III SA/Kr 1842/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] nałożył na stronę A Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych - na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) dalej "u.t.d.". Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 24 luty - 6 marca 2014 r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia 6 marca 2014 r. nr [...] - suma kar pieniężnych wyniosła: 19 950,00 złotych. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym również zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., nr 92, poz. 874). Zakres kontroli obejmował okres od 1.03.2013 r. do 31.12.2013 r. W okresie objętym kontrolą przedsiębiorca dysponował licencją nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy oraz zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy nr [...]. W okresie sześciu miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 6 kierowców, nie powierzał natomiast wykonywania przewozów innym kierowcom na podstawie umowy cywilnoprawnej. Strona wniosła od ww. decyzji odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji w całości i ponowne rozpoznanie sprawy. Strona podniosła, że w sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek co do rozpoznanych naruszeń, które powstały na skutek zdarzeń i okoliczności których nie można było przewidzieć. Organ dokonujący kontroli uchybił zasadom postępowania administracyjnego określonym w art. 6 i art. 7 K.p.a. Nie wykazał się żadną starannością ani dbałością o dobro strony kontrolowanej. W sprawie naruszono także art. 77 oraz art. 9 K.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., Ip. 6.3.6., Ip. 6.3.7 , Ip. 6.3.8 i Ip. 6.3.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U., nr 180, poz. 1494 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołując treść art. 92a ust. 1 u.t.d., art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., art. 92a ust. 6 u.t.d. wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. Organ odwoławczy odniósł się do stwierdzonych w przedsiębiorstwie naruszeń. Odnośnie naruszenia polegającego na: braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty początkowej używania wykresówki - za brak każdej danej; Ip. 6.3.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. - organ wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 5 lit. b Rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.3.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów miejsca lub daty początkowej używania wykresówki karą pieniężną w wysokości 50 złotych za każdy brakujący element. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie strona okazała wykresówkę kierowcy W. M.: z dni 29/30.06.2013.r, z dnia 30.06.2013.r, na których kierowca nie wpisał daty i miejscowości początkowej używania wykresówki. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia w wysokości 100 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na: braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty końcowej używania wykresówki - za brak każdej danej; Ip. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do u.t.d. - organ wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 5 lit. b Rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów miejsca lub daty końcowej używania wykresówki karą pieniężną w wysokości 50 złotych za każdy brakujący element. Podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówki kierowców: P. S. z dnia 3.05.2013r., W. M. z dnia 28/29.06.2013r., z dnia 29/30.06.2013r., z dnia 30.06.2013r. - na której kierowca nie wpisał daty i miejsca zakończenia używania tarczy tachografu. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia w wysokości 200 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na: braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu - za brak każdej danej; Ip. 6.3.6.6 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 5 lit. d Rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: wskazania licznika długości drogi: przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (wskazanie licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz wskazanie licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony). Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.3.6.6 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu karą pieniężną w wysokości 50 złotych za każdy brakujący element. Podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę kierowcy P. S. z dnia 3.05.2013r. na której nie wpisał stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania tarczy tachografu. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia w wysokości 50 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień; - Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że według art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1. zapisów na wykresówkach; 2. wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3. plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4. innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 5. rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: 1. udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2. przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: - Ip. 6. 3. 7 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Organ odwoławczy zważył, że przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu: - kierowcy P. S. za dni: 4,5,12,15,16,17,18,19,21,26 maja 2013r. (10 dni), - kierowcy T. B. za dnia 23.05.2013r., 08.06.2013r., (2 dni), - kierowcy W. M. za dni 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,28,29,30,31 maja 2013r., 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11 czerwca 2013r., (25 dni). Łącznie nie okazano wykresówek, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 37 dni. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w wysokości 18 500 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że stosownie do art.15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karty kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a. jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b. jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Konsekwencją powyższego jest treść: Ip. 6.3.8 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę. Organ odwoławczy zważył, że podczas kontroli okazano wykresówkę kierowcy T. B. z dni 08/09.05.2013r. Wykresówka została założona do tachografu w dniu 8.05.2013r. o godzinie 21:50 w miejscowości G, podczas gdy poprzednią wykresówkę wyjęto w dniu 07.05.2013r w miejscowości M. Oznacza to, że wykresówka z dnia 08/09.05.2013r. nie zawiera danych dotyczących sposobu przemieszczenia przez kierowcę T. B. się z miejscowości M do miejscowości G. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 300 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy zważył, że podczas kontroli okazano wykresówkę kierowcy T. B. z dni 15/16.05.2013r. Wykresówka została wyciągnięta z tachografu w dniu 16.05.2013r. o godzinie 17 : 55 w miejscowości K, podczas gdy następną wykresówkę włożono dnia 18.05.2013r. w miejscowości M. Oznacza to, że wykresówka z dnia 15/16.05.2013r. nie zawiera danych dotyczących sposobu przemieszczenia przez kierowcę T. B. się z miejscowości K do miejscowości M. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 300 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego - za każdy pojazd: Ip. 6.3. 12 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że stosownie do art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. W myśl § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera: 1. co najmniej raz na 90 dni; 2. natychmiast: a. przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi, b. w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych, c. w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania; 3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. 2. Dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeśli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: - Ip. 6. .3. 12 załącznika nr 3 do u.t.d. który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd karą pieniężna w wysokości 500 złotych. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] oraz karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego, że skarżący w okresie 19.06.2013r. - 31.10.2013r. nie sczytywał danych z tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe w związku z czym naruszył maksymalny 90-dniowy termin do sczytywania danych o 42 dni. Biorąc pod uwagę powyższe kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 500 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu zważył, że są nietrafne. Pismem z dnia 6.03.2014r. przedsiębiorcę zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pouczając przy tym o treści art. 92c u.t.d. W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodów potwierdzających, że ujawnione naruszenia były skutkiem okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Wprost przeciwnie, zgodnie z treścią zeznań specjalisty ds. transportu w przedsiębiorstwie W. B. naruszenie Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wynikło wskutek zagubienia dokumentów, które zawieruszyły się przy remoncie biura. Skarżący w toku postępowania administracyjnego w sprawie nie przedłożył żadnych dowodów ani nie wskazał wniosków dowodowych potwierdzających swój brak wpływu na popełnienie naruszenia. Dotyczy to również pozostałych naruszeń za które nałożono karę pieniężną. Uchylenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy może być rozpatrywane wyłącznie na gruncie art. 92c u.t.d. Przedstawione przez stronę dowody nie potwierdzają, że do naruszeń doszło na skutek okoliczności na które nie miała wpływu lub nie mogła ich przewidzieć. Znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 01.01.2012 r.) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. Wobec powyższego zasadne staje się przywołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08). A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność czy też wskazać, iż to kierowca z własnej winy dopuścił się naruszeń. Nadto dla rozstrzygnięcia sprawy przesłanki właściwej dyscypliny i organizacji pracy nie będą miały znaczenia, albowiem w sprawie art. 92b u.t.d. nie znajdzie zastosowania. Analiza wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że znajdzie on zastosowanie wyłącznie tych sprawach w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie znajdzie zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Istotnie przepis odsyła w pkt 1 lit. b do przepisów rozporządzenia nr 3821/85 jednakże w zdaniu pierwszym tego przepisu ustawodawca wskazał, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy. Takich przepisów rozporządzenie 3821/85 nie zawiera. Odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 92b u.t.d. jest wewnętrznie sprzecznym co jest niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Ponadto ust. 2 ww. artykułu stanowi, że za naruszenie ww. przepisów karze grzywny podlega na zasadach określonych w art. 92 kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie naruszeń. Zgodnie z art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje prace kierowców, o których mowa w ust. l w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. l i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. A Sp. z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7 K.p.a.); - naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Ponadto skarżąca wskazała, iż stwierdzone naruszenia powstały na skutek zdarzeń i okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności nie można było przewidzieć. Skarżąca przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowujemy wszelkich starań aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Wobec tego zasadne jest zastosowanie art. 92 c utd wyłączającego odpowiedzialność skarżącego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej, w sprawie brak jakichkolwiek przesłanek co do rozpoznanych naruszeń. Stwierdzone naruszenia powstały na skutek zdarzeń i okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć. Strona przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Zarzuciła organom I oraz II instancji, że uchybiły podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego - zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej. Wydawane przez organy decyzje są niezgodne ze stanem prawnym, organy dopuszczają się rażącego łamania przepisów prawa wystawiając decyzje krzywdzące dla strony. Skarżąca przywołując treść art. 92c u.t.d. podkreśliła, że zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego jako stronie przysługuje spółce prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ czuwa nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udziela jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ informuje spółkę o odpowiedzialności oraz o obowiązkach dotyczących przedsiębiorstwa i nie zapomina o przysługujących spółce prawach jako stronie. Niestety pogwałcono prawa strony i przesłany wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w trakcie postępowania administracyjnego pozostał bez odpowiedzi. Zarzuca organowi I instancji, że naruszył prawo, ponieważ nie dał stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wydał decyzję administracyjną. Tak więc zgodnie z K.p.a. w/w decyzja jest decyzją nieważną. Organ dokonujący kontroli uchybił podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego zawartej w art. 6 i 7 K.p.a. (zasada praworządności i prawdy obiektywnej). Organ nie wykazał się żadną starannością, ani dbałością o dobro strony kontrolowanej. Na organie administracyjnym ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez podjęcie wszelkich niezbędnych kroków, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Natomiast na podstawie art. 77 § 1 K.p.a. organ jest zobowiązany w sposób rzetelny przeprowadzić postępowanie, zbierając wszelkie dostępne dowody i odnosząc się do nich w całości. Jest również zobligowany przez prawo polskie zapewnienia stronie możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu na mocy art. 10 § 1 K.p.a. Na podstawie art. 7 i przepisów szczegółowych można przyjąć, że przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, a zatem dotyczące danej sprawy administracyjnej oraz mające znaczenie prawne. Organ powinien dokonać ustaleń stanu faktycznego nie tylko opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, ale także na podstawie domniemań. Organ dokonujący kontroli powinien także zastosować prawo wynikające z art. 9 K.p.a.. "Organ powinien czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu powinien udzielić im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek", a nie od razu karać. Artykuł 9 ustanawia zasadę ogólną obowiązku organów administracji publicznej udzielania informacji faktycznej i prawnej. Organy administracji publicznej mają obowiązek po pierwsze, udzielania stronie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Drugim obowiązkiem organu administracji publicznej jest obowiązek czuwania "nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek". Podsumowując zdaniem strony skarżącej, takie postępowanie przeczy podstawowym zasadom K.p.a., na których powinien opierać się organ administracji publicznej, jakim jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, w tym zasadzie legalności zawartej w art. 6 i 7 K.p.a., będącej podstawową zasadą konstytucyjną państwa prawa, zasadzie prawdy obiektywnej - organ powinien podjąć wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadzie zaufania do obywateli - organ powinien tak działać, aby nie podważać zaufania obywateli do organu państwa, jak również zasadzie czuwania nad interesem stron - organ ma obowiązek informować o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz dbać o to, aby strona nie poniosła szkody na skutek nieznajomości prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 P.p.s.a. Zastosowanie powyższego kryterium do sprawy poddanej kontroli Sądu wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W okresie sześciu miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 6 kierowców, nie powierzał natomiast wykonywania przewozów innym kierowcom na podstawie umowy cywilnoprawnej. Stosownie do art. 92a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. l oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zdaniem Sądu trafnie organ odwoławczy uznał w zaskarżonej decyzji, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie poddanej kontroli Sądu, jest kompletny i brak było podstaw do jego uzupełnienia. W toku przeprowadzonej kontroli w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie są istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. W myśl art. 73 ust. 1 u.t.d. inspektor może w toku kontroli m.in. badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody, a także przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor kontroli sporządza protokół kontroli (art. 74 ust. 1 u.t.d.). Podstawę wydania decyzji w I instancji stanowiły wyniki kontroli zawarte w protokole. W sprawie protokół kontroli został sporządzony w oparciu o ustalenia poczynione na podstawie kontroli w przedsiębiorstwie. Obalenie ustaleń kontroli wymagałoby przeprowadzenia dowodu na poparcie twierdzeń strony. Sąd podziela stanowisko, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, iż organ nie przeprowadził kompleksowego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, trafnie organy uznały, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, a strona miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu oraz została pouczona o przysługujących jej prawach. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Wobec powyższego zasadnie organ odwoławczy odwołał się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) gdzie stwierdzono, iż "okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Trafnie również organ odwoławczy wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy przesłanki właściwej dyscypliny i organizacji pracy nie będą miały znaczenia, albowiem w sprawie art. 92b u.t.d. nie znajdzie zastosowania. Zgodnie z jego treścią nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) (WE) nr 561/2006 Parlamentu oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), a także w myśl pkt 2 zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia o którym mowa w pkt. l lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego. Analiza wskazanego wyżej przepisu prowadzi do wniosku, że znajdzie on zastosowanie wyłącznie tych sprawach w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie znajdzie zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Istotnie przepis odsyła w pkt 1 lit. b do przepisów rozporządzenia nr 3821/85 jednakże w zdaniu pierwszym tego przepisu ustawodawca wskazał, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy. Takich przepisów rozporządzenie 3821/85 nie zawiera. Odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 92b u.t.d. jest wewnętrznie sprzecznym co jest niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Ponadto ust. 2 ww. artykułu stanowi, że za naruszenie ww. przepisów karze grzywny podlega na zasadach określonych w art. 92 kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie naruszeń. Zgodnie z art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje prace kierowców, o których mowa w ust. l w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. l i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Wbrew argumentacji skargi, stanowisko organu odwoławczego zostało szeroko, precyzyjnie i dokładnie wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że pismem z dnia 6.03.2014r. przedsiębiorcę zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pouczając przy tym o treści art. 92c u.t.d.. W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodów potwierdzających, że ujawnione naruszenia były skutkiem okoliczności nie możliwych do przewidzenia, wprost przeciwnie zgodnie z treścią zeznań specjalisty ds. transportu w przedsiębiorstwie W. B. naruszenie Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynikło wskutek zagubienia dokumentów, które zawieruszyły się przy remoncie biura. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego w sprawie nie przedłożyła żadnych dowodów ani nie wskazała wniosków dowodowych potwierdzających swój brak wpływu na popełnienie naruszenia. Dotyczy to również pozostałych naruszeń za które nałożono karę pieniężną. Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.