III SA/Kr 1818/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu K na decyzję Zarządu Województwa z dnia 4 października 2012 r., znak: [...], w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję z dnia 4 października 2012 r., znak: [...], w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że przystąpienie przez organ do egzekwowania zwrotu kwot dofinansowania spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Strona skarżąca związane jest bowiem dyscypliną finansów publicznych, jak również uchwalonym budżetem więc konieczność zwrotu dofinansowania spowodowałoby znaczne kłopoty finansowe i konieczność sięgania do źródeł zewnętrznych tj. pożyczek, kredytów, co wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów finansowych w postaci odsetek i prowizji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy postanowienia Zarządu Województwa z dnia 4 grudnia 2012 r., znak: [...], o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia 4 października 2012 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji dnia [...] 2012 r., znak: [...], zobowiązującej stronę skarżącą do zwrotu dotacji rozwojowej wynika, że całość żądanej kwoty wraz z należnymi odsetkami została zwrócona. Oznacza to, że decyzja została wykonana w całości. Okoliczność wykonania decyzji nie czyni jednak w ocenie Sądu bezprzedmiotowym wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Podkreślić bowiem należy, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest sprawą wpadkową wobec postępowania głównego, mającego na celu zbadanie zgodności z prawem kwestionowanej decyzji. Zastosowanie art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), dającego podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, dotyczy bowiem postepowań sądowoadministracyjnych uruchamianych w wyniku pism je wszczynających, takich jak: skargi i wnioski w rozumieniu art. 63 P.p.s.a. P.p.s.a. wskazuje podstawę do umorzenia w ściśle określonych przepisach. Są nimi: art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189, art. 282 § 2. Nie ma w nich jednakże odesłania do art. 61 regulującego kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu (por. Bogusław Dauter w: Komentarz do art. 61 i art. 161 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 2011). Dlatego brak jest podstaw do umorzenia sprawy wpadkowej – o wstrzymanie wykonania decyzji - na podstawie art. 161 P.p.s.a. nawet w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została przez stronę skarżącą już wykonana. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie wszczyna postępowania sądowoadministracyjnego, lecz jest pismem w toczącym się na skutek wniesionej skargi postępowaniu. Z tego względu wniosku takiego nie można też odrzucić. Okoliczność natomiast wykonania decyzji ma co najwyżej znaczenie dla oceny zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd zobowiązany był do rozstrzygnięcia zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Wskazać należy, że ciężar wykazania, iż zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową, o której mowa w art. 61 P.p.s.a. Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Argumentacja takiego wniosku powinna w sposób przekonujący wskazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.. Podkreślić należy, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uwarunkowane jest tym, by wskazane przez stronę skarżącą okoliczności mieściły się w wymienionych wyżej przesłankach w postaci zachodzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu podane przez stronę skarżącą okoliczności nie przemawiają za przyznaniem tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w zasadzie powtórzyła treść przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego. Podkreślić należy, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, lecz wnioskodawca musi podać okoliczności, czy konkretne zdarzenia, które uprawdopodabniają zaistnienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji, gdy strona skarżąca zwróciła w całości dofinansowanie otrzymane ze środków europejskich, powoływanie się przez nią równocześnie na okoliczności wystąpienia z tego tytułu ewentualnych kłopotów finansowych strony skarżącej, czyni jej argumentację niezasadną. W orzecznictwie sądowym podkreśla się nawet na konieczność zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Bez tego sąd nie ma możliwości zweryfikowania twierdzeń strony. Skoro zatem strona skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, że przesłanki do wstrzymania przez sąd wykonalności decyzji istnieją, a Sąd także takich nie dostrzega, to mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.