III SA/Kr 1864/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ś. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] 2014 r. Nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania Z. Ś. świadczenia w formie zasiłku celowego. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Z. Ś. wniósł odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało Z. Ś. do podpisania odwołania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Pismem z dnia 15 października 2014 r. Nr [...], działając na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło odwołanie Z. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. Nr [...] bez rozpoznania, gdyż odwołujący się go nie podpisał. Pismem z dnia 20 października 2014 r. Z. Ś. wniósł skargę na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło odrzucenie skargi, gdyż na pismo o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia, a w konsekwencji nie przysługuje na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem skargi Z. Ś. jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2014 r. o pozostawieniu jego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. Nr [...] bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.): "Art. 64. § 2. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania." Przepis ten nie określa jaki charakter ma czynność organu administracyjnego polegająca na pozostawieniu podania (lub jak w niniejszej sprawie odwołania) bez rozpoznania. Kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 stwierdzając, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Zdaniem NSA, trudno przyjąć, że czynność ta może być zaskarżona do sądu administracyjnego bez podjęcia próby usunięcia naruszenia prawa na etapie załatwiania sprawy przez organ administracyjny. Taki tryb procedowania godziłby bowiem w podstawowe założenie sądowej kontroli administracji (art. 52 p.p.s.a.), że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skoro więc na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to winna ona zostać poprzedzona zażaleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Uprzednie złożenie zażalenia jest zatem formalnym wymogiem wniesienia skargi. Bez wyżej opisanego zażalenia skarga nie może zostać skutecznie wniesiona do sądu, a jeśli sytuacja taka by zaistniała, sąd administracyjny obowiązany będzie skargę odrzucić, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przed wniesieniem skargi skarżący powinien był złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie złożył takiego zażalenia, a zatem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji.