], gdzie w opisie istniejących granic przebieg granicy działki nr [...] od strony południowo-wschodniej przebiega krawędzią lasu oraz częściowo w oparciu o wektoryzację mapy rastrowej, gdzie zamierzony stan posiadania wykonawca uznał za sprzeczny z dostępnymi dokumentami. Starosta dokonując oceny powyższej dokumentacji (operatu [...]) po porównaniu przyjętej przez wykonawcę granicy z wektoryzacji z materiałem źródłowym, stwierdził, że jej przebieg nie pokrywa się z przebiegiem granicy wykazanym na obowiązującej do czasu modernizacji ewidencyjnej mapie analogowej w skali 1:2880. Pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. Starosta zwrócił się do wykonawcy o ponowne lokalne wpasowanie rastra i ponowną miejscową wektoryzację granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Wskazał, że należy opracować ponownie mapę aktualizacji danych ewidencyjnych na której przebieg granicy działki nr [...] od strony działki nr [...] będzie wykazany zgodnie z ewidencyjną mapą analogową w skali 1:2880. W wyniku powyższego, wykonawca sporządził kolejny operat nr [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego dnia 17 stycznia 2017 r., który stanowić miał korektę wcześniej opracowanego operatu [...]. Starosta po jego analizie uznał, że dane w nim zawarte mogą stanowić podstawę zmiany w bazie ewidencji gruntów i budynków tylko w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Natomiast co do przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] ([...]) ze względu na trwający spór, postanowił granicę pozostawić według ustalenia, jakie miało miejsce podczas czynności modernizacyjnych i tym samym odrzucić zarzut w tym zakresie. Ujawniono też w bazie danych ewidencyjnych, zgodnie z przepisem § 39 ust. 8 rozporządzenia, informację o spornym odcinku ww. granicy. Organ II instancji wskazał, że podczas pierwszych czynności modernizacyjnych dokonano ustalenia przebiegu tylko granic działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Następnie (podczas rozpatrywania zarzutów) wykonawca słusznie dokonał ustalenia przebiegu wszystkich granic działki nr [...], bowiem, zarówno analogowa mapa ewidencyjna 1:2880, jak i operat KERG [...] nie spełnia wymogów rozporządzenia ani w zakresie dokładności położenia punktów granicznych ani w zakresie sposobu określenia położenia tych punktów. Dlatego zasadnym było przeprowadzenie ustalenia przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami, zgodnie z § 37-39 rozporządzenia. Zgodnie z przepisem § 39 ust. 1 rozporządzenia "Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli (...) tych działek, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych ". W ocenie organu odwoławczego, zaistniały okoliczności, o których mowa w § 39 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, bowiem jak wynika z ustaleń, co do granic działki nr [...] z działką nr [...] zainteresowany zgodnie wskazał jej przebieg i potwierdził to złożeniem podpisów w protokole, a przebieg pozostałych granic został wykazany na podstawie istniejącej dokumentacji z uwzględnieniem stanu spokojnego posiadania. Odcinek granicy działki nr [...] z działką nr [...] (obecnie [...]) z uwagi na trwający spór został odpowiednio oznaczony a informacja o tym ujawniona w bazie danych ewidencyjnych (§ 39 ust. 8 rozporządzenia). Odnosząc się do pola powierzchni działki, organ wskazał na przepisy prawa regulujące tę kwestię. Przepis § 62 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że pole powierzchni działek ewidencyjnych oblicza się "za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich, o których mowa w § 61". Z kolei przepis § 61 ust. 1 stanowi, że "Numerycznego opisu granic (...) działek ewidencyjnych dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy określone zostało na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z biedami średnimi nieprzekraczającymi 0.30 m". Jak ustalił organ odwoławczy granice działki nr [...] od strony działki nr [...], po uwzględnieniu zmiany wynikającej z rozpatrzenia zarzutu, opisują punkty graniczne nr: 12, 13 i 14. Wykonawca pracy [...] (karta akt nr 117-plik) nadał punktom 13 i 14 wartość atrybutu: błąd położenia punktu względem osnowy - BPP-1 czyli mieszczący się w zakresie 0-0,10 m, natomiast jako źródło danych o położeniu punktu wskazał ZRD-1 czyli geodezyjne pomiary terenowe poprzedzone rozgraniczeniem nieruchomości, wznowieniem znaków granicznych, wyznaczeniem punktów granicznych lub ustaleniem ich położenia w innym trybie, w tym określonym w § 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Punktowi 12 przyporządkował błąd położenia punktu względem osnowy - BPP-4, czyli - w zakresie 0,61-1,50 m, jako źródło danych o położeniu punktu wskazał ZRD-8 czyli ekranową wektoryzację ewidencyjnej mapy rastrowej bez wykorzystania wyników geodezyjnych pomiarów terenowych. Granicę działki nr [...] od strony działki nr [...] ([...]) i [...] wyznaczają punkty ustalone podczas czynności modernizacyjnych tj. punkty nr: [...], [...], [...], [...] (karta 141 akt sprawy). Błąd położenia punktów nr [...], [...] względem osnowy 1 klasy zawarty jest w zakresie 0-0,10 m (BPP-1), źródło danych o ich położeniu to ZRD-3, tj. geodezyjne pomiary fotogrametryczne punktów granicznych, których położenie zostało uprzednio ustalone w sposób określony w § 37 ust. 2 rozporządzenia, a także pomiary fotogrametryczne znaków granicznych uwidocznionych na zdjęciach lotniczych lub na ortofotomapie w wyniku ich sygnalizacji przed wykonaniem zdjęć. Z kolei błąd położenia punktów nr [...], [...] względem osnowy 1 klasy zawiera się w zakresie 0,31-0,60 m (BPP-3), a źródło danych o położeniu tego punktu- to ZRD-1. Mając na uwadze przepisy § 61 i 62 rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że skoro położenie względem osnowy 1 klasy, nie wszystkich punktów granicznych (nr [...], [...] i nr [...]), opisujących przebieg granic działki nr [...] zostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nie przekraczającymi 0,30 m, to nie zaszły okoliczności pozwalające na obliczenie powierzchni tej działki ewidencyjnej, a zatem Starosta słusznie orzekł o zmianie przebiegu granicy działki nr [...] bez zmiany jej powierzchni. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących działki nr [...], organ podkreślił, że niniejsze postępowanie dotyczy zarzutów złożonych przez J. C., który miał interes prawny, aby zgłosić ów zarzut w zakresie działki której jest właścicielem, tj. działki nr [...]. J. C. nie przedstawił natomiast pełnomocnictwa od W. C. (właściciela działki nr [...]), w którego imieniu byłby uprawniony do zgłoszenia zarzutu do zmodernizowanych danych działki nr [...]. Dlatego też Starosta prawidłowo prowadził postępowanie tylko w przedmiocie działki nr [...]. H. C. przystąpił do niniejszego postępowania w trakcie jego trwania, na podstawie pełnomocnictw z dnia 27 lutego 2016 r. Wówczas został upoważniony zarówno przez J. C., składającego zarzuty, jak i W. C., strony niniejszego postępowania. Jak podniósł organ, dla prowadzonego postępowania nie ma znaczenia, że obydwie działki będą własnością jednego właściciela. Organ nie może również traktować wyżej wymienionych działek jako jedną całość. Będąc własnością różnych osób stanowią odrębne nieruchomości. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków zostały uregulowane w przepisach rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którymi działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych (§ 9 ust.1). WINGiK wskazał, że ewidencja gruntów i budynków pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani też nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie aktualne stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. W postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości a jedynie odtwarza ustalony wcześniej przebieg granic dla nieruchomości na podstawie materiałów źródłowych. Błędne jest zatem oczekiwanie skarżącego, że w ramach postępowania dotyczącego modernizacji ewidencji gruntów i budynków dojdzie do załatwienia sporu o granice (zasięg własności), ponieważ organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Ponadto podkreślono, że ustalony w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków (w trybie przepisów § 37-39 rozporządzenia) przebieg granicy ewidencyjnej nie nadaje jej charakteru granicy prawnej i nie wyłącza rozstrzygnięcia sporu o zasięg prawa własności pomiędzy właścicielami sąsiednich działek w trybie postępowania rozgraniczeniowego. W obowiązującym stanie prawnym ustalenie przebiegu granic spornych poprzez określenie położenia punktów granicznych i linii granicznych i utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie może nastąpić na wniosek zainteresowanych w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości, gdzie organem właściwym jest wójt (burmistrz, prezydent) wykonujący to zadanie jako zadanie własne gminy (art. 30 ust. 1 ustawy), a w dalszej kolejności - sąd (art. 34 ust. 2 ustawy). Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o całokształt materiału dowodowego orzekł o odrzuceniu zarzutów wniesionych do danych zawartych w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym obrębu S w części dotyczącej przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz o uwzględnieniu zarzutów w części dotyczącej przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] i aktualizacji bazy danych w tym zakresie. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego okoliczności istotne dla niniejszego postępowania zostały dostatecznie wyjaśnione i udowodnione przez organ l instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. C. nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem organu. Podniósł, że w trakcie prac modernizacyjnych nastąpiło przesunięcie granicy działki nr [...] z działką nr [...] "na linie rosnących drzew", a zmiana ta pozbawiła go dojazdu do lasu po własnym gruncie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzko Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, ale nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy dawał organom uzasadnione podstawy do przyjęcia, że zarzuty skarżącego do danych ujawnionych w zmodernizowanym operacie opisowo-kartograficznym obrębu S jednostka ewidencyjna B, w zakresie granicy działki nr [...] z działką [...], nie były zasadne. Bezsporne w sprawie było, że jedynym dokumentem określającym przebieg przedmiotowych granic, do czasu przeprowadzenia modernizacji, była mapa ewidencyjna w skali 1:2880, powstała w wyniku założenia operatu ewidencji gruntów w roku 1969 na bazie mapy w skali 1:2880 byłego katastru austriackiego, obowiązująca na mocy ogłoszenia w Dz. Urz. WRN Nr 2 poz. 10 z dnia 6 marca 1969 r. W powiatowym zasobie materiałów geodezyjnych znajduje się również operat nr [...] dotyczący podziału działki nr [...]. Bezsporne jest także, że w protokole ustalenia przebiegu granic ww. działek ewidencyjnych z dnia 15 maja 2015 r. (karta 115 akt adm.) skarżący jako właściciel działki nr [...] oraz D. P. jako właściciel działki nr [...] oświadczyli, co zostało odnotowane w kolumnie 11 protokołu, aby: "zostawić starą mapę ewidencyjną", w kolumnie 20 odnotowano, że ustaloną granicę akceptują oni bez zastrzeżeń a ich podpisy znajdują się na szkicu granicznym skala1:1000. Bezsporne jest też, że wg geodety, przebieg powyższej granicy w zmodernizowanym operacie został wykazany tak jak w dotychczasowym operacie ewidencji gruntów i budynków, tj. ewidencyjnej mapie analogowej w skali 1:2880, co skarżący kwestionuje. Podkreślić jednak trzeba, że skarżący w toku kontrolowanego postępowania ograniczył się do zaprzeczania ustaleniom poczynionym przez organy, ale z własnej inicjatywy nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska, a tym samym podważenie stanowiska geodety i organów. Nie wykazał, że aktualna mapa ewidencyjna (powstała w wyniku modernizacji ewidencji) błędnie, tj. niezgodnie z dotychczasową mapą analogową w skali 1:2880 przedstawia przebieg granicy jego działki z działką sąsiednią. Niewątpliwie zaś skarżący, kwestionując prawidłowość ustalenia tej granicy przez uprawnionego geodetę, miał możliwość dowodzenia, że operat zawiera jakieś błędy. Skoro skarżący nie starał się poprzeć swoich twierdzeń jakimikolwiek dowodami, to nie można zasadnie zarzucić organom naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1 i art. 80 kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tym bardziej, że organy próbowały wyjaśnić ww. kwestię zlecając ponowne prace, wynikiem których były operaty nr [...] oraz [...]. Wobec ustalenia, że ww. granica jest sporna, prawidłowo, tj. zgodnie z § 39 ust. 8 rozporządzenia, organy odnotowały to w ewidencji, pouczając trafnie strony, że jeżeli w postępowaniu rozgraniczeniowym zostaną ustalone inne granice pomiędzy ww. działkami, to będzie to podstawą do aktualizacji wpisu. Ustalając zatem granice przedmiotowych działek w wyniku prac geodezyjnych, na podstawie opracowania nr [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16 lipca 2015 r., organy prawidłowo przytoczyły i wyjaśniły podstawę prawną swoich decyzji oraz działań geodety. Wskazały m.in., że zgodnie z przepisem § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 - dalej w skrócie - rozporządzenie) ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli (...) tych działek, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, a zgodnie z przepisem § 39 ust. 2 ww. rozporządzenia w przypadku, gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, przebieg granic działek ewidencyjnych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli stan ten nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Natomiast, gdy spokojnego stanu posiadania nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujący te grunty ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków. Co do przebiegu granic organy prawidłowo wyjaśniły, że w przypadku ustalania przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] (obecnie, po podziale tej działki, [...]) strony nie złożyły w protokole zgodnego oświadczenia co do przebiegu tej granicy, dlatego geodeta ustalił jej przebieg na podstawie materiałów zasobu jakim jest mapa ewidencyjna, na co zezwala przepis § 39 ust. 3 w związku z art. 36 ust. 6 rozporządzenia i co zgodne było z wolą stron, aby aktualne granice były zgodne ze "starą" mapą ewidencyjną oraz ich oświadczeniami, że ustaloną granicę akceptują bez zastrzeżeń. Prawidłowo też pouczono strony, że w postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności (czy też posiadania) nieruchomości, a jedynie odtwarza ustalony wcześniej przebieg granic nieruchomości na podstawie materiałów źródłowych. Ewidencja gruntów i budynków służy jedynie rejestrowaniu aktualnego stanu prawnego działek, a zatem dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu ( "mapa austriacka") nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem (mapą ewidencyjną z 1969 r.). Jak już wyżej wskazano, wg upr. geodety oraz organów podejmujących decyzję z zakresu ewidencji gruntów i budynków, aktualna mapa ewidencyjna w zakresie ustalenia spornej granicy oparta została na dotychczas obowiązującej mapie ewidencyjnej w skali 1:2880, dlatego organy postanowiły o odrzuceniu zarzutów skarżącego w tym zakresie. Skarżący nie dostarczył natomiast żadnych aktualnych dokumentów (powstałych po założeniu ewidencji w 1969 roku) mogących w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawę do ujawnienia innego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] a zatem niedopuszczalne jest dokonywanie zmiany przebiegu granicy przy istniejącym sporze granicznym w ramach prowadzonego z urzędu postępowania w przedmiocie aktualizacji (tu: modernizacji) ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że zarzuty skarżącego do danych objętych modernizacją w zakresie ustalenia granicy między działkami nr [...] i [...] nie są zasadne, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów opisanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonego aktu zostało sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 kpa, ponieważ pozwala zapoznać się z dokonanymi przez organ ustaleniami faktycznymi, mającymi zastosowanie przepisami prawa, a także motywami podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Organy odniosły się wyczerpująco i prawidłowo do wszystkich zarzutów skarżącego oraz pouczyły strony, że kwestie rozgraniczenia działek nie leżą w kompetencjach organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.