III SA/Kr 1822/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Starosty Oświęcimskiego z dnia 2 października 2023 r., nr 1, znak SGG.6620.5.53.2023.JS w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę J. J. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Starosty Oświęcimskiego z dnia 2 października 2023 r., nr 1, znak SGG.6620.5.53.2023.JS w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. O spełnieniu tego warunku można mówić po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego winno być poprzedzone nie tylko wniesieniem właściwego środka zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji, lecz również zakończeniem postępowania administracyjnego przed organem drugiej instancji poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd skargę odrzuca, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarżący nie wyczerpał w niniejszej sprawie właściwego toku instancji. Na postanowienie wydanej w pierwszej instancji przysługuje bowiem zażalenie stosownie do treści art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Należy wskazać, że organ prawidłowo pouczył stronę o możliwości wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro skarżący wniósł skargę na postanowienie organu I instancji, to jego skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.