III SA/Kr 1758/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant starszy referent Monika Kostecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 października 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/1059/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego po wznowieniu postępowania administracyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w decyzji z dnia 13 października 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/1059/2023 utrzymało w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/431/2023, w którym odmówiono uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2017 r., nr SKO.ŚR/4111/915/2017. W podstawie prawnej powołano art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2023 r., poz. 775 ze zm.). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 9 listopada 2017 r., nr SKO.ŚR/4111/915/2017 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 września 2017 r., nr SO-03-6-833.39045.2016-1/17 w przedmiocie odmowy przyznania W. G. świadczenia wychowawczego na dziecko A. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 22/18, oddalił skargę W. G. na powyższą decyzję Kolegium. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt l OSK 1227/19, oddalił skargę kasacyjną W. G. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2018 r. We wniosku z dnia 19 marca 2023 r. W. G. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 września 2017 r., nr SO-03-6-833.39045.2016-1/17. We wniosku wskazano, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności oraz dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję. Dowodem tym, w ocenie wnioskodawcy, jest odpis skrócony aktu małżeństwa z dnia 14 marca 2023 r., który stanowi dowód na to, że organ orzekający w sprawie błędnie ocenił relacje małżeńskie i rodzinne, w tym dotyczące opieki nad dzieckiem, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. We wniosku tym zarzucono naruszenie art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 78, 80, 107 § 3, 9 i 10 § 1, 79, 81, 140, 10 § 1 oraz 8 k.p.a., wnosząc o uchylenie w całości przedmiotowej decyzji z powodu wskazanych naruszeń, które miały wpływ na przebieg i wynik postępowania. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/431/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2017 r., nr SKO.ŚR/4111/915/2017, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 września 2017 r., nr SO-03-6-833.39045.2016-1/17, orzekającą o odmowie przyznania W. G. świadczenia wychowawczego na dziecko A. G. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okolicznością, na którą powołuje się strona jest aktualny, skrócony odpis aktu małżeństwa z dnia 14 marca 2023 r. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Kolegium w decyzji z 21 sierpnia 2023 r. stwierdziło, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dlatego należało odmówić uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2017 r., nr SKO.ŚR/4111/915/2017. Zdaniem organu, przedłożony przez stronę skrócony odpis aktu małżeństwa z dnia 14 marca 2023 r. nie może zostać uznany za nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję, gdyż odpis aktu małżeństwa nie potwierdza żadnych nowych okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że w dniu 30 maja 2016 r. W. G. zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko A. G. We wniosku podano, że w skład rodziny wchodzi wnioskodawca oraz córka A. G. Na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że ww. pozostawał w formalnej separacji z żoną K. G., miał zasądzone alimenty na rzecz córki A. G., których ze względu na brak środków finansowych nie płacił. Wnioskodawca prowadził samodzielne gospodarstwo domowe, natomiast żona K. G. pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z córką A. G. W toku postępowania organy dysponowały orzeczeniem Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r., wydanym w sprawie o separację, zezwalającym małżonkom K. G. i W. G. na osobne zamieszkiwanie oraz powierzającym córkę obojgu rodzicom i ustalającym, że córka mieszkać będzie z matką; ojciec będzie widywał się i zabierał do siebie małoletnią zgodnie z harmonogramem ustalonym z matką, ponadto będzie ponosił koszty utrzymania córki poprzez wpłacanie na konto matki kwoty 200 euro miesięcznie od grudnia 2009 r. oraz będzie ponosił połowę wydatków nadzwyczajnych. Podkreślono, że podstawą odmowy przyznania wnioskodawcy świadczenia wychowawczego na córkę była okoliczność niezamieszkiwania A. G. z ojcem oraz niepozostawanie córki na utrzymaniu ojca. Kolegium stwierdziło dalej, że przedłożony przez wnioskodawcę skrócony odpis aktu małżeństwa potwierdził, iż W. G. pozostaje w związku małżeńskim z K. G., jednak w żaden natomiast sposób nie odnosi się do relacji wnioskodawcy z córką i pozostawania z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Przedłożony dokument nie wskazuje również na ewentualną opiekę naprzemienną małżonków nad córką. Podsumowując, SKO uznało, że przedmiotowy dowód nie ma znaczenia z punktu widzenia zastosowanych przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, W. G. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) w związku art. 75 § 1 (dowód), art. 77 § 1, art. 78 (wniosek dowodowy strony), art. 80 (zasada swobodnej oceny dowodów), art. 107 § 3 (uzasadnienie decyzji), art. 9 i art. 10 § 1 (zasada czynnego udziału strony), art. 79 (udział strony w czynnościach dowodowych), art. 81 (prawo strony wypowiedzenia się co do dowodów), art. 140 i art. 10 § 1 (prawo strony wypowiedzenia się co uzupełniającego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym) - przez co, nie zebrano w sposób wystarczający materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, lub też błędnie ustalono te, na podstawie których powinno być oparte rozstrzygnięcie (...). W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia, W. G. przedstawił szeroką polemikę ze stanowiskiem Kolegium zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony, przedłożony odpis aktu małżeństwa potwierdza fakt, że Państwo G. nie byli i nie są w stanie separacji małżeńskiej, a w związku z tym do relacji ojca z córką i jej zamieszkania mają zastosowanie przepisy zawarte w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Nadto W. G. wskazał, że sprawował opiekę nad dzieckiem - mieszkał wraz z żoną i córką jako cała rodzina pod jednym dachem, utrzymywał nie tylko córkę, ale również żonę - ponosił nie sporadycznie, ale przez cały czas najważniejsze opłaty związane z kosztami mieszkania oraz mediów, w tym należące do żony. Zatem, w ocenie strony, spełnione zostały wymagania dotyczące prawa do świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z dnia 13 października 2023 r., Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie nie zostały ujawnione nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2017 r. nr SKO.ŚR/4111/915/2017, orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 września 2017 r., nr SO-03-6-833.39045.2016-1/17. Podkreślono, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w ww. przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ właściwy do wznowienia postępowania nie ma kompetencji do ponownego prowadzenia postępowania niejako w zastępstwie właściwego organu pierwszej bądź drugiej instancji i tym samym do wyjaśniania czy wszystkie z przesłanek przyznania świadczenia wychowawczego zostały spełnione. W tym kontekście przedłożony skrócony odpis aktu małżeństwa z dnia 14 marca 2023 r. nie został przez Kolegium uznany za nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję, uzasadniający zmianę decyzji dotychczasowej. Kolegium po raz kolejny stwierdziło, że odpis aktu małżeństwa nie potwierdza żadnych nowych okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Ten odpis aktu małżeństwa wskazuje, iż W. G. pozostaje w związku małżeńskim z K. G., w żaden natomiast sposób nie odnosi się do relacji ww. z córką i pozostawania z córką we wspólnym gospodarstwie domowym. Przedłożony dokument nie wskazuje również na ewentualną opiekę naprzemienną małżonków nad córką. Następnie SKO podkreśliło, że kwestia pozostawania skarżącego w separacji z matką dziecka, orzeczoną prawomocnym wyrokiem sądu oraz ustalenia, że skarżący ma ustalony obowiązek alimentacyjny względem A. G. - była przedmiotem badania w sprawie zakończonej decyzją pierwotną zarówno przez organ l-jak i II instancji oraz przez sądy administracyjne (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 22/18 i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2020 r, sygn. akt l OSK 1227/19). W toku postępowania organy oraz sądy administracyjne rozstrzygające w sprawie dysponowały orzeczeniem Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r., wydanym w sprawie o separację, zezwalającym małżonkom K. G. i W. G. na osobne zamieszkiwanie oraz powierzającym córkę obojgu rodzicom i ustalającym, że córka mieszkać będzie z matką; ojciec będzie widywał się i zabierał do siebie małoletnią zgodnie z harmonogramem ustalonym z matką, ponadto będzie ponosił koszty utrzymania córki poprzez wpłacanie na konto matki kwoty 200 euro miesięcznie od grudnia 2009 r. oraz będzie ponosił połowę wydatków nadzwyczajnych. Ponadto, jak wynika z wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r, sygn. akt III SA/Kr 22/18 (zapadłego w sprawie dotyczącej odmowy przyznania W. G. świadczenia wychowawczego), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że nawet zamieszkiwanie małżonków pozostających w separacji pod jednym adresem nie powoduje, że tworzą oni jedną rodzinę - przeczy temu treść orzeczenia sądu orzekającego separację. Podkreślono w tym miejscu, ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną oraz sądowi administracyjnemu, który badał decyzję merytorycznie. Powołując się na art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ wskazał, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. W związku z powyższym, Kolegium zaakcentowało, że kwestia pozostawania przez skarżącego w separacji z żoną, orzeczoną prawomocnym orzeczeniem Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r., uznania wyroku wydanego przez sąd zagraniczny za wiążący oraz skutków prawnych wynikających z tego orzeczenia - była przedmiotem oceny organu wydającego decyzję pierwotną oraz sądów administracyjnych, które badały decyzję pierwotną merytorycznie, zatem kwestia ta nie może być przedmiotem ponownej analizy w postępowaniu wznowieniowym. Jak wskazano powyżej przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, ale jedynie zbadanie, czy zaistniały przesłanki ściśle określone w art. 145 § 1 k.p.a. do wznowienia postępowania. Dowód ten nie podważa też okoliczności wydania orzeczenia Sądu Cywilnego w Lukce z dnia 21 listopada 2008 r. orzekającego separację prawną pomiędzy ww. małżonkami, natomiast kwestia zasadności uznania za wiążący w sprawie wyroku wydanego przez sąd zagraniczny oraz skutków prawnych wynikających z tego orzeczenia nie może być przedmiotem ponownej analizy w postępowaniu wznowieniowym, gdyż była znana i badana w postępowaniu zakończonym decyzją pierwotną. Zarzuty skarżącego oceniono jako polemikę z wcześniejszymi ustaleniami organu, które zostały uznane za prawidłowe w wiążących wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 22/18 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2020 r, sygn. akt l OSK 1227/19. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w trakcie wznowionego postępowania nie stwierdzono ujawnienia nowych okoliczności lub nowych dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji pierwotnej, które miałyby istotne znaczenie dla sprawy przyznania W. G. świadczenia wychowawczego na dziecko A. G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Kolegium, W. G., podniósł, że orzeczenia sądów konkretnego państwa w zasadzie nie wywierają skutków prawnych poza terytorium tego państwa, gdyż rozciągnięcie skuteczności orzeczenia sądu zagranicznego na terytorium Polski następuje przez jego uznanie lub stwierdzenie wykonalności. Na skutek uznania lub stwierdzenia wykonalności orzeczenie sądu zagranicznego w sprawie cywilnej uzyskuje taki sam status jak orzeczenie sądu krajowego, w szczególności może być podstawą wpisu w księdze stanu cywilnego, księdze wieczystej czy innym rejestrze publicznym. Mając na uwadze powyższe, skarżący zarzucił Kolegium poświadczenie fałszu intelektualnego co do orzeczenia z dnia 21 listopada 2008 r. i wskazał, że domaga się przedstawienia podstawy prawnej do uznania orzeczenia z dnia 21 listopada 2008 r. "o rzekomej separacji", skutkach prawnych separacji oraz stwierdzenia wykonalności obowiązku alimentacyjnego. W uzupełnieniu skargi zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) w związku art. 75 § 1 (dowód), art. 77 § 1, art. 78 (wniosek dowodowy strony), art. 80 (zasada swobodnej oceny dowodów), art. 107 § 3 (uzasadnienie decyzji), art. 9 i art. 10 § 1 (zasada czynnego udziału strony), art. 79 (udział strony w czynnościach dowodowych), art. 81 (prawo strony wypowiedzenia się co do dowodów), art. 140 i art. 10 § 1 (prawo strony wypowiedzenia się co uzupełniającego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym ), przez co, w ocenie skarżącego , nie zebrano w sposób wystarczający materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, lub też błędnie ustalono te, na podstawie których powinno być oparte rozstrzygnięcie, ponadto zarzucono naruszanie art. 8 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego , w tym jurydycznej separacji, a tym samym też błędnego ustalenia dowodów w zakresie opieki na dzieckiem oraz jego utrzymania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zawartą w zaskarżonej decyzji argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Skarga jest bezzasadna. Na wstępie wskazać należy, że art. 16 k.p.a. wyraża zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W konsekwencji uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Przepisy dotyczące przywołanych instytucji mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która tylko w drodze wyjątku i w ściśle określonych przypadkach pozwala na wzruszenie decyzji ostatecznej i jako takie nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca. Uchylenie ostatecznej decyzji z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wymaga łącznego wystąpienia trzech przesłanek. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie, nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej w skrócie NSA) z dnia 21 lipca 2022 r., III OSK 4703/21, LEX nr 3369738: "Powołanie nowych dowodów musi polegać nie tylko na konkretnym wskazaniu dowodu, ale także na wskazaniu faktów, które potwierdzają ten dowód. Podkreślić należy, że wiedza organu o nowych okolicznościach musi mieć konkretne źródło, nie może wynikać z przypuszczeń, domysłów, lecz powinna znajdować oparcie w istniejących dowodach, które posłużą w toku wznowionego postępowania udowodnieniu nowych okoliczności faktycznych sprawy". "Pojęcie «nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne» należy interpretować w sposób ścisły. Nowy dowód to taki, za pośrednictwem, którego można wykazać istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Natomiast pojęcie «wyjdą na jaw» oznacza takie dowody, co do których istnienia strona postępowania nie posiadała wiedzy. Nie można przyjąć, że dany dowód lub okoliczność były nieznane organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikały one z materiałów będących w dyspozycji tego organu" (vide wyrok WSA w Łodzi z 6 września 2023 r., II SA/Łd 636/23, LEX nr 3621240). Przy czym do okoliczności takich nie należy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Nie może być uznany za nową okoliczność lub nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. brak określonych dowodów w aktach sprawy. Takie ujęcie nowych okoliczności i nowych dowodów byłoby zbyt daleko idące. Z uwagi zaś na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 wykładnia przesłanek wznowieniowych winna mieć charakter zwężający (tak NSA w wyroku z 8 lutego 2008 r., I OSK 64/07, LEX nr 453365). Z przedłożonego przez skarżącego dowodu w postaci odpisu skróconego aktu małżeństwa (k. 154 akt administracyjnych) wynika, że W. G. i K. G. zawarli maleństwo 8 czerwca 1993 r. w Krakowie. Okoliczność pozostawania przez skarżącego w związku małżeńskim nie była nową okolicznością dla organu. Separacja nie rozwiązuje bowiem węzła małżeństwa tak jak rozwód. Skoro zatem w pierwotnym postępowaniu administracyjnym ustalono, że skarżący pozostawał w formalnej separacji z żoną, to z tego wynika fakt powszechnie znany, a więc nie wymagający przeprowadzenia dowodu, wskazujący na uprzednie zawarcie związku małżeńskiego. W konsekwencji powyższego, przedłożony przez skarżącego dowód w postaci odpisu skróconego aktu małżeństwa nie mógł wywołać oczekiwanego dla skarżącego rezultatu w postaci uchylenia ww. decyzji Kolegium z 9 listopada 2017 r. W ocenie Sądu, skarżący za pomocą ww. dowodu dążył do zmiany oceny faktów i dowodów, dokonanej przez organy i sądy administracyjne w pierwotnym postępowaniu – co jak wyżej wyjaśniono jest niedopuszczalne. Zatem w całości należy podzielić stanowisko SKO w Krakowie, że ww. odpis aktu małżeństwa nie jest dowodem, za pośrednictwem którego można wykazać istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Nie odnosi on się bowiem do relacji skarżącego z córką i pozostawania z nią we wspólnym gospodarstwie domowym, nie wskazuje też na opiekę naprzemienną małżonków nad córką – które to kwestie mogłyby rzutować na wynik sprawy o przyznanie świadczenia wychowawczego. Należy w tym miejscu przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 12227/17, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 22/18 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 listopada 2017 r. nr SKO.ŚR/4111/915/2017 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego, wskazał, że "W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący, pozostający w separacji z matką A. G., orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, nie dysponował odpowiednim orzeczeniem sądu, określającym sposób sprawowania opieki naprzemiennej nad córką. Z wyroku orzekającego separację wynika bowiem jedynie, że miejscem zamieszkania dziecka jest miejsce zamieszkania matki, a skarżący ma ustalony obowiązek alimentacyjny względem córki, ponadto będzie widywał i zabierał do siebie małoletnią zgodnie z harmonogramem ustalonym z jej matką i będzie ponosił koszty utrzymania córki poprzez wpłacanie na konto matki kwoty 200 euro miesięcznie indeksowanej według wskaźników ISTAT od grudnia 2009 r., poza tym będzie ponosił połowę wydatków nadzwyczajnych. Mając zatem na względzie zaprezentowany wyżej kierunek wykładni art. 2 pkt 16 u.p.p., dotyczący konieczności posiadania przez wnioskodawcę orzeczenia sądu określającego sposób sprawowania opieki naprzemiennej, stwierdzić należy, iż już samo tylko potwierdzenie ustalenia powyższych okoliczności w postępowaniu administracyjnym uprawniało Sąd I instancji do zaakceptowania zakresu ustaleń faktycznych, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy a dokonanych przez organy administracji. Podkreślić w tym miejscu jednocześnie trzeba, że - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej - zarówno Sąd Wojewódzki, jak i Kolegium szczegółowo odnosiły się do podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wspólnego zamieszkiwania z córką, czy pokrywania przez niego wydatków związanych z kosztami jej utrzymania oraz spoczywania na nim ciężaru opieki nad córką. Analizie został też poddany wywiad środowiskowy, przeprowadzony ze skarżącym w dniu 20 lipca 2017 r. i oświadczenie skarżącego z dnia 20 lipca 2017 r., w którym podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, natomiast córka pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką." Podsumowując, w ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem SKO w Krakowie zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że we wznowionym postępowaniu nie stwierdzono ujawnienia nowych okoliczności lub nowych dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji pierwotnej, które miałyby istotne znaczenie dla sprawy przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na dziecko A. G. W konsekwencji wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty, sprowadzające się w istocie do zanegowania ustaleń faktycznych organu administracyjnego oraz ponownego, merytorycznego skontrolowania sprawy w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na dziecko - nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe nie naruszało wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Kolegium właściwie oceniło cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Powyższej oceny nie zdołała skutecznie podważyć argumentacja podniesiona w skardze, sprowadzająca się w istocie do polemiki z powyższymi ustaleniami. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają obowiązku oceny zgromadzonych w sprawie dowodów zgodnie z intencją jednej ze stron, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Skarga natomiast, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym zauważyć, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Stwierdzić należy, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.