III SA/Kr 1813/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej D. J. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia 27 października 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Wójt Gminy orzekł o wymeldowaniu K. P. z pobytu stałego K nr [...] gmina Ł. Organ I instancji podał, że z wyjaśnień złożonych w dniu 31 sierpnia 2016 r. przez Z. P. wynika, że jej brat K. P. wyprowadził się z budynku mieszkalnego w K nr [...] już w roku 1991. Obecnie K. P. mieszka pod adresem K nr [...], nie posiada kluczy do budynku mieszkalnego pod adresem K nr [...], ani też żadnych rzeczy osobistych pod tym adresem. Organ I instancji stwierdził, że także z wyjaśnień K. P. złożonych w dniu 31 sierpnia 2016 r. wynika, że z budynku mieszkalnego w K nr [...] wyprowadził się latem 1992 r. z uwagi na konflikt z siostrą Z. P. i nie posiada do niego kluczy, ani nie ma tam żadnych rzeczy osobistych. Obecnie mieszka z żoną i dziećmi pod adresem K nr [...]. Organ I instancji dodał, że również kontrola meldunkowa przeprowadzona w miejscowości K nr [...] przez pracownika Komisariatu Policji potwierdziła, że K. P. nie mieszka pod tym adresem od około 25 lat. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że K. P. opuścił miejsce stałego pobytu około 25 lat temu i opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji K. P. ograniczył się do przedstawienia kwestii swoich uprawnień do budynku mieszkalnego w K nr [...] podnosząc, że jest współwłaścicielem 10% działki nr [...] i działki nr [...] w K wraz z budynkami. Decyzją z dnia 27 października 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r. poz. 722 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. nr [...]. Organ II instancji przytoczył treść wyjaśnień złożonych w toku postępowania przez Z. P. i K. P., z których wynikało, że odwołujący się nie mieszka pod adresem K nr [...], nie posiada kluczy do tego budynku, ani nie posiada tam żadnych rzeczy osobistych. Wojewoda stwierdził, że niezamieszkanie K. P. w miejscu stałego zameldowania potwierdził również dowód z ustaleń Policji. Organ odwoławczy dał wiarę wyjaśnieniom stron postępowania oraz dowodom zebranym w sprawie, w oparciu o które uznał, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez K. P. nastąpiło zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Organ II instancji podał, że kilkadziesiąt lat temu odwołujący się, z uwagi na zmianę sytuacji życiowej (założenie rodziny) dobrowolnie opuścił budynek stałego zameldowania i zamieszkał w innym miejscu, gdzie obecnie przebywa i koncentruje swoje najważniejsze sprawy życiowe. Za bezsporny organ II instancji uznał fakt, że opuszczenia miejsca pobytu stałego przez odwołującego się było jego świadomą decyzją i nie wynikało z bezprawnych działań osób trzecich. Organ odwoławczy podkreślił również, że przepisy ustawy o ewidencji ludności mają charakter wyłącznie porządkowy, rejestracyjny i na ich gruncie nie można załatwiać innych spraw spornych, w tym rodzinnych czy majątkowych, gdyż do rozstrzygania tych kwestii właściwe są sądy powszechne. Organy administracji publicznej nie są związane w zakresie decyzji o wymeldowaniu faktem prowadzenia sporów o własność między członkami rodziny ani nie są uprawnione do ich rozstrzygania. Wojewoda uznał zatem, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zasadna, gdyż pozostawienie spornego zameldowania sankcjonowałoby jedynie stan fikcji prawnej. W skardze na powyższą decyzję Wojewody K. P. zarzucił, że organ ten poświadcza nieprawdę twierdząc, ze sporny budynek jest własnością Z. P. Wskazał, że działka nr [...] stanowi część masy spadkowej oraz że zostało wydane postanowienie w sprawie projektu podziału tej działki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że Z. P. jest właścicielką gruntu rolnego zabudowanego położonego pod adresem K nr [...], oznaczonego na skutek notarialnego podziału nieruchomości numerem [...]. Powyższe wynika z treści załączonego do wniosku o wymeldowanie wypisu aktu notarialnego umowy działu spadku oraz umowy darowizny (str. 6-7 wypisu aktu notarialnego repertorium A numer [...]) oraz księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości rolnej zabudowanej nr [...]. W akcie tym w § 2 wskazano, że zabudowana nieruchomość położona w K, oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] Z. P. nabyła na wyłączną własność w całości. Zdaniem organu II instancji, dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały znaczenia podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące zaliczenia nieruchomości do masy spadkowej, albowiem w postępowaniu w przedmiocie wymeldowania organ rozstrzyga wyłącznie o opuszczeniu miejsca stałego lub czasowego pobytu, którego konsekwencją powinno być zarejestrowanie tego faktu w ewidencji, a nie o prawach do nieruchomości wynikających np. z tytułu nabycia spadku. Na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że sprawy dotyczące przewłaszczeń i w istocie uwłaszczeń nieruchomości, której skarżący i jego pełnomocnik są współwłaścicielami, są prowadzone w sposób opieszały i z naruszeniem prawa. Pełnomocnik wskazał również, ze skarżący nie miał gdzie spać, bo miał do korzystania tylko dwa pokoje, które zostały zajęte przez siostrę z siedmiorgiem dzieci. Dołączył do akt sprawy kopię dwóch decyzji podatkowych, dwóch pism Starosty z lipca i sierpnia 2016 r. oraz pisma Wójta Gminy z dnia 7 marca 2017 r. Biorący udział w postępowaniu Prokurator Prokuratury Rejonowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga K. P. jest całkowicie nieuzasadniona. Podstawę prawną wydanej decyzji o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu skarżącego stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r. poz. 722 z późn. zm.): "Art. 35. Organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się." W sprawie pozostaje poza sporem, że decyzja została wydane przez organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o ewidencji ludności, a także iż wnioskująca o wymeldowanie Z. P. jest osobą, o której mowa w art. 28 ust. 2 tej ustawy. Bezspornym w sprawie jest także okoliczność, że skarżący K. P. w związku z założeniem rodziny opuścił miejsce stałego zameldowania pod adresem K nr [...] z początkiem lat 90-tych ubiegłego wieku, a więc około 25 lat temu i od tej pory zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi pod adresem K nr [...] oraz to, że pod dotychczasowym adresem zamieszkania – K nr [...] nie posiada żadnych rzeczy osobistych. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności – pozostające poza sporem - wskazują na to, że rację mają organy obu instancji wskazując, iż skarżący nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, o którym mowa w przytoczonym wyżej przepisie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Prawidłowo organy obu instancji wskazały na to, że okoliczności wyprowadzenia się skarżącego uzasadniają przyjęcie, iż opuszczenie miejsca stałego pobytu skarżącego miało charakter dobrowolny i trwały. Mają też rację organy obu instancji, zdaniem Sądu, wskazując na to, że dla zastosowania przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności nie mają żadnego znaczenia kwestie związane uprawnieniami właścicielskimi do nieruchomości, z której wymeldowanie następuje, albowiem kwestie te są rozstrzygane przez sądy powszechne. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym albowiem organy administracyjne obu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono – jak w wyroku.