III SA/Kr 181/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia 15 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...] działając na podstawie przepisów art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, orzekł o odmowie zameldowania D. S. na pobyt stały w lokalu na Osiedlu O w K. Jak wynikało z uzasadnienia decyzji, organ I instancji uznał, że wymieniona nie zamieszkuje w lokalu numer [...] przy Osiedlu O w K z zamiarem stałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Z powyższą decyzją nie zgodziła się D. S. i w ustawowym terminie wniosła odwołanie do Wojewody. W swym odwołaniu D. S. opisuje swoją obecną sytuację życiową, a także sytuację związaną z osobą byłego męża – P. B. Odwołująca się uważa, że w lokalu na Osiedlu O w K zamieszkuje, natomiast organ meldunkowy niewłaściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy jak również oparł się na zeznaniach świadków, których sam wybrał i wezwał do złożenia wyjaśnień. D. S. zarzuciła przede wszystkim organowi I instancji, że nie zapoznał się dokładnie z przedstawionymi dokumentami, między innymi z pismem pełnomocnika P. B., skierowanym do Sądu w sprawie o podział majątku, w którym adwokat A. B. potwierdził okoliczność zamieszkiwania D. S. w lokalu na Osiedlu O w K i fakt korzystania przez wymienioną z tamtejszych mediów. Ponadto odwołująca się podniosła, że organ meldunkowy nie dokonał oceny przedłożonych przez nią zdjęć oraz nie odsłuchano nagrania przedstawionego przez odwołującą się na płycie CD. Dodatkowo D. S. podkreśliła, że w przeciwieństwie do P. B. - ona odbiera kierowaną do niej korespondencję na adres: Osiedle O w K. Wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy meldunkowej. Wojewoda decyzją z dnia 15 grudnia 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez D. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta i orzekł o zameldowaniu na pobyt stały D. S. w lokalu na Osiedlu O w K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w rozpatrywanej sprawie D. S. w dniu 18 marca 2015 r. zgłosiła swoje dane przez wypełnienie i podpisanie formularza meldunkowego "Zgłoszenie pobytu stałego" pragnąc zameldować się na pobyt stały w lokalu na Osiedlu O w K. Okoliczność, że wydana przez Prezydenta Miasta w dniu [...] 2014 r. decyzja znak: [...] orzekająca o wymeldowaniu z pobytu stałego D. S. z pobytu stałego w lokalu na Osiedlu O w K, utrzymana decyzją Wojewody z dnia [...] 2014 r., znak: [...], (skarga wymienionej na tę decyzję została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie) - spowodowała, że organ I instancji odmówił rejestracji pobytu stałego w formie czynności materialno-technicznej i wszczął postępowanie w przedmiocie o zameldowanie D. S. na pobyt stały w lokalu na Osiedlu O w K. Organ II instancji uznając zasadność argumentów przedstawionych w odwołaniu przychylił się do prośby D. S. i w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, poprzez uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie, również wyjaśnienia nasuwających się w sprawie wątpliwości - skorzystał z możliwości jaką stwarza dyspozycja zawarta w przepisie art. 136 K.p.a. W wyniku podjętych czynności administracyjnych, organ uzupełnił materiał dowodowy w sprawie, poprzez dopuszczenie dowodów z zeznań świadka R. S., pisemnych wyjaśnień nadesłanych przez R. P., przedłożonej przez D. S. płytki CD (akta administracyjne sprawy, karta nr 35) oraz oględzin lokalu na Osiedlu O w K na okoliczność ustalenia faktu zamieszkiwania bądź niezamieszkiwania D. S. w przedmiotowym lokalu (art. 85 K.p.a. w związku z art. 75 § 1 K.p.a.). Z dołączonego do akt sprawy protokołu z oględzin, które miały miejsce w dniu 19 listopada 2015 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr 181-184) wynika, że D. S. zajmuje w lokalu na Osiedlu O w K dwa samodzielne umeblowane pokoje, w których znajdują się jej rzeczy osobiste, korzysta z nich oraz z kuchni i łazienki w sposób bezspornie wskazujący na fakt zamieszkiwania odwołującej się w przedmiotowym lokalu. Fakt rozpadu małżeństwa D. S. z R. S. i zamieszkania wymienionej w lokalu na Osiedlu O w K znalazł potwierdzenie w zeznaniach świadka – R. S. (akta administracyjne sprawy, karta nr 175). Z kolei funkcjonariusz Komisariatu Policji – R. P. w swej pisemnej odpowiedzi z dnia 19 listopada 2015 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 176) potwierdził przestawione w piśmie Komisariatu Policji z dnia 23 czerwca 2015 r., znak: [...], okoliczności związane z interwencją Policji w przedmiotowym lokalu (akta administracyjne sprawy, karty nr 132-133). Natomiast zapis na płycie CD (plik w formacie MP3 o rozmiarze: 707 KB oraz nazwie: Gaz i prąd S. D., utworzony 2015-04-19 18.23. czas nagrania: 1 min 30 sekund; karta 35 akt sprawy) przedłożony przez D. S. dotyczył rozmowy, która odbyła się w lokalu na Osiedlu O w K pomiędzy wymienioną a P. B. i związana była z kwestią ponoszonych opłat za media w przedmiotowym lokalu, tj. za prąd i za gaz. Ponadto istotnego znaczenia nabiera także dołączony do akt sprawy wniosek dowodowy uczestnika postępowania – P. B. z dnia 7 kwietnia 2015 r. skierowany do Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny w sprawie o podział majątku. We wniosku P. B., reprezentowany przez adwokata A. B. podkreślił: "Na podstawie udzielonego mi pełnomocnictwa procesowego (w aktach sprawy) wnoszę o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji fotograficznej na okoliczność korzystania - do chwili obecnej - przez wnioskodawczynię z mieszkania: lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku nr [...] położonym w K, na osiedlu O, w tym używania wody, energii elektrycznej, gazu w tym lokalu, co skutkowało i skutkuje w dalszym ciągu przez uczestnika kosztów tego korzystania. Należy bowiem przypomnieć, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział Cywilny-Rodzinny z dnia 8 września 2010 r., w sprawie sygn. akt [...] wnioskodawczyni przyznano do wyłącznego używania dwa pokoje, natomiast uczestnikowi jeden pokój (przy współkorzystaniu z pozostałych pomieszczeń). Wnioskodawczyni w sposób swobodny (jak i faktyczny) korzysta z tego uprawnienia, co dokumentuje załączona dokumentacja zdjęciowa (korzystanie z kuchni: z urządzeń kuchennych, łazienki: pranie, przybory toaletowe; w drzwiach wejściowych do wykorzystywanych pokoi wnioskodawczym zamontowane zamki)" (akta administracyjne sprawy, karty nr 118-130). Powyższą okoliczność, tj. fakt zamieszkiwania D. S. w lokalu na Osiedlu O w K znalazł potwierdzenie także w dołączonej dokumentacji fotograficznej, obrazującej przedmiotowy fakt (akta administracyjne sprawy, karty nr 59-70) oraz wynikał z treści pisma Komisariatu Policji z dnia 23 czerwca 2015 r., znak: [...], a dotyczącego okoliczności związanych z interwencją Policji w powyższym lokalu (akta administracyjne sprawy, karty nr 132-133). Zatem biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności - fakt zamieszkiwania D. S. w lokalu na Osiedlu O w K zarówno w okresie poprzedzającym dzień 18 marca 2015 r. jak i w późniejszym okresie w świetle przedmiotowego materiału dowodowego jest bezsporny. Odnosząc się natomiast do zgłoszonego przez P. B. - w trakcie przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2015 r. rozprawy administracyjnej przed organem I instancji w toku dodatkowego postępowania wyjaśniającego (w trybie przepisu art. 136 K.p.a.) - uwzględnienia dowodu w postaci pisma ze Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 5 października 2015 r. informującego, że w lokalu na Osiedlu O w K zamieszkuje tylko jedna osoba - to należy przede wszystkim zauważyć, że z treści powyższego pisma wynika, że informacja ta jest pochodną wiadomości przekazanej Spółdzielni przez P. B. i odnosi się wyłącznie do zmiany wysokości opłaty eksploatacyjnej za ten lokal (akta administracyjne sprawy, karta nr 173). Ponadto podkreślono, że kwestia związana z ponoszeniem opłat za przedmiotowy lokal podobnie jak kwestia anulowania podpisu F. B., pełnomocnika P. B. (którą wymieniona zgłosiła w swym piśmie z dnia 20 listopada 2015 r. skierowanym do organ II instancji - dowód w aktach sprawy) pod protokołem z oględzin lokalu dokonanych w dniu 19 listopada 2015 r. - pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie meldunkowej D. S. w sytuacji, gdy fakt zamieszkiwania wymienionej w lokalu na Osiedlu O w K w dacie zgłoszenia tego pobytu jak i w okresie późniejszym jest bezsporny. Trudno nie zauważyć, że przedstawione w powyższym piśmie przez F. B., pełnomocnika P. B. argumenty nie korespondują z ustalonym stanem rzeczy odnoszącym się do faktu zamieszkiwania D. S. w lokalu na Osiedlu O w K, co do którego zdaniem organu odwoławczego nie występują jakiekolwiek wątpliwości. Nadto F. B., pełnomocnik P. B. w trakcie przeprowadzanych oględzin lokalu na Osiedlu O w K nie zgłaszała żadnych swoich uwag, uczestnicząc w tych oględzinach, czemu dała wyraz podpisując protokół z dokonanych wówczas czynności. Wobec poczynionych ustaleń, Wojewoda wskazał, że wyczerpującymi przesłankami zameldowania na pobyt stały jest fakt przebywania w oznaczonym lokalu w dacie dokonywania zameldowania wraz z zamiarem stałego w nim przebywania, przy czym zamiar ten przejawia się w fakcie nie opuszczania lokalu. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). Określone w tym przepisie warunki niezbędne do zarejestrowania pobytu stałego zostały przez D. S. spełnione, co dało Wojewodzie podstawy do odmiennej oceny sprawy, a w konsekwencji do uchylenia w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta i orzeczenia o zameldowaniu D. S. na pobyt stały w lokalu na Osiedlu O w K. Z powyższą decyzją nie zgodził się P. B. zaskarżając ją w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie. W skardze P. B. zarzucił, że decyzja ta pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym. Podniósł, że D. S. tylko odwiedza mieszkanie, dlatego nie można uznać, że zachodzą przesłanki do jej zameldowania. W skardze zostały przedstawione okoliczności świadczące o istnieniu pomiędzy stronami postępowania konfliktu majątkowego, a także okoliczności podważające wiarygodność oględzin lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388 z późn. zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zobowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Można mieć równocześnie jedno miejsce pobytu stałego. Instytucja zameldowania ma wyłącznie charakter rejestracyjny, a w aktualnym stanie prawnym zameldowanie nie stanowi o jakimkolwiek tytule prawnym do lokalu. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 18 marca 2015 r. przez D. S., która wniosła o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] na Osiedlu O w K. Z akt sprawy wynika, że chociaż wnioskodawczyni jest współwłaścicielką ww. lokalu mieszkalnego, to drugi współwłaściciel tego lokalu – P. B. – nie wyrażał zgody na zameldowanie wnioskodawczyni na pobyt stały. Stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu orzeka organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. W tej sprawie dane zgłoszone przez D. S. mogły w uzasadniony sposób budzić wątpliwości już choćby dlatego, że ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] 2014 r. ta sama osoba została wymeldowana z lokalu mieszkalnego nr [...] na Osiedlu O nr [...] w K. W okolicznościach niniejszej sprawy istotnym dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia było jednoznaczne ustalenie, czy przebywanie (pobyt) D. S. pod wskazanym adresem ma charakter stały. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W doktrynie jednolicie wskazuje się, że powyższa definicja zakłada istnienie dwóch elementów: a) okoliczności zamieszkiwania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (element zewnętrzny - corpus); b) zamiaru stałego tam przebywania (element wewnętrzny - animus). Bezspornym jest zamiar D. S. przebywania w lokalu mieszkalnym nr [...] na Osiedlu O nr [...] w K. Wątpliwości organów budziło ustalenie, czy ta osoba rzeczywiście zamieszkuje pod ww. adresem i czy tam koncentrują się jej sprawy życiowe (jest jej centrum życiowe). Niewątpliwie zamiar stałego przebywania pod oznaczonym adresem należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności zachowania danej osoby odnoszących się do kwestii związanych z danym miejscem. Przebywaniem w danej miejscowości pod danym adresem ma mieć cechy założenia tam ośrodka swoich interesów osobistych i majątkowych. Ta przesłanka została w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dostatecznie wyjaśniona. Jak wynika z akt administracyjnych, w kontrolowanej sprawie przeprowadzono wnikliwe postępowanie administracyjne, które wykazało, że D. S. przebywa w lokalu na Osiedlu O w K. Organ II instancji oparł się w swoich ustaleniach na tym materiale dowodowym, który pozwalał na ustalenie faktu przebywania D. S. pod ww. adresem. Organ II instancji trafnie wskazał na materiał zgromadzony w toku oględzin lokalu mieszkalnego nr [...] na Osiedlu O w K (akta administracyjne sprawy, karty nr 181-184). Z tego materiału dowodowego wynika, że skarżąca zajmuje dwa pokoje w ww. lokalu mieszkalnym, korzysta z kuchni i łazienki i wykonuje czynności zazwyczaj mieszczące się w korzystaniu z lokalu mieszkalnego. Okoliczności tych nie kwestionowała strona skarżąca w trakcie przeprowadzania samych oględzin. Ponadto trafnie organ II instancji nadał znaczeniu znajdującemu się w aktach sprawy wnioskowi dowodowemu P. B. z dnia 7 kwietnia 2015 r. skierowanemu do Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny w sprawie o podział majątku. We wniosku tym P. B., reprezentowany przez adwokata A. B. podkreślił, że to właśnie D. S. korzysta z lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku nr [...] położonym w K na osiedlu O, w tym używa wodę, energię elektryczną, gaz, co skutkowało i skutkuje w dalszym ciągu przez P. B. kosztów tego korzystania. Ta okoliczność, tj. korzystania z mieszkania została poparta materiałem zdjęciowym przedłożonym przez P. B. Ten materiał zdjęciowy także potwierdza, że D. S. korzysta z kuchni, z urządzeń kuchennych, łazienki – wykonując pranie, ma tam swoje przybory toaletowe; w drzwiach wejściowych do wykorzystywanych pokoi wnioskodawczym zamontowane zostały zamki) (akta administracyjne sprawy, karty nr 118-130). Dodatkowo zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział Cywilny - Rodzinny z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt [...] D. S. przyznano do wyłącznego używania dwa pokoje, natomiast P. B. jeden pokój (przy współkorzystaniu z pozostałych pomieszczeń). Sama D. S. posiada klucze do ww. mieszkania i o każdej porze może z tego mieszkania korzystać. Należy także podkreślić, że z akt sprawy nie wynikają, poza twierdzeniem samego skarżącego i jego pełnomocnika w toku postępowania administracyjnego, jakie to dowody mogłyby w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzić brak zamieszkiwania D. S. pod ww. adresem na Osiedlu O. W szczególności z zeznań świadków, B. D., A. Z. i M. P. (akta administracyjne sprawy, karty nr 20-18) nie wynika, aby świadkowie posiadali szczegółowa wiedzę na temat przebywania uczestniczki pod tym adresem. Wręcz podają one, że częstotliwość widywania D. S. zarówno w okresie wcześniejszym, jak i w okresie 2014-2015 była podobna lub zbliżona. Uczestniczka D. S. przedłożyła do akt dokumenty potwierdzające opłacanie należności za korzystanie z ww. mieszkania. Oceniając zaskarżone decyzje w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów należy uznać, że nie dają one podstaw do postawienia organowi II instancji zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy wydając kwestionowane decyzje podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. W sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy i dokonano jego prawidłowej oceny, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Przeprowadzoną przez organ ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków należy uznać za prawidłową. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 K.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, zostały w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zrealizowane. Niezasadny jest także podniesiony w skargach zarzut naruszenia przez organy art. 80 K.p.a. Także pozostałe zarzuty skarżącego nie zasługują na uznanie. Wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżona decyzja nie została wydana w sprzeczności z materiałem dowodowym. Wręcz przeciwnie materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie. Z akt sprawy wynika, że między skarżącym a uczestniczką D. S. występuje konflikt, mający swoje podłoże w rozpadzie małżeństwa i toczącym się postępowaniu w sprawie o dział spadku, do którego wchodzi także i mieszkanie na Osiedlu O w K. Strony wydają się uważać, że zameldowanie w lokalu mieszkalnym pozwala przynajmniej na wykonywanie dodatkowych praw do takiego mieszkania. W postępowaniu o zameldowanie, którego istotą jest, jak powyżej wskazano, odzwierciedlenie przez ewidencję ludności stanu istniejącego, nie ma znaczenia, czy osoba zamieszkująca posiada tytuł prawny lub go utraciła. Należy zaznaczyć, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) ukształtował się pogląd, że zameldowanie osoby pod danym adresem ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Ewidencja ludności nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie było prawidłowe. Skoro w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, na podstawie zebranych wszechstronnie dowodów, że D. S. w przedmiotowym lokalu przebywa z zamiarem stałego pobytu, to należało uznać, że zaszły przesłanki niezbędne do wydania decyzji o ich zameldowaniu na pobyt stały. Organ zobligowany był zatem wydać decyzję orzekającą o zameldowaniu. Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.