III SA/Kr 1808/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi G. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych skargę oddala. Rozkazem personalnym z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. z 2002 r. nr 120, poz. 1029), po rozpoznaniu odwołania sierż. szt. G. J. (dalej: skarżącego) od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r., o przedłużeniu okresu zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Powyższy rozkaz został wydany w następujący stanie prawnym i faktycznym: Rozkazem personalnym z dnia [...] 2014 r. Nr [...] Komendant Miejska Policji zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych, z uwagi wydanie przez prokuratora Prokuratury Rejonowej wobec skarżącego postanowienia o przedstawieniu zarzutów o popełnieniu przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. oraz 231 § 1 k.k. (tj. przekroczenie uprawnień przy wykonywaniu zawodu policjanta). Następnie Komendant Miejski Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] 2014 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287 poz. 1687 ze zm.) przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na czas od dnia 19 lipca 2014r. do czasu ukończenia postępowania karnego z uwagi na fakt, że prokurator Prokuratury Rejonowej, pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. przesłał do Komendy Miejskiej Policji kopię skierowanego przeciwko skarżącemu do Sądu Rejonowego aktu oskarżenia. W odwołaniu G. J. wskazał, że decyzja o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności jest przedwczesna, gdyż policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego. Faza ta zaczyna się z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, przy czym "wydanie" oznacza sporządzenie i ogłoszenie postanowienia oraz przesłuchanie podejrzanego. Skarżący wskazał, że stawił się na wezwanie prokuratorskie w dniu 28 maja 2014 r., natomiast nie stawił się już na kolejne wezwanie, które było wyznaczone na 2 czerwca 2014 r., usprawiedliwiając swoją nieobecność chorobą. Zaznaczył również, że do chwili obecnej nie otrzymał aktu oskarżenia, pomimo przesłania go 30 czerwca 2014 r. do Sądu Rejonowego. Rozkazem personalnym z dnia 14 sierpnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 39 ust. 3 ustawy o Policji oraz wskazał, że postępowanie w przedmiocie przedłużenia zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest postępowaniem szczególnym, określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 roku Nr 120, poz. 1029) i służy wyłącznie czasowemu odsunięciu policjanta od wykonywania czynności i zadań służbowych. Organ podkreślił, że skarżący po otrzymaniu rozkazu personalnego nr [...] z dniu [...] 2014 r. o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, nie kwestionował jego zasadności i nie wniósł odwołania od tej decyzji. Odnosząc się do kwestii nadania rozkazowi personalnemu Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 roku rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" i niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie, która miała miejsce w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. J. ponownie podniósł, że policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego czyli tej fazy postępowania, która toczy się przeciwko osobie. Faza ta zaczyna się z chwilą wydania ustanowienia o przedstawieniu zarzutów, przy czym "wydanie" to sporządzenie i ogłoszenie postanowienia oraz przesłuchanie podejrzanego. Ponieważ do chwili sporządzenia skargi skarżącemu nie przedstawiono mu zarzutów ani tez nie został przesłuchany w charakterze podejrzanego, a akt oskarżenia został samowolnie przesłany przez Prokuraturę do Sądu Rejonowego, zatem zawieszenie go w czynnościach uważa za bezpodstawne i przedwczesne. Ponadto skarżący zarzucił, ze został zawieszony w czynnościach w dniu przebywania na zwolnieniu lekarskim tj. 18 kwietnia 2014 r. Do pracy przyszedł 22 kwietnia 2014 r. i natychmiast poproszony do gabinetu Komendanta Komisariatu Policji. Komendant oświadczył mu, że jest zawieszony w czynnościach służbowych w związku z przedstawieniem mu zarzutów karnych i nie ma prawa przebywać na terenie Komisariatu i ma niezwłocznie ma udać się do domu. W dniu 28 kwietnia 2014 r za pośrednictwem poczty otrzymał z Komendy Miejskiej Policji pisemne powiadomienie, że zawieszono go w czynnościach służbowych. Nie kwestionował zasadności rozkazu personalnego z dnia [...] 2014 r o zawieszeniu w czynnościach służbowych, gdyż oczekiwał na przedstawienie zarzutów i aktu oskarżenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 sierpnia 2014 r. Nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie z art. 39 ust. 1 tej ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast w myśl art. 39 ust. 3 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. W rozpoznawanej sprawie został wydany rozkaz personalny (decyzja) w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu wynika, że decyzja o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "można przedłużyć". Uznaniowy charakter decyzji sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola takich decyzji jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, w szczególności, czy nie nosi cech dowolności. W świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza jest wystąpienie w sprawie dwóch przesłanek, to jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. Ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest w przedmiotowej sprawie bezsporne. Rozważać można jedynie, czy w tej w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek". Podkreślić należy, że pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie zostało zdefiniowane w ustawie o Policji, zatem przyjmuje się, że to od organu wydającego decyzję (rozkaz personalny) zależy, czy zaistniałe w odniesieniu do konkretnego funkcjonariusza Policji okoliczności, zostaną uznane za szczególnie uzasadniony przypadek. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przedłużając skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych powołał się na charakter zarzucanego skarżącemu przestępstwa tj. przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. (przekroczenie uprawnień przy wykonywaniu zawodu policjanta). Organ powołał się na status i zadania Policji i uznał, że reprezentowanie jej przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Sam charakter przedstawionych zarzutów nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której skarżący będzie pełnił służbę. Organ wyjaśnił zatem motywy rozstrzygnięcia. Sąd podziela stanowisko organów, co do podstaw i przesłanek przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Należy bowiem zwrócić uwagę na zasadniczy cel instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym celem jest zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta, a więc funkcjonariusza publicznego, wykonującego zawód zaufania publicznego, wobec którego prowadzone jest postępowanie karne sprawie o przekroczenia uprawnień. W ocenie Sądu charakter postawionego skarżącemu w postępowaniu karnym zarzutu, pozostającego w bezpośrednim związku z pełnioną przez niego służbą w Policji, obejmującego przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, polegające na przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków i działaniu na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, ujemnie rzutuje na dobre imię Policji. Wobec tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.), co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1202/11- publ. http/orzeczenia.nsa.gov.pl) Nie ma w tym wypadku znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że akt oskarżenia został "samowolnie" przesłany przez Prokuraturę do Sądu Rejonowego, gdyż jak już powyżej podniesiono, istotny jest fakt prowadzenia postepowania karnego przeciwko skarżącemu i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek", z uwagi na zarzucane skarżącemu przestępstwo art. 231 § 1 k.k.. W ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle przepisów prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.