III SA/Kr 1843/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2017 r. wniosku A. F. w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie wyznaczenia Wójta Gminy jako właściwego do rozstrzygnięcia sprawy postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., znak [...], działając w oparciu o art. 123 § 1 w zw. z art. 24 § 1, art. 26 § 2 pkt 2 zd. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) wskazało Wójta Gminy jako właściwego do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia granic nieruchomości. W postanowieniu wskazano, iż jest ono ostateczne w toku instancji. Skargę na powyższe postanowienie złożył skarżący A. F. domagając się stwierdzenia jego nieważności. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. Sąd odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2016 r. znak [...]. Pismem z dnia 24 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego 1 marca 2017 r.) Skarżący wniósł wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 17 stycznia 2017 r. Skarżący podniósł, że Sąd orzekł wbrew gwarancjom z art. 170 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 r. wynikało, że postanowienie o wyznaczeniu organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy jest postanowieniem od którego nie przysługuje zażalenie. W ocenie Sądu postanowienie z dnia 17 stycznia 2017 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia i nie wymaga wykładni. WSA precyzyjnie (jasno) wskazał, jakie były podstawy odrzucenia skargi. Podkreślić należy, iż rozstrzygnięcie to zostało zaakceptowane przez strony postępowania, ponieważ żadna ze stron nie wniosła o poddanie go kontroli instancyjnej. W tej sytuacji Sąd wskazuje, że stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art.158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania orzeczenia. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (zob. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08). Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści postanowienia, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a.