III SA/Kr 1768/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi Szpitala Specjalistycznego im. J. Śniadeckiego w Nowym Sączu na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 27 września 2012 r. nr FE-IV.3160.7.3.2012 w przedmiocie zwrotu dotacji rozwojowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 sierpnia 2012 r. nr FE-IV.3160.7.2.2012, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz Szpitala Specjalistycznego im. J. Śniadeckiego w Nowym Sączu kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Województwa Małopolskiego decyzją z dnia 27 września 2012 r. nr FE.IV.3160.7.3.2012, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 2 sierpnia 2012 r. nr FE-IV.3160.7.2.2012, którą zobowiązano Szpital Specjalistyczny im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 27 692,23 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek beneficjenta tj. od dnia 23 grudnia 2009 r. do dnia zwrotu. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej "u.z.p.p.r.", art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., nr 142 poz. 1590 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 211 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4b ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005r., Nr 249 poz. 2104 ze zm.), dalej "u.f.p." w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157 poz. 1241 ze zm.) oraz § 6 a ust. 1 umowy nr MRPO.06.03.01-12-203/09-00-IXA/1126/FE/09 z dnia 10 grudnia 2009 r. o dofinansowanie projektu pn. "Ośrodek onkologiczny Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego". Z uzasadnienia decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 27 września 2012r. wynika, że wydana została w następujących okolicznościach: Decyzją z dnia 2 sierpnia 2012 r. nr FE-IV.3160.7.2.2012, Zarząd Województwa Małopolskiego zobowiązał Szpital Specjalistyczny im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 27 692,23 zł wraz z odsetkami, z powołaniem na art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 w związku z art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. oraz § 6 a ust. 1 umowy nr MRPO.06.03.01-12-203/09-00-IXA/1126/FE/09 z dnia 10 grudnia 2009 r. o dofinansowanie projektu pn. "Ośrodek onkologiczny Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego". W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 60 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z dnia 31 lipca 2006 r., L.210/25 ze zm. - dalej jako "Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006" instytucje zarządzające odpowiadają za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizacją zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, w szczególności odpowiadają za: (...) weryfikację, że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi. Stosownie do art. 98 ust. 2 ww. rozporządzenia państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach. Na podstawie art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. instytucją zarządzającą odpowiedzialną za prawidłową realizację Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 jest Zarząd Województwa Małopolskiego (dalej jako IZ MRPO). Kompetencje instytucji zarządzających określone zostały w art. 26 ust. 1 pkt 14 - 15a u.z.p.p.r. Do zadań instytucji zarządzających należy w szczególności prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów, odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych a także ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. W dniu 10 grudnia 2009 r. zawarta została między Zarządem Województwa Małopolskiego a Szpitalem Specjalistycznym im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu umowy nr MRPO.06.03.01-12-203/09-00-IXA/1126/FE/09 o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego". Na podstawie § 5a ust. 4 umowy o dofinansowanie Projektu środki europejskie zostały Beneficjentowi wypłacone w formie refundacji w dniu 23 grudnia 2009 r. Zgodnie z § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach Programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie projektu. Na podstawie § 7 umowy o dofinansowanie projektu wydatki kwalifikowane poniesione w ramach Projektu muszą spełniać wymogi określone w dokumentach, o których mowa w § 1 pkt 13 i 14 oraz § 5 ust 30 i 31. Wydatki poniesione z naruszeniem wyżej wymienionego warunku podlegają zwrotowi na zasadach określonych § 6 umowy o dofinansowanie Projektu. Na mocy § 12 wskazanej umowy o dofinansowanie Projektu Beneficjent zobowiązał się do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych (Dz. U z 2007 r. Nr 223 poz. 1655 ze zm.). W dniach od 18 do 22 października 2010 r. przeprowadzona została przez Instytucję Zarządzającą kontrola doraźna z zakresu zamówień publicznych, realizowanych w ramach Projektu nr MRPO.06.03.01-12-203/09. Wyniki przeprowadzonej przez IZ MRPO kontroli zostały zawarte w przekazanej beneficjentowi w dniu 10 grudnia 2010r. informacji pokontrolnej, wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia pisemnych zastrzeżeń do jej treści. Beneficjent skorzystał z uprawnienia i w piśmie z dnia 29 grudnia 2010 r. wniósł zastrzeżenia. IZ MRPO po ich analizie uznała, iż nie stanowią one podstawy do zmiany treści informacji pokontrolnej i dniu 21 stycznia 2011 r. wystosowała do beneficjenta jej wersję ostateczną wraz z uzasadnieniem zajętego stanowiska. Beneficjent w piśmie z dnia 3 lutego 2011 r. odmówił podpisania informacji pokontrolnej. Ponadto w okresie od 1 lipca 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. Projekt podlegał kontroli IA w ramach prowadzonego audytu operacji MRPO na lata 2007-2013. W trakcie audytu stwierdzono, że w ramach postępowania pn. "Przebudowa Bloku Operacyjnego Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu" doszło do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, poprzez użycie w przedmiarach robót i szczegółowym opisie przedmiotu zamówienia znaków towarowych. Zgodnie z opinią IA, posłużenie się przez beneficjenta w załączonych do SIWZ przedmiarach i szczegółowym opisie przedmiotu zamówienia znakami towarowymi (pochodzeniem)w odniesieniu do materiałów takich jak wykładziny, oprawy oświetleniowe, osprzęt elektryczny, narusza art. 29 ust. 3 PZP. W wyniku audytu ustalono, że w przedmiotowym postępowaniu posłużenie się nazwami towarowymi było niedopuszczalne, ze względu na powszechność i standardowy charakter materiałów budowlanych, które można było opisać bez odwoływania się do konkretnego producenta. Ponadto IA nie uznała za wystarczające użycia w odniesieniu do niektórych znaków towarowych określeń "np.". lub "typu". Z uwagi na powyższe IA uznała, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców. Zgodnie z zapisami Wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących określenia korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszy Spójności, w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2007 r., opisane uchybienie winno skutkować przyjęcie wskaźnika 5% wydatków niekwalifikowanych. W podsumowaniu ustaleń z przeprowadzonego audytu IA uznała za niekwalifikowaną kwotę 353 800 PLN, stanowiącą 5% wydatków kwalifikowanych dla umowy nr 99/2008 zawartej z wykonawcą. W dniu 23 grudnia 2011 r. IA sporządzała ostateczną wersję Rocznego Sprawozdania Audytywnego za okres od 1 lipca 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego, w którym podtrzymane zostało wcześniejsze stanowisko w zakresie naruszania przez beneficjenta w przedmiotowym postępowaniu zasady przejrzystości i równego traktowania oferentów, skutkującej konicznością uznania za niekwalifikowalne 5% wydatków dla umowy zawartej w wykonawcą. Dokument ten został przekazany do IZ MRPO, który pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. poinformował beneficjenta o dokonanych przez IA ustaleniach oraz związanych z nimi zmianach w zakresie korekt finansowych nałożonych za wykazane w wyniku kontroli uchybienia. IZ MRPO wskazała, że znaki towarowe bez zastosowanych określeń "lub równoważny" zostały użyte jedynie w załączniku nr 6 do SIWZ, w odniesieniu do wykładzin PCW. Mając na uwadze pojedynczy przypadek zastosowania znaków towarowych w całym postępowaniu i związaną z tym znikomą skalę uchybienia IZ MRPO zdecydowała o odstąpieniu od nakładania korekty metodą wskaźnikową. W związku z powyższym, za niekwalifikowany koszt zakupu wykładzin w zakresie których posłużono się znakami towarowymi bez dopuszczania rozwiązań równoważnych, tj. z naruszeniem art. 29 ust. 3 PZP. Kwota wydatków niekwalifikowanych, zgodnie z kosztorysem oferowanym wykonawcy wyniosła 49 260,56 PLN netto. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wystąpiła nieprawidłowość, gdyż zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE)1083/2006 – Beneficjent dopuścił się naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, które mogło spowodować szkodę w budżecie UE, zatem IZ MRPO uznała koszt materiałów zakupionych z naruszaniem art. 29 ust. 3 PZP w wysokości 49 260,56 PLN netto za niekwalifikowany. . Zgodnie z art. 113 ust.1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych dotacje udzielone przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów tj. wg. przepisów zawartych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.f.p. środki wypłacone Beneficjentowi w formie dotacji rozwojowej i wykorzystane z naruszeniem procedur podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o zwrocie. W dniu 14 czerwca 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji w trybie art. 211 ust. 4 u.f.p. w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 powołanej ustawy. W konsekwencji Beneficjent zobowiązany został do zwrotu nieprawidłowo wykorzystanej dotacji rozwojowej w wysokości 27 692,23 PLN wraz z odsetkami. Szpital Specjalistyczny im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu wniósł o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i wskazując, że w odniesieniu do opisu przedmiotu zamówienia – w zakresie wykładzin na Bloku Operacyjnym – Zamawiający dopuścił w SIWZ jedynie wykładziny przystosowane do ułożenia na bloku operacyjnym. W samym SIWZ Zamawiający nie wskazał żadnych nazw handlowych czy też żadnych innych ograniczeń. Jedynie w kosztorysie ślepym w pozycji dotyczącej wykładzin wskazał kilka przykładowych rodzajów wykładzin, nie wskazując przy tym producenta czy znaku handlowego. Były to jedynie przykładowe wyliczenia znanych i powszechnie stosowanych na blokach operacyjnych rodzajów wykładzin. Specyfika przedmiotu zamówienia, zdaniem strony skarżącej upoważniała zamawiającego do takiego opisu zamówienia, gdyż wykonawcy dzięki podaniu przykładowych nazw materiałów mogli lepiej rozpoznać rynek w zakresie materiałów dopuszczonych do stosowania w służbie zdrowia. Nadto strona skarżąca podniosła, że sformułowanie zawarte w art. 29 ust. 3 ustawy PZP ma charakter "klauzuli równoważności". Zamawiający może spełnić wymóg zastosowania tejże klauzuli nie tylko przez równoczesne postawienie obok siebie słowa "lub" i "równoważny" ale także przez użycie sformułowania, które to sformułowanie oddaje w całości. Ustawodawca nie wprowadził tej klauzuli po to, by zamawiający musieli cytować użyte przez niego sformułowanie w identycznej formie. Zdaniem strony skarżącej zamawiający opisując przedmiot zamówienia nie naruszył przepisów ustawy PZP. Zarząd Województwa Małopolskiego w uzasadnieniu swej decyzji z dnia 27 września 2012 r. FE-IV.3160.7.3.2012 uznał, że przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty są bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie Organ odwoławczy podkreślił, że IZ MRPO po przeprowadzeniu kontroli projektu wprawdzie nie wskazała naruszenia polegającego na użyciu znaków towarowych w opisie przedmiotu zamówienia, jednakże Urząd Kontroli Skarbowej w Krakowie (UKS) uznał powyższe za naruszenie ustawy PZP. UKS jest instytucją audytową w rozumieniu art. 62 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. WE z dnia 31 lipca 2006r. L.210/25 ze zm.). Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. audyty prowadzone przez instytucję audytową mają na celu weryfikację czy operacja została zrealizowana zgodnie z definicją o dofinansowaniu oraz czy jest zgodna ze wszystkimi warunkami dotyczącymi jej przeznaczenia, wykorzystania i zakładanych celów oraz czy wydatki zadeklarowane przez beneficjenta są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi. Stwierdzenie przez UKS nieprawidłowości powoduje brak możliwości certyfikacji takiego wydatku. Zatem w oparciu o ustalenia poczynione przez UKS w zakresie naruszenia art. 29 ust. 3 ustawy PZP. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów Beneficjenta organ podniósł, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 2 sierpnia 2012 r. nastąpiła omyłka pisarska w zapisie, że znaki towarowe "zostały użyte jedynie w załączniku nr 6 do SIWZ, w odniesieniu do wykładzin PCV" tymczasem powyższe stwierdzenie odnosiło się do załącznika nr 9 SIWZ. Wbrew twierdzeniom beneficjenta znaki towarowe bez zastosowanych określeń "lub równoważny" w odniesieniu do wykładzin PCW zostały użyte w nie tylko w kosztorysie ślepym lecz również w przedmiarze/obmiarze robót. W ww. dokumentach beneficjent zawarł zapis "wykładzina PCW spawana cokolikiem Tarket, Nora, Mormoleum". IZ MRPO nie kwestionuje, iż podstawowym celem postępowania o zamówienie publiczne jest optymalne zaspokojenie potrzeb zamawiającego, jednakże realizacja powyższego celu nie może następować z naruszeniem zasad określonych w ustawie PZP. Każdy rodzaj zamówienia, bez względu na podmiot którym jest zamawiający oraz charakter przedmiotu zamówienia nie może naruszać zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Wprawdzie ustawa PZP dopuszcza posłużenie się wskazaniem znaku towarowego, patentu lub pochodzenia, ale tylko w sytuacjach wyjątkowych, tzn. uzasadnionych specyfiką przedmiotu zamówienia i gdy zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych pokreśleń, które pozwoliłyby na złożenie oferty zgodnej z jego oczekiwaniami. A zatem posługiwanie się przy opisie przedmiotu zamówienia znakiem towarowym, patentem lub pochodzeniem jest wyjątkiem od reguły, który nie może być interpretowany rozszerzająco. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest okoliczność, że brak było zapytań ze strony wykonawców w kwestii zastosowania innego rodzaju elementów oraz niezgłoszenie zastrzeżeń co do zapisów SIWZ, bowiem stanowi to jedynie okoliczność faktyczną , która nie wpływa na stosowanie prawa i jego interpretację. W konsekwencji organ stwierdził, że beneficjent naruszył przepisy PZP, a określone zachowanie się oferentów nie mogło w żaden sposób tego sanować. Jednocześnie organ podkreślił, ze zupełnie bezprzedmiotowa jest argumentacja beneficjenta odnośnie definiowania "klauzuli równoważności". Okoliczności przedstawione przez Beneficjenta nie uzasadniają uznania zakwestionowanych wydatków za kwalifikowalne, a zatem beneficjent jest zobowiązany do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 27 692,23 PLN wraz z odsetkami. Skargę na powyższą decyzję złożył Szpital Specjalistyczny im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, wyrażane w toku prowadzonego postępowania w zakresie określenia wykładzin na Bloku Operacyjnym, podkreślając, że w samej specyfikacji (SIWZ) nie wskazała żadnych nazw handlowych, czy też innych ograniczeń. W części dotyczącej opisu przedmiotu zamówienia nie pojawiły się żadne określenia mogące w jakikolwiek sposób wskazywać na nazwę handlową produktu czy producenta. Przepis art. 29 ustawy PZP zdaniem strony skarżącej należy interpretować ściśle w tym znaczeniu, że cały ten przepis odnosi się do opisu przedmiotu zamówienia, zaś opisu przedmiotu zamówienia dokonuje się w ogłoszeniu o zamówieniu i w SIWZ. Natomiast wszelkie dokumenty towarzyszące dokumentacji głównej zamówienia, które - zgodnie z treścią SIWZ i ogłoszenia mają charakter pomocniczy (tak jak kosztorys ślepy czy przedmiar robót) nie są dokumentami zawierającymi opis przedmiotu zamówienia w ścisłym znaczeniu w myśl art. 29 PZP, a tym samym reguła z art. 29 ust. 3 PZP nie może być w stosunku do nich zastosowana. Strona skarżąca podniosła, że jedynie w kosztorysie ślepym oraz w przedmiarze robót, w pozycji dotyczącej wykładzin, wskazał kilka przykładowych rodzajów wykładzin - "wykładzina PCW spawana z cokolikiem (wykładziny dopuszczone do stosowania na bloku operacyjnym) Tarket, Nora, Marmoleum - jakie należy zastosować przy wykonaniu niniejszego zamówienia, celem jedynie zobrazowania, o jaki produkt pod względem cech użytkowych, uwzględniając specyfikę pomieszczeń bloku operacyjnego. Przykładowe nazwy były zgodne z opracowanym projektem, stanowiły przykładowe wyliczenie znanych rodzajów wykładzin o takim wąskim zastosowaniu. Nie wskazały, zatem ani jednego producenta, ani wyłącznego znaku handlowego. W konsekwencji specyfika przedmiotu zamówienia tj. stosowanie materiałów dopuszczonych do stosowania w służbie zdrowia, upoważniła go do takiego wskazania w dokumentach pomocniczych postępowania. Wykonawcy dzięki temu mogli łatwiej rozpoznać rynek w zakresie materiałów dopuszczonych do stosowania w służbie zdrowia. Strona skarżąca podkreśliła, że działa w szczególnej sferze usług tj. w ochronie zdrowia i życia ludzkiego, stąd tworząc SIWZ, ma obowiązek i powinien tak określić swoje wymagania, opierając się na swojej wiedzy, doświadczeniu i potrzebach, by mógł zaopatrywać się w towary i usługi najwyższej klasy, tak by zdrowie i życie człowieka, chronione przez przepisy ustawy zasadniczej - Konstytucji RP było chronione w sposób możliwie najszerszy i optymalny (wyrok ZA z dnia 3.02.2005 r. sygn. Akt ZO/0-53/05). Wskazane wyżej stanowisko znajduje oparcie w Wyroku Krajowej Izby Odwoławczej sygn. akt: KIO/UZP/1330/08 z 4.12.2008 r. Zdaniem strony skarżącej przepisy PZP nie definiują słowa równoważne. Sformułowanie zawarte w art. 29 ust. 3 ustawy PZP ma charakter tzw. "klauzuli równoważności". Zamawiający może spełnić wymóg zastosowania tejże klauzuli nie tylko przez równoczesne, postawione obok siebie słowa "lub" i "równoważny", ale także przez użycie sformułowania, które to sformułowanie oddaje w całości. Wykładnię taką uzasadnia cel zawarcia takiego sformułowania. Ustawodawca nie wprowadził tejże klauzuli po to, żeby zamawiający musieli cytować użyte przez niego sformułowanie w identycznej formie. Celem było zapewnienie transparentności, konkurencyjności postępowania, czemu ma służyć każdorazowo - przy zastosowaniu wyjątku w postaci użycia znaku towarowego - uzupełnienie takiego wskazania o wyraźne dopuszczenie rozwiązań równoważnych. Wnioski takie zresztą znajdują oparcie także w orzecznictwie KIO w tym zakresie. Zamawiający przygotował i przeprowadził przedmiotowe postępowanie o udzielenie zamówienia, w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie Wykonawców. Określony przez Zamawiającego przedmiot zamówienia nie uchybia zasadzie uczciwej konkurencji ani równego traktowania stron. Zamawiający miał na celu uzyskanie produktów w pełni kompatybilnych z istniejącymi w szpitalu czy też wynikającymi z przedmiotu zamówienia. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Zarazem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całości podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyrokach: z dnia 25 lipca2013 r, sygn. akt III SA/Kr 1397/12, III SA/Kr 1398/12 oraz III SA/Kr 1399/12. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm. - dalej "z.p.p.r.") przepisem art. 30 c ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego zawierającego wniosek o dofinansowanie. Zarazem przepis art. 37 ustawy wyłączył stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych. W świetle regulacji zawartych w przepisach art. 30 b ust. 4, art. 30 c ust. 1, ust.2 i ust.3 pkt 1 - 3, ust. 4 i 5 oraz art. 30 c z.p.p.r., nie budzi wątpliwości pogląd, że w zakresie sądowej kontroli zgodności z prawem oceny zgłoszonego projektu o dofinansowanie, ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ma charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W tym samym Rozdziale 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zatytułowanym Realizacja programów operacyjnych, zawarte są szczególne regulacje co do kontroli sądowoadministracyjnej oceny projektu oraz postępowania związanego z odzyskiwaniem kwot podlegających zwrotowi, w tym aktów dotyczących korekt finansowych oraz decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w ustawie o finansach publicznych. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia obowiązku zwrotu przez Szpital Specjalistyczny im. J. Śniadeckiego w Nowym Sączu określonej kwoty dotacji rozwojowej udzielonej umową nr MRPO.06.03.01-12-203/09-00-IXA/1126/FE/09 z dnia 10 grudnia 2009 r. o dofinansowanie projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego" Zaskarżoną decyzją z dnia 27 września 2012r. nr FE-IV.3160.7.3.2012 Zarząd Województwa Małopolskiego utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 2 sierpnia 2012r. nr FE-IV.3160.7.2.2012, którą zobowiązano Szpital Specjalistyczny im. J. Śniadeckiego w Nowym Sączu do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 27 692,23 PLN wraz z odsetkami. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., nr 142 poz. 1590 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 211 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005r., Nr 249 poz. 2104 ze zm.), dalej "u.f.p." w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r. Nr 157 poz. 1241 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 umowy nr MRPO.06.03.01-12-203/09-00-IXA/1126/FE/09 z dnia 10 grudnia 2009 r. W niniejszej sprawie na plan pierwszy wysuwa się zagadnienie prawidłowego ustalenia podstawy oraz formy prawnej aktu nakładającego na skarżącego korektę finansową i jego relacji względem decyzji zobowiązującej do zwrotu środków. Rozważając to zagadnienie należy mieć na uwadze, że jak wynika z zaskarżonej decyzji, jako jej materialnoprawną podstawę wskazano m. in. przepisy art. 211 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (dalej "u.f.p.") w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, a także art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, do rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem do rozliczenia tych środków należało stosować przepisy ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r., która, jak słusznie podkreśla organ w art. 211 ust. 1 pkt 1-3 statuuje trzy faktyczne podstawy, przy których środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich "podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Zgodnie z art. 211 ust. 1 opisane wyżej środki podlegają zwrotowi gdy są:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208,3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych nie określała reguł ustalania wysokości środków podlegających zwrotowi. Wprawdzie zgodnie z art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. warunki i terminy zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej wysokości lub w sposób nienależny, powinna określać umowa zawarta z beneficjentem, ale formą aktu rozstrzygającego w przedmiocie obowiązku zwrotu tych środków (o ile nie nastąpił dobrowolnie) jest zgodnie z art. 211 ust. 4a decyzja administracyjna. W przedmiotowej sprawie Zarząd Województwa Małopolskiego w myśl art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miał przymiot organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów z udziałem środków europejskich. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Zarząd Województwa za miernik ustalenia kwoty środków podlegających zwrotowi na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych – jako wykorzystanych z naruszeniem procedur, przyjął wysokość "nałożonej" korekty finansowej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 i art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 – dalej "Rozporządzenie Rady (WE) 1083/2006". W uzasadnieniu stwierdzono, że IZ MRPO nałożyła korektę, jednak z uwagi na znikomą skalę uchybień odstąpiono od nałożenia korekty metodą wskaźnikową. Korekta ta polegała na zwrocie dotacji rozwojowej w wysokości 27 692,23 PLN wraz z odsetkami. Taka praktyka była przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyrokach NSA z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1777/12 oraz II GSK 1776/12, a także w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2013r., III SA/Po 1234/12 (baza orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo), zgodnie z którym korekta winna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej o jakiej mowa w art. 107 § 1 k.p.a., wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. W przywołanych wyrokach Sąd podkreśla, że skoro w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest mowa o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a w art. 207 ustawy o finansach publicznych i o orzekaniu w drodze wydania decyzji o zwrocie, to uzasadniony jest wniosek, że zwrot środków i korekta finansowa, jakkolwiek w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, stanowią odrębne od siebie instytucje. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku art. 211 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. Wynika to zresztą z samego porównania treści art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. W myśl bowiem art. 26 ust. 1 pkt 15 powołanej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, a zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 a tej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące m.in. Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Użycie w tym ostatnim przepisie zwrotu "ustalanie" i "nakładanie" wskazuje na kompetencje instytucji zarządzającej o charakterze władczym, zakładającym jednostronne działanie wobec beneficjenta. Podstawę zaś materialnoprawną do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W myśl art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Również w tym ostatnim przepisie kompetencje do dokonania korekt finansowych mają charakter władczy, skoro użyto kategorycznego zwrotu "dokonuje korekt finansowych" w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych w operacjach lub programach operacyjnych. Zatem skoro w rozpoznawanej sprawie organ uznał, że strona skarżąca popełniła nieprawidłowości o jakich mowa w powyższym przepisie, gdyż – jego zdaniem – realizując umowę naruszyła – mające zastosowanie w sprawie – przepisy ustawy PZP, to tym samym był uprawniony do ustalenia i nałożenia na Beneficjenta korekty finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006r. za nieprawidłowości uznaje się jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Przytoczone stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela. Na poparcie tego poglądu wskazać można dalsze jeszcze argumenty. Kompetencja ustalania i nakładania korekt finansowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a z.p.p.r. służy tylko Instytucji Zarządzającej (przy czym prawo krajowe nie określa jakichkolwiek reguł nakładania i ustalania korekt). Natomiast funkcję organu rozstrzygającego decyzją w przedmiocie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2, pełnić może nie tylko Instytucja Zarządzająca, ale także – przy spełnieniu określonych warunków – instytucja pośrednicząca lub wdrażająca. Przedmiotem postępowania o ustalenie i nałożenie "korekty finansowej" zgodnie z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 jest anulowanie całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Podstawę Korekty stanowią stwierdzone nieprawidłowości pojedyncze lub systemowe w "operacjach" ale także w programach operacyjnych definiowanych art. 2 pkt 1 tego Rozporządzenia. Wysokość korekty ma uwzględniać charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze, a więc kryteria są częściowo ocenne. Natomiast przedmiotem postępowania kończącego się decyzją wydaną na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 1-3 jest rozstrzygnięcie o zwrocie środków wykorzystanych (niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur) albo pobranych (nienależnie lub w nadmiernej wysokości), według kryteriów ustalonych tą ustawą. W każdym z tych postępowań instytucja zarządzająca działa w innym reżimie prawnym; w postępowaniu o zwrot środków jako organ właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 211 ust. 1 powołanej ustawy o finansach publicznych, a w postępowaniu o ustalenie i nałożenie korekty finansowej właśnie w ramach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jako instytucja zarządzająca. Nadto, art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłącza stosowanie kodeksu postępowania administracyjnego do postępowań "w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania". Ustalanie i nakładanie korekt finansowych nie mieści się w postępowaniu "w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania", lecz jest postępowaniem będącym następstwem stwierdzonych nieprawidłowości po udzielonym dofinansowaniu. Zatem postępowanie w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej prowadzone na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 stanowi odrębne, od postępowania w przedmiocie zwrotu środków w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych, postępowanie administracyjne, również kończące się wydaniem w trybie art. 107 § 1 K.p.a. decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia korekty finansowej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego określających kwotę przypisaną do zwrotu, opartych wyraźnie i jednoznacznie na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie zostało wcześniej wydane odrębne rozstrzygnięcie w formie decyzji ustalającej i nakładającej korektę finansową, oparte na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy i poprzedzone stosownym postępowaniem wyjaśniającym skoro kwotę ustalonej, ale nie nałożonej decyzją korekty finansowej, Instytucja Zarządzająca, w postępowaniu o zwrot środków traktuje jako odpowiednik "środków wykorzystanych z naruszeniem procedur" i podlegającą zwrotowi w rozumieniu i na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2005 r. Zdaniem Sądu dopiero ostateczne ustalenie wysokości korekty finansowej daje podstawę do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie zwrotu należności, opartej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Niewydanie decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia 2 sierpnia 2012 r. zobowiązująca Szpital Specjalistyczny im. J. Śniadeckiego w Nowym Sączu do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości27 692,23 PLN wraz z odsetkami, udzielonych umową nr MRPO.06.03.01-12-203/09-00-IXA/1126/FE/09 z dnia 10 grudnia 2009r. o dofinansowanie projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego", zostały wydane przedwcześnie. W ocenie sądu za taką decyzję w przedmiocie nałożenia korekty finansowej nie może być uznana ani informacja pokontrolna UKS w Krakowie przeprowadzona w ramach audytu z sierpnia 2011r zawierająca jedynie informację o wynikach przeprowadzonej kontroli zamówień publicznych, ani też pismo z dnia 27 kwietnia 2012r. informujące Beneficjenta o nałożeniu korekty finansowej i wezwaniu do zwrotu określonych kwot. Pismo to nie zawierało pouczenia o ewentualnym trybie zaskarżenia. Wezwano jedynie stronę do niezwłocznego potwierdzenia prawidłowości dokonanych wyliczeń oraz do zwrotu lub wyrażenia zgody na pomniejszenie płatności w terminie 14 dni od przyjęcia nałożonej na nią korekty finansowej. Nie poprzedzenie zatem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich ostateczną decyzją w przedmiocie ustalenia korekty finansowej, wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli Zarząd Województwa - Instytucja Zarządzająca działająca jako organ właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, ustaloną kwotę korekty finansowej utożsamia ze środkami "wykorzystanymi z naruszeniem procedur" w rozumieniu art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Podkreślić także należy, ze z treści zaskarżonej decyzji, ani też poprzedzającej ją decyzji z dnia 2 sierpnia 2012 r., nie wynika w jaki sposób organ wyliczył wysokość dotacji rozwojowej do zwrotu, co uniemożliwia skontrolowanie przedmiotowej decyzji w tym zakresie przez sąd, co do sposobu i prawidłowości wyliczenia tej kwoty. Nie ulega żadnej wątpliwości, że organ powinien dokładnie wskazać w uzasadnieniu decyzji w jaki sposób określił wysokość zwrotu dotacji rozwojowej w przedmiotowej sprawie. Uzasadnienie to powinno być zrozumiałe nie tylko dla jego autora, ale przede wszystkim dla strony, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a., gdyż ma to podstawowe znaczenia dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z powołaną zasadą organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy to odnieść do nieprzedstawienia przez organ sposobu wyliczenia kwot, oraz braku wykazania, że organ objął wszystkie kwoty, które w tym zakresie podlegają zwrotowi, a także nie zawarcia jakichkolwiek wskazówek w tym przedmiocie w uzasadnieniu decyzji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien stosownie do przepisu art. 153 P.p.s.a. zastosować się do powyższej oceny prawnej. W przypadku dalszego pozostawania przy stanowisku, że "nałożona korekta finansowa" określa wysokość kwoty wykorzystanych środków podlegających zwrotowi na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, winien uwzględnić wymóg określenia kwoty korekty finansowej uprzednio wydaną ostateczną decyzją w przedmiocie jej nałożenia. W decyzji tej należy wskazać szczegółowo w jaki sposób organ wyliczył wysokość przedmiotowej korekty. Ponieważ obydwie zaskarżone decyzje Zarządu Województwa zostały uchylone z przyczyn procesowych, przedwczesne jest wiążące wypowiadanie się Sądu co do zasadności zarzutów skargi nawiązujących do ustaleń w zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych oraz w kwestii sposobu obliczania przedmiotowej korekty finansowej. Ponieważ Sąd uznał skargę za zasadną, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu z dnia 27 września 2012r. nr FE-IV.3160.7.3.2012 oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 2 sierpnia 2012r. nr FE-IV.3160.7.2.2012 – jak w punkcie I wyroku. W sprawie wykonalności uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. – jak w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.