III SA/Kr 177/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedziba w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Powiatowy Zarząd Dróg, działając w imieniu Zarządu Powiatu, wymierzył "A" spółka z o.o. z siedzibą w R, karę pieniężną w wysokości 72.168,00 zł za wybudowanie zjazdu z drogi powiatowej nr [...] R – B (ul. T w miejscowości R) na działkę nr [...] w m. R, bez zezwolenia zarządcy drogi. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 31 lipca 2013 r. W dniu 11 października 2013 r. (data stempla pocztowego) "A" spółka z o.o. z siedzibą w R wniósł odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Zarządu Dróg. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium stwierdziło, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony – R. Z. w dniu 31 lipca 2013 r. na adres zakładu pracy – A sp. z o.o. o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Natomiast termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2013 r. Kolegium dodało, że wprawdzie A sp. z o.o. złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to jednak postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło jego przywrócenia. Pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. "A" spółka z o.o. z siedzibą w R wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 58 § 1 i art. 59 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzywrócenie stronie terminu do wniesienia odwołania pomimo, iż z prawidłowo ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego wynika, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, a jednocześnie spełnione zostały pozostałe przesłanki do przywrócenia terminu, a to złożenie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu wraz z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której określony był termin. 2. błąd w ustaleniu stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że R. Z. był pełnomocnikiem strony skarżącej w toku postępowania, którego przedmiotem było wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej. Strona skarżąca wyjaśniła, że R. Z. był jej pełnomocnikiem jedynie w sprawie dotyczącej budowy zjazdu, a nie w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej. Poza tym R. Z. nie był pracownikiem strony skarżącej, lecz wykonywał czynności majstra na budowie w R na podstawie umowy zlecenia. 3. naruszenie art. 40 § 1 i § 2 w związku z art. 41 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ustalenie, że Powiatowy Zarząd Dróg skutecznie doręczył R. Z. pismo w toku postępowania na adres siedziby strony, pomimo wskazania w toku postępowania innego adresu dla doręczeń i kierowania pod ten adres przez Powiatowy Zarząd Dróg innej korespondencji. Strona skarżąca podniosła, że jej pełnomocnik – radca prawny T. K. – w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. wskazał adres dla doręczeń i wszelka korespondencja powinna być przez organ kierowana na ten właśnie adres. 4. naruszenie art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie doręczenia pisma osobie fizycznej w miejscu zamieszkania. Strona skarżąca stwierdziła, że nawet gdyby uznać R. Z. za jej pełnomocnika to wszelkie pisma organ powinien mu doręczać w miejscu jego zamieszkania lub do rąk własnych na budowie w R, która była jego miejscem pracy. 5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu przez organ administracji skuteczności doręczenia pisma R. Z. w "miejscu pracy", pomimo, iż wskazana osoba, której usiłowano doręczyć pismo w siedzibie skarżącej, nie była tam zatrudniona i nie wykonywała czynności pod tym adresem. Strona skarżąca podniosła, że organ I instancji zdawał sobie sprawę, że siedziba skarżącej spółki nie jest miejscem pracy R. Z. skoro w dniu 4 października 2013 r. doręczył mu pismo o tej samej treści do jego mieszkania. 6. naruszenie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ administracji badania w jakim dniu faktycznie doręczono R. Z. decyzję organu I instancji pomimo jego oświadczenia o braku doręczenia mu tej decyzji przed dniem 7 października 2013 r. 7. naruszenie art. 40 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że organ administracji I stopnia nie miał obowiązku doręczenia decyzji pełnomocnikowi T. K. 8. naruszenie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na ustaleniu, że uchybiono terminowi do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. 2012r., poz.270) -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując w niniejszej sprawie kontroli legalności zaskarżonego przez "A" spółka z o.o. z siedzibą w R postanowienia, Sąd ocenił, że organ administracyjny nie naruszył prawa. Stanowiący podstawę zaskarżonego postanowienia art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) przewiduje, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z art. 129 §2 kpa wynika, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Prawidłowo w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2013r., albowiem decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony R. Z. w dniu 31 lipca 2013 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Wprawdzie A sp. z o.o. złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednak ostatecznym postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło jego przywrócenia. Trafnie uznał organ w zaskarżonym postanowieniu, że R. Z. był pełnomocnikiem "A" spółka z o.o. z siedzibą w R w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wybudowanie bez zezwolenia zarządcy drogi zjazdu z drogi powiatowej nr [...] R – B (ul. T w miejscowości R) na działkę nr [...] w miejscowości R, zakończonej decyzją z dnia [...] 2013 r. Należy podkreślić, że to umocowanie R. Z. wynika wyraźnie z udzielonego mu przez skarżącą spółkę pełnomocnictwa (k. 32 akt adm.). Zostało ono przedłożone do akt w dniu 26 listopada 2012 r., w toku postępowania przed organem I instancji. Z jego treści wyraźnie wynika, że spółka A upoważniła R. Z. do reprezentowania jej w sprawie dotyczącej budowy zjazdu na działkę nr [...] w m. R. Pełnomocnictwo to zostało udzielone przez stronę skarżącą w związku z prowadzonymi przez organ czynnościami wyjaśniającymi w postępowaniu dotyczącym budowy zjazdu bez zezwolenia, co potwierdza zestawienie daty udzielenia tego pełnomocnictwa i przedłożenia go do organu z datami podejmowanych i planowanych przez organ czynności w tej sprawie, o których była informowana strona skarżąca. Wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu 21 listopada 2012r., a następnie strona przedłożyła organowi do tego postępowania umowę najmu oraz upoważnienie do administrowania nieruchomością dla J. G. oraz pełnomocnictwo dla R. Z. (k. 5 akt adm.). Podkreślenia wymaga także, że na podstawie tego pełnomocnictwa R. Z. uczestniczył w imieniu strony skarżącej w czynnościach procesowych prowadzonych w tym właśnie postępowaniu przez organ I instancji, co znajduje potwierdzenie w protokole z dnia 26 listopada 2012r. (k. 31 akt adm.). Mając to na uwadze, za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi, że organ nieprawidłowo przyjął, że R. Z. był pełnomocnikiem strony skarżącej w toku postępowania, którego przedmiotem było wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej, gdyż był on jej pełnomocnikiem jedynie w sprawie dotyczącej budowy zjazdu, a nie w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej. Pogląd ten nie ma żadnego uzasadnienia w świetle materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Z treści wskazanego powyżej upoważnienia wynika wprost, że strona udzieliła R. Z. pełnomocnictwa do reprezentowania jej w prowadzonym postępowaniu, i na podstawie tego upoważnienia R. Z. w czynnościach tego postępowania aktywnie uczestniczył, a zatem organ I instancji prawidłowo kierował do R. Z. pisma w sprawie, w tym decyzję z dnia [...] 2013r. Nie może odnieść zamierzonego skutku także podnoszony przez skarżącą spółkę argument, że R. Z. nie był pracownikiem strony skarżącej, lecz wykonywał czynności majstra na budowie w R na podstawie umowy zlecenia. Z art. 33 § 1 i §2 kpa wynika, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu, te zaś wymogi R. Z. spełnił. Nieuzasadniony jest także zarzut strony skarżącej naruszenia art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie doręczenia pisma R. Z. jako osobie fizycznej w miejscu zamieszkania lub do rąk własnych na budowie w R, która była jego miejscem pracy. Zdaniem Sądu organ prawidłowo doręczył R. Z. decyzję na adres do doręczeń wyraźnie wskazany w treści pełnomocnictwa (k. 32). Sam pełnomocnik w toku postępowania nie zawiadomił organu o zmianie tego adresu do doręczeń, organ nie miał zatem podstaw prawnych do samodzielnego dokonania zmiany adresu wskazanego w pełnomocnictwie i doręczania pism na inny adres, np. miejsca zamieszkania pełnomocnika. W świetle powyższego, bez znaczenia prawnego są zatem zarzuty skarżącej spółki błędnego przyjęcia przez organ administracji skuteczności doręczenia pisma R. Z. w "miejscu pracy", pomimo iż nie był tam zatrudniony i nie wykonywał czynności pod tym adresem. Nieuzasadniony jest także zarzut skargi naruszenia art. 40 § 1 i § 2 w związku z art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ustalenie, że Powiatowy Zarząd Dróg skutecznie doręczył R. Z. pismo w toku postępowania na adres siedziby strony, pomimo wskazania przez pełnomocnika T. K. w toku postępowania innego adresu dla doręczeń i kierowania pod ten adres przez Powiatowy Zarząd Dróg innej korespondencji. Należy podkreślić, że radca prawny T. K. został umocowany do działania w imieniu skarżącej spółki dopiero później i z treści tego pełnomocnictwa wyraźnie wynika, że pełnomocnictwo to obejmuje jedynie postępowanie odwoławcze, a nie przed organem I instancji. Nietrafnie też uważa skarżący, że organ winien był kierować wszelką korespondencję na wskazany przez T. K. adres dla doręczeń. Z art. 40 § 2 zdanie drugie k.p.a. wynika, że jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. W przedmiotowej sprawie na podstawie pełnomocnictwa z dnia 29 listopada 2012 r. pełnomocnikiem skarżącej spółki był R. Z., a w postępowaniu odwoławczym – na podstawie później udzielonego pełnomocnictwa, pełnomocnikiem był także radca prawny T. K. Pełnomocnictwo dla R. Z. nie zostało odwołane, był on zatem nadal pełnomocnikiem. Organ administracyjny miał obowiązek doręczenia wyłącznie jednemu pełnomocnikowi, a wobec braku wskazania przez stronę, któremu z pełnomocników należy doręczać korespondencję, organ ten miał swobodę w zakresie wyboru pełnomocnika, któremu doręczy korespondencję. Nawet zatem gdyby radca prawny T. K. był również pełnomocnikiem strony skarżącej przed organem I instancji, to i tak organ był uprawniony do dokonania doręczenia decyzji R. Z. Nieuzasadniony jest także zarzut skargi naruszenia art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ administracji badania w jakim dniu faktycznie doręczono R. Z. decyzję organu I instancji, pomimo jego oświadczenia o braku doręczenia mu tej decyzji przed dniem 7 października 2013r. R. Z., wiedząc o prowadzonym postępowaniu, jako występujący w sprawie pełnomocnik powinien był zawiadomić organ o zmianie swojego miejsca pobytu i wskazać adres do doręczeń zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. Uchybienie temu obowiązkowi czyni podnoszone w skardze zarzuty pozbawionymi znaczenia prawnego, wobec treści art. 41 § 2 kpa, który przewiduje, że w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Z treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r. nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania strona wiedziała, że decyzja zostanie dostarczona właśnie R. Z., albowiem to on występował przed organem I instancji jako jej pełnomocnik. Na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mają wpływu także pozostałe zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą, tj. fakt, że organ I instancji w toku postępowania prowadził korespondencję również z radcą prawnym T. K. oraz że organ I instancji w dniu 4 października 2013 r. doręczył R. Z. korespondencję w miejscu jego zamieszkania. Ze wskazanego powyżej stanu faktycznego wynika zatem, że w niniejszej sprawie doręczenie decyzji R. Z. nastąpiło prawidłowo w dniu 31 lipca 2013r., a termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2013r., podczas gdy odwołanie zostało złożone dopiero w dniu 14 października 2013r. Doręczenie decyzji R. Z. w dniu 4 października 2013 r. nie wywołało skutków prawnych, albowiem decyzja została już wcześniej skutecznie doręczona w dniu 31 lipca 2013r. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organ trafnie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2013 r., natomiast "A" spółka z o.o. z siedzibą w R wniósł odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Zarządu Dróg dopiero w dniu 11 października 2013 r. (data stempla pocztowego). Termin do wniesienia odwołania nie został przywrócony (postanowienie z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że organ administracyjny nie naruszył prawa stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z tego powodu niniejsza skarga nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze, sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.