III SA/Kr 1845/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 lipca 2014 r. nr [ ] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych postanawia skargę odrzucić. Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2014 r., na podstawie art. 123 w związku z art. 126 K.p.a., art. 84c pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.), postanowił kontynuować czynności kontrolne wszczęte w dniu 8 lipca 2014 r. w punkcie sprzedaży w T, ul. K należącym do A Sp.z.o.o z siedzibą w P. Pismem z dnia 8 lipca 2014 r. A Sp.z.o.o z siedzibą w P wniosła sprzeciw do prowadzonych przez przedstawicieli PIS czynności kontrolnych. Organ I instancji uznał, że zarzuty zawarte w sprzeciwie są nieuzasadnione i dlatego postanowił kontynuować czynności kontrolne. Na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego zażalenie wniosła A Sp.z.o.o. z siedzibą w P zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, zakończenie postępowania bez wcześniejszego ustalenia działań organu, naruszających prawa strony oraz przepisy o swobodzie działalności gospodarczej, a także brak właściwego uzasadnienia faktycznego postanowienia i niewskazanie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia; 2) art. 124 § 1 K.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej postanowienia, precyzyjnego rozstrzygnięcia oraz poprzez błędne pouczenie strony postępowania; 3) art. 79 b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie; 4) art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie czynności kontrolnych do czasu rozpoznania złożonego sprzeciwu, mimo iż w trakcie kontroli zostało złożone zawiadomienie o złożeniu sprzeciwu przez upoważnionego do tego pracownika sklepu. Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając sprzeciw postanowieniem 30 lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy uznał, że wydane przez organ I instancji postanowienie było prawidłowe, nie naruszało przepisów rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej regulującego zasady przeprowadzania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, odpowiadało ustalonemu stanowi faktycznemu i zawierało wszystkie elementy wskazane w art. 124 § 1 K.p.a. Od tego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A Sp.z.o.o. z siedzibą w P, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2014 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1/ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej, bowiem żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości wydania postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu, a przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przewidywały wyłącznie możliwość wydania postanowienia o odstąpieniu bądź kontynuowaniu czynności kontrolnych; 2/ art. 84 c ust. 5 ustawy poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie czynności kontrolnych do czasu rozpoznania złożonego sprzeciwu, mimo iż w trakcie kontroli zostało złożone zawiadomienie o złożeniu sprzeciwu przez upoważnionego do tego pracownika sklepu; 3/ art. 84 c ust. 10 ustawy w związku z art. 112 i art. 126 K.p.a. poprzez błędne pouczenie strony o siedmiodniowym terminie do złożenia zażalenia; 4/ art. 79b ustawy poprzez jego niezastosowanie i niepouczenie kontrolowanego o jego prawach i obowiązkach; 5/ art. 84d w związku z art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy kontrola była przeprowadzona w związku z art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zatem nie była przeprowadzana w związku z przeciwdziałaniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej – P.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art.134 P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, Sąd zobowiązany jest dokonać kontroli dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Tymczasem z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt II GPS 3/13 wynika, że "na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego". W tym miejscu należy wskazać, że z art. 269 § 1 P.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwały NSA dla sądów administracyjnych we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że w treści przywołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Zatem skoro postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają jedynie na sytuację faktyczną a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, bowiem odnoszą się one do samej kontroli, a więc do obowiązków organu prowadzącego kontrolę. Nie ma też podstaw, aby z takiego postanowienia wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu, a w konsekwencji należy przyjąć, że postanowienie wydane przez organ kontrolny w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu podmiotu kontrolowanego nie jest postanowieniem o którym mowa w art. § 2 pkt 2 P.p.s.a. i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Ponadto w tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1305/14. Należy zauważyć, że wprawdzie zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie o prawie jego zaskarżenia do WSA w Krakowie, ale w świetle przedstawionych wyżej rozważań jest to pouczenie błędne. Zaznaczyć trzeba też, że błędne pouczenie w żaden sposób nie kreuje prawa do wniesienia przez stronę błędnie pouczoną środka zaskarżenia. W związku z powyższym skarga A Sp. z o.o. z siedzibą w P podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.