III SA/Kr 1781/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant St. sekr. sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [....] Akademii [....] w K. z dnia 25 sierpnia 2014 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów stacjonarnych II stopnia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Rektora Akademii [....] w K. na rzecz skarżącego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] działając na podstawie art. 169, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz. 1365 ze. zm.), art. 104 i art. 107 z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz Uchwały nr [...] Senatu Akademii z dnia [...] 2013 roku w sprawie Zasad przeprowadzania konkursowego egzaminu wstępnego i trybu przyjmowania na I rok studiów I i II stopnia na rok akademicki 2014/15 w Akademii (dalej: Zasady rekrutacji), Komisja Rekrutacyjna na Wydziale [...] odmówiła przyjęcia J. K. (dalej: skarżący) na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na Wydziale [...], kierunek: [...], specjalność: [...]. Decyzja nie zawiera uzasadnienia. Natomiast Komisja wskazała, ze skarżący nie został przyjęty w związku z limitem miejsc i uzyskaniem jednakowej ilości punktów przez dwóch kandydatów oraz brakiem dodatkowych kryteriów, które mogłyby pozwolić na dodatkową ocenę. W odwołaniu od decyzji J. K. wniósł o uchylenie decyzji oraz przyjęcie go w poczet studentów Akademii na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na kierunku [...], specjalność: [...]. Skarżący podniósł, że zdał egzamin z wynikiem pozytywnym, uzyskując 90,01 punktów w skali 1 - 100. Wynik ten pozwolił na zajęcie drugiego miejsca na liście rankingowej kandydatów na ww. kierunek. Identyczny wynik egzaminu wstępnego uzyskał także inny kandydat, I. M., jednak po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego, odmówiono przyjęcia go na wskazany kierunek. Jego zdaniem decyzja ta narusza warunki i tryb rekrutacji na studia, tj. art. 169 ust. 14 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz § 11 Zasad rekrutacji. § 5 pkt 1 Zasad rekrutacji jednoznacznie stanowi, iż kandydaci przyjmowani są według kolejności miejsc, przy czym o kolejności decyduje liczba punktów. Wydział [...] planował przyjęcie dwóch osób. Zatem powinni zostać przyjęci kandydaci, którzy osiągnęli kolejno dwa najlepsze wyniki postępowania rekrutacyjnego. Skoro dwie osoby uzyskały tą samą liczbę punktów z egzaminu wstępnego to obydwoje powinni zostać przyjęci w poczet studentów Akademii. Skarżący porównał taką sytuację do uzyskania takiej samej ilości punktów w konkursach lub postępowaniach rekrutacyjnych, np. w Międzynarodowym Konkursie [...], co skutkuje zajęcie przez kandydatów tego samego miejsca. Skarżący podkreślił, że jakiekolwiek inne rozwiązanie, polegające np. na przeprowadzeniu ad hoc dodatkowego etapu rekrutacji lub wzięciu pod uwagę innych czynników (np. ocena na dyplomie I stopnia), także będzie niezgodne z Zasadami rekrutacji, a przede wszystkim Ustawą o szkolnictwie wyższym. Nie można bowiem wprowadzać zmian w zasadach rekrutacji po 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego ta zmiana dotyczy (art. 169 § 2 Ustawy o szkolnictwie wyższym), a do tego sprowadzałoby się wprowadzenie takich rozwiązań. Zdaniem skarżącego także pozostałe przesłanki wskazane przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną jako podstawy odmownej decyzji, a mianowicie: "nie przyjęty w związku z limitem miejsc" oraz brakiem dodatkowych kryteriów, które mogłyby pozwolić na dodatkową ocenę." W opinii skarżącego powyższe przesłanki w żadnym wypadku nie mogą stanowić podstawy do wydania jakiejkolwiek decyzji związanej z procesem rekrutacji. Wynika to z faktu, iż nie stanowią one elementu lub kryterium, które powinny być brane pod uwagę w procesie rekrutacji. Zasady rekrutacji w § 4 i 5 jednoznacznie wskazują, iż jedynym kryterium, które może stanowić podstawę decyzji o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na studia jest ilość punktów zdobytych podczas egzaminu wstępnego, ewentualnie niedopełnienie formalności rekrutacyjnych. W żadnym innym fragmencie Zasad rekrutacji, a także ustawy o szkolnictwie wyższym, nie znajdziemy przepisu, który stanowiłby, że "limit miejsc" lub "brak dodatkowych kryteriów" może stanowić podstawę wydania decyzji. Przy tym Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna nie może w swobodny sposób ustalać reguł i wprowadzać nowych kryteriów w trakcie procesu rekrutacji. Proces rekrutacyjny może być przeprowadzony jedynie wedle sformalizowanych zasad, przyjętych przez Senat uczelni w odpowiednio wczesnym terminie. Limity przyjęć nie mogą więc stanowić kryterium rekrutacji. Choć ustalone są w odrębnej uchwale Senatu i obowiązują uczelniane organy przeprowadzające proces rekrutacyjny, to organy te nie mogą powołać się na nie w decyzji kierowanej do kandydata na studia. Uchwała o limitach przyjęć na studia ma charakter wewnętrzny. Powołanie się w uzasadnieniu decyzji na przesłankę limitu przyjęć oraz braku dodatkowych kryteriów można potraktować więc jedynie jako swoistą informację, a wręcz samooskarżenie Uczelni, że nie potrafiła ona skonstruować sprawiedliwego i wydajnego procesu rekrutacyjnego, przez co pozbawiła skarżącego szans na studia na wymarzonym kierunku. Nadto skarżący zarzuciła naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., gdyż uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom powołanego przepisu. Decyzja nie wskazuje także podstawy prawnej decyzji, nie mówiąc o jakichkolwiek wyjaśnieniach organu administracyjnego. Skarżący wskazał również, że do orzeczenia zostało zgłoszone votum separatum zgłoszone przez członka Komisji - prof. dr hab. J. P. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r. Nr: [...] Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Akademia, działając na podstawie art. 169 ust. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164 poz. 1365 z późn. zm.) oraz Uchwały nr [...] Senatu Akademii z dnia [...] 2013 r. w sprawie Zasad przeprowadzania konkursowego egzaminu wstępnego i trybu przyjmowania na I rok studiów I i II stopnia na rok akademicki 2014/15 w Akademii i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] 2014 przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną, w sprawie odmowy przyjęcia skarżącego na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na Wydziale [...], kierunku: [...], specjalność: [...] w roku akademickim 2014/2015 - utrzymała w mocy wydaną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Uczelniana Komisja Rekrutacyjna wskazała, że zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 1 Zasad rekrutacji przyjęcia na studia w Akademii dokonywane są w ramach ustalonych limitów. W załączniku do Uchwały Senatu nr [...] dnia [...] 2014 roku zostały ustalone 2 miejsca na specjalności gra na fortepianie w zakresie [...]. W trakcie rekrutacji dwóch z trzech kandydatów otrzymało tą samą ilość punktów. W sytuacji gdy pozostało jedno wolne miejsce, a dwoje kandydatów uzyskało tą samą ilość punktów, brak jest możliwości uwzględnienia odwołania skarżącego. W trakcie rekrutacji nie została w żaden sposób naruszona procedura. Decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. K. domagał się uchylenia zakażonej decyzji i wydanie decyzji przyjmującej go na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na kierunku [...], specjalność: [...] w Akademii ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie § 5 zasad przeprowadzania konkursu egzaminu wstępnego i trybu przyjmowania na I rok studiów I i II stopnia na rok akademicki 2014/15 - załącznika do uchwały nr [...] Senatu Akademii z dnia [...] 2013r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyjęcia skarżącego na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na Wydziale [...], na kierunku [...], pomimo, że skarżący zgodnie z uzyskanymi punktami zdobył drugie miejsce na dwa możliwe. - naruszenie § 12 zasad przeprowadzania konkursu egzaminu wstępnego i trybu przyjmowania na I rok studiów I i II stopnia na rok akademicki 2014/15 - załącznika do uchwały nr [...] Senatu Akademii z dnia 20 maja 2013 roku i jego niezastosowanie, pomimo, iż dwóch kandydatów otrzymało identyczną liczbę punktów i zajęło drugie miejsce przy jednoczesnym braku dodatkowych kryteriów pozwalających na dokonanie dodatkowej oceny, a także naruszenie: - art. 7 k.p.a. polegającego, na nie uwzględnieniu przy wydaniu decyzji słusznego interesu obywateli, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 207 i art. 196 ust. 4 ww. ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania dotyczących warunków i trybu rekrutacji na studia; Skarżący powtórzył zarzuty uprzednio podnoszone w odwołaniu oraz wskazał, że Zasady rekrutacji przewidziane w § 4 i 5 jednoznacznie wskazują, iż jedynym kryterium, które może stanowić podstawę decyzji o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na studia jest ilość punktów zdobytych podczas egzaminu wstępnego, ewentualnie niedopełnienie formalności rekrutacyjnych. Zdaniem skarżącego, zarówno Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna jak i Uczelniana Komisja Rekrutacyjna w sposób swobodny i niepoparty przepisami ustaliły własne reguły przyjmowania na studia. Już samo to naruszenie sprawia że wydana decyzja rażąco narusza prawo. Autonomia szkół wyższych oznacza, że organy uczelni posiadają tzw. władztwo wewnętrzne, które - z woli ustawodawcy - pozwala na ustalanie własnych zasad obowiązujących w działalności uczelni - w ramach zakreślonych ustawą, w tym ustalenia warunków i trybu rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Dziwi zatem zupełnie bierna postawa organów Akademii które w ramach ustawy i odpowiednich regulacji wewnętrznych posiadają szerokie możliwości na dopełnienie procedur w taki sposób, aby prawa drugiej strony były respektowane. Zgodnie z § 12 zasad przeprowadzania konkursu rektor ma prawo do przeprowadzenia ostatecznej interpretacji zasad przeprowadzenia egzaminu wstępnego i trybu przyjmowania, zatem biorąc pod uwagę powyższe rozważania zapytać należy dlaczego w niniejszej sytuacji z nich nie skorzystano. Zdaniem skarżącego, z oczywistych względów nie było możliwym i nie jest przeprowadzenie dodatkowych rekrutacji czy wprowadzenie w obecnym momencie dodatkowych kryteriów, gdyż naruszałyby zasady o szkolnictwie wyższym (art. 169 par. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym), natomiast Rektor - organ decyzyjny, zarządczy Akademii, pośrednio nadzorujący działalność Komisji Rekrutacyjnej może na podstawie wspomnianego § 12 dokonać interpretacji pozwalającej obydwu kandydatom którzy uzyskali identyczną liczbę punktów na przyjęcie. Ponadto skarżący zgodnie z art. 7 k.p.a. organ nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że nie przewidział pewnych sytuacji, ale powinien albo im zapobiegać, albo zareagować w taki sposób aby za jego zaniechania nie odpowiadały osoby które spełniły wszelkie stawiane im wymagania. Zasady te powinny znaleźć odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu decyzji odmawiającej przyjęcia go na studia z powodu uzyskania identycznego wyniku przez innego kandydata. Tymczasem w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji powyższe zasady nie tylko nie zostały zastosowane, a wręcz zostały zlekceważone. Kandydaci którzy de facto "wygrali" z powodu tego, jednocześnie "przegrali" i wyłącznie w wyniku braku odpowiednich regulacji i być może dobrej woli organów. Skarżący wskazał również, że decyzje wydane przez organy uczelni naruszają art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie skarżącego, sposób uzasadnienia zaskarżonej decyzji świadczy o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia, a brak odniesienia się do argumentów skarżącego, uniemożliwia kontrolę sądową takiego orzeczenia. Podstawę odwołania stanowiły konkretne zarzuty dotyczące naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia drugiego stopnia, ze wskazaniem rodzaju naruszenia i przepisu, który został naruszony. Do zarzutów tych organ w ogóle się nie odniósł, a stwierdzenie, że "organ odwoławczy zapoznał się z treścią odwołania" stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy. Brak uzasadnienia zawierającego konkretne ustalenia uzasadniające odmowę przyjęcia skarżącego na studia drugiego stopnia stanowi uchybienie procesowe uniemożliwiające ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Powoływane przez organy okoliczność "limitu miejsc" i "braku dodatkowych kryteriów" wobec zgłoszonych zarzutów braku istnienia takowych kryteriów, nie może stanowić podstawy tej odmowy bez szczegółowego i jednoznacznego odniesienia się do przedmiotowych zarzutów. Na koniec skarżący wskazał, że w decyzji odmawiającej przyjęcia zostało zgłoszone votum separatum, przez jednego z członków Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również i do tego w żaden sposób się nie odniesiono. W odpowiedzi na skargę Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Akademii wniosła oddalenie skargi, wskazując, iż we wrześniu została ogłoszona dodatkowa rekrutacja i skarżący nie skorzystał z możliwości ubiegania się o przyjęcie na studia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty (w tym decyzje, postanowienia) nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Ponieważ Sądy administracyjne, zgodnie z powyżej powołanymi przepisami nie są powołane do rozpoznawania spraw merytorycznie Sąd pomimo uwzględnienia skargi nie jest władny wydać decyzji o przyjęciu skarżącego na studia. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych – decyzje o przyjęciu lub o odmowie przyjęcia na studia akademickie są uznawane za indywidulane akty administracyjne. Do decyzji tych zgodnie z treścią art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r. poz. 572), zwanej dalej ustawą, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej: k.p.a.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza, że rozstrzygnięcia przez organa szkoły wyższej, w indywidualnych sprawach studentów, jak również postępowania w których one zapadają, muszą zachowywać chociażby minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 roku, w sprawie SK 18/99, publik. w OTK z 2000 r. nr 7, poz. 258). Nie ulega wątpliwości, że choć decyzje organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych nie muszą spełniać tak surowych kryteriów, jak decyzja organu administracji publicznej, to jednak skoro podlegają kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sąd administracyjny muszą spełniać przynajmniej podstawowe wymogi umożliwiające przeprowadzenie tej kontroli. Podkreślić należy, że integralnym elementem wydanej przez organ administracji decyzji jest również jej uzasadnienie, o czym stanowi wprost art. 107 § 1 k.p.a. Kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja administracyjna jako całość, a więc łącznie z jej uzasadnieniem. Wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji zostały zawarte w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Obowiązkiem każdego organu jest zatem wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 9 (zasada pogłębiania zaufania do władzy publicznej) i art. 11. k.p.a. (zasada przekonywania) – czyli wyjaśnienie stronie zasadności kierowanego do niej rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Chodzi zatem o wytłumaczenie dlaczego organ zastosował dany przepis do konkretnych ustaleń lub uznał go za niewłaściwy. Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stwierdzić należy, iż zasady ogólne postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 k.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] z dnia [...] 2014 r. nie spełnia powyższych wymogów. Decyzja ta, w zasadzie nie zawiera uzasadnienia ani faktycznego, ani prawnego. Komisja ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że skarżący nie został przyjęty w związku z limitem miejsc i uzyskaniem jednakowej ilości punktów przez dwóch kandydatów oraz brakiem dodatkowych kryteriów, które mogłyby pozwolić na dodatkową ocenę. Również decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Akademii z dnia 25 sierpnia 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że wydanie decyzji przez każdy z organów administracji publicznej musi być poprzedzone samodzielnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa. Sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest wszechstronne rozpatrzenie okoliczności sprawy. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1992 r. sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] (dalej: organ odwoławczy), wbrew nakazowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 k.p.a. oraz przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a. nie rozpoznała ponownie sprawy merytorycznie co do istoty w jej całokształcie, lecz ograniczyła się jedynie do wskazania, że zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 1 Zasad rekrutacji przyjęcia na studia w Akademii dokonywane są w ramach ustalonych limitów. Wskazała, że w załączniku do Uchwały Senatu nr [...] dnia [...] 2014 roku zostały ustalone 2 miejsca na specjalności [...]. W trakcie rekrutacji dwóch z trzech kandydatów otrzymało tą samą ilość punktów. W sytuacji gdy pozostało jedno wolne miejsce, a dwoje kandydatów uzyskało tą samą ilość punktów, brak jest możliwości uwzględnienia odwołania skarżącego. W trakcie rekrutacji nie została w żaden sposób naruszona procedura. Decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy nie tylko nie rozpoznał sprawy merytorycznie ale także w ogóle nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Nie wskazał także podstawy prawnej odmowy przyjęcia skarżącego na studia. Niespornym jest, że skarżący zdał egzamin z wynikiem pozytywnym, uzyskując 90,01 punktów w skali 1 - 100. Wynik ten pozwolił na zajęcie drugiego miejsca na liście rankingowej kandydatów na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na kierunku [...], specjalność: [...]. Identyczny wynik egzaminu wstępnego uzyskał także inny kandydat, I. M., jednak po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego, władze uczelni odmówiły przyjęcia zarówno skarżącego jak i I. M. na wskazany kierunek, w związku z limitem miejsc oraz brakiem dodatkowych kryteriów, które mogłyby pozwolić na dodatkową ocenę. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna nie odniosła się do zarzutu skarżącego, że skoro dwaj kandydaci uzyskali na egzaminie tą samą liczbę punktów, to obaj powinni być przyjęci, ponieważ zgodnie z § 4 i § 5 Zasad rekrutacji wnika, że postępowanie rekrutacyjne na pierwszy rok studiów I i II stopnia przeprowadzane jest według systemu punktowego. Kandydaci przyjmowani są według kolejności miejsc. O kolejności decyduje liczba punktów. Nie można więc odmówić przyjęcia kandydata na studia w związku z "limitem miejsc". Przesłanka ta nie może stanowić podstawy wydania decyzji związanej z procesem rekrutacji na studia, gdyż nie wynika ona ani z Zasad rekrutacji ani z ustawy o szkolnictwie wyższym. Natomiast uchwała o limitach przyjęć na studia ma charakter wewnętrzny. Limity przyjęć na studia nie mogą stanowić kryterium rekrutacji. Wskazać jeszcze należy, że na rozprawie przed Sądem w dniu 2 marca 2015r. skarżący zarzucił, że organy uczelni w toku postępowania rekrutacyjnego wprowadziły nowe kryterium, polegające na tym, że w momencie, gdy dwóch kandydatów uzyska taką samą liczbę punktów, uczelnia nie przyjmie żadnego z nich. Wcześniej, w odwołaniu skarżący wskazywał, że uczenia nie może w trakcie trwania rekrutacji zmieniać kryteriów przyjęcia na studia, ponieważ proces rekrutacyjny może być przeprowadzony jedynie według sformalizowanych zasad, przyjętych przez Senat uczelni w odpowiednio wczesnym terminie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja poprzez swą lakoniczność oraz niewskazanie podstawy prawnej, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji poprzez brak uzasadnienia rozstrzygnięcia zawierającego konkretne ustalenia uzasadniające odmowę przyjęcia skarżącego na studia stanowi uchybienie procesowe uniemożliwiające ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd nie może dokonywać własnych ustaleń, gdyż w istocie zastępowałby tym samym organy administracji, podczas gdy Sąd powołany jest do kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Rodzaj stwierdzonych przez Sąd naruszeń proceduralnych czynią przedwczesną ocenę merytoryczną sprawy. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu l instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Rozpoznając ponownie sprawę organy będą zobowiązane wydać decyzję, zawierającą uzasadnienie faktyczne, ze wskazaniem konkretnej podstawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia, jak również w wyczerpujący sposób odniosą się do wszystkich zarzutów skarżącego podnoszonych przez niego w odwołaniu oraz w skardze, a także odniosą się do zarzutu, który skarżący sfomułował przed Sądem w dniu 2 marca 2015 r.