III SA/Kr 1869/22

|Sygn. akt III SA/Kr 1869/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.), Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, ASR WSA Magdalena Gawlikowska, , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2023 r., sprawy ze skargi G. J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 października 2022 r. nr 602/06/2020/KL w przedmiocie poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej skargę oddala Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, decyzją nr 602/06/2022/KL z dnia 19 października 2022 r., działając na podstawie art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 1285 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2022 r., poz. 2000), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia przez G. J. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej ustalił: 1) Obowiązek poniesienia przez G. J. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach: 2 lipca 2019 r., od 16 do 24 lipca 2019 r., 5 sierpnia 2019 r., 9 września 2019 r., 16 grudnia 2019 r. oraz 29 czerwca 2020 r., pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, w wysokości: 4 400,65 zł (słownie: cztery tysiące czterysta złotych 65/100); 2) Obowiązek zapłaty ww. kosztów w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji na rachunek bankowy Małopolskiego OW NFZ w Krakowie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przed wszczęciem niniejszego postępowania administracyjnego, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na podstawie danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych, w którym gromadzone są elektroniczne dane o zgłoszeniach do ubezpieczenia zdrowotnego, przekazywane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego – stwierdził, że G. J. w dniach wskazanych w tabeli nie posiadał prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Pomimo braku tego prawa, świadczenia te zostały mu udzielone, a Narodowy Fundusz Zdrowia poniósł koszty udzielenia tych świadczeń. Udzielone świadczenia były świadczeniami gwarantowanymi, a postępowanie nie obejmowało świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy. Szczegółowy wykaz udzielonych świadczeń, terminów ich udzielenia oraz koszt poniesiony przez Narodowy Fundusz Zdrowia zawiera tabela zamieszczona w uzasadnieniu decyzji. W odnośnym okresie nie potwierdzono również posiadania przez G. J. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 54 ustawy, tj. potwierdzonego decyzją wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, ani też uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Świadczenia wskazane w tabeli zostały udzielone w wyniku złożenia oświadczeń o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Organ wskazał dalej, że pismem z dnia 8 lipca 2022 r., znak: [...], zawiadomił G. J., zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu oraz o możliwości złożenia wyjaśnień oraz dodatkowych dokumentów w sprawie, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności dokumentów potwierdzających posiadanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w wyżej wskazanym okresie, w którym stwierdzono brak tegoż prawa. W piśmie tym przekazano ponadto informację o możliwości dokonania – na podstawie art. 50 ust. 18a ustawy, obowiązującego od dnia 12 stycznia 2017 r. – wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego – w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu. Powyższe pismo, skierowane na figurujący w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych adres zamieszkania, zostało zwrócone przez operatora pocztowego z adnotacją: "zwrot, nie podjęto w terminie". Skuteczność doręczenia przyjęto na podstawie art. 44 § 1 i 4 k.p.a. Następnie, pismem z dnia 29 sierpnia 2022 r., organ zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o przysługującym jej, zgodnie z art. 10 k.p.a., prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Pismo zostało skutecznie doręczone. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. W Centralnym Wykazie Ubezpieczonych nie odnotowano zgłoszenia G. J. do ubezpieczenia zdrowotnego w przedmiotowym okresie, jak również w toku postępowania dowodowego nie potwierdzono uprawnień G. J. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ wskazał dalej, że przedmiotem jego rozpoznania był także kwestia ewentualnego zastosowania przepisu art. 50 ust. 17 ustawy, mówiącego o niestosowaniu obowiązku uiszczenia kosztów świadczeń wobec osoby, która w chwili przedstawienia określonego dokumentu lub oświadczenia działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu co do posiadania prawa do świadczeń. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu", stąd też, jak wywodzi się w doktrynie i orzecznictwie, każdy przypadek należy analizować i oceniać indywidulanie. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie stwierdzono okoliczności mogących uzasadniać przyjęcie zastosowania tegoż przepisu. Dokonana przez organ szczegółowa analiza historii ubezpieczenia strony, widniejąca w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych, nie daje w ocenie organu podstaw do przyjęcia, że miało miejsce usprawiedliwione błędne przekonanie co do istnienia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Strona była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba bezrobotna w okresie od dnia 30 stycznia 2019 r. do dnia 30 maja 2019 r. Kolejna rejestracja do ubezpieczenia zdrowotnego została dokonana dopiero od dnia 23 kwietnia 2021 r. jako zleceniobiorca. W Centralnym Wykazie Ubezpieczonych widnieje również zgłoszenie strony jako członek rodziny M. J. w okresie od dnia 26 lipca 2017 r., niemniej jednak jest ono nieskuteczne z uwagi na posiadanie przez stronę uprawnień na podstawie przepisów o koordynacji w okresie od dnia 22 maja 2017 r. do dnia 28 sierpnia 2017 r. Zgłoszenie do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego wyklucza jednoczesne zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu członka rodziny. Art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniach stanowi bowiem, że ubezpieczonymi są członkowie rodzin osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego albo dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu (...), jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3 ustawy, ani nie są osobami uprawnionymi do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji. Brak zatem zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego w dniach udzielenia świadczeń wskazanych w tabeli oraz możliwości uznania, że strona działała w uzasadnionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ podkreślił, że Konstytucja RP daje obywatelom możliwość zapoznania się z obowiązującym prawem, gdyż stanowi, że warunkiem wejścia w życie każdego aktu prawnego powszechnie obowiązującego jest jego ogłoszenie. Na stronie ciążyła powinność zapoznania się z obowiązkami prawnymi dotyczącymi jej ubezpieczenia zdrowotnego, a w razie wątpliwości co do treści zasad prawnych dotyczących prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Strona jak i inni obywatele RP mają możliwość zwrócenia się z zapytaniem do odpowiednich jednostek terytorialnych Narodowego Funduszu Zdrowia, które w zakresie swoich kompetencji udzielają stosownych wyjaśnień. Strona nie dochowała należytej staranności w ocenie swojej sytuacji prawnej, co do posiadanego ubezpieczenia zdrowotnego, a tym samym prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Pomimo braku potwierdzenia uprawnień przez system eWUŚ (Elektroniczna Weryfikacja Uprawnień Świadczeniobiorców) – informacja na ekranie na czerwono, strona nie zainteresowała się kwestią wyjaśnienia swoich uprawnień. Na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz dokonanych ustaleń, organ stwierdził, że strona w celu skorzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej złożyła pisemne oświadczenia o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z art. 50 ust. 6 ustawy, pomimo że w dniach, w których udzielano świadczeń, tego prawa nie posiadała. W myśl art. 50 ust. 18 ustawy poniesione przez Narodowy Fundusz Zdrowia koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobie nieuprawnionej podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Zgodnie z art. 50 ust. 19 ustawy, od kwoty należności, o których mowa w powołanym wyżej art. 50 ust. 18 tejże ustawy, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności tych należności. Pismem z dnia 10 listopada 2022 r. G. J. złożył skargę na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący wskazał, że w momencie składania oświadczeń potwierdzających prawo do bezpłatnych świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych działał w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada takie prawo – o którym mowa w art. 50 ust. 17 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Od dnia 26 lipca 2017 r. skarżący był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego przy współmałżonce M. J. Korzystając ze świadczeń lekarskich w 2019 i 2020 roku, skarżący oświadczył, iż posiada ubezpieczenie zdrowotne, będąc przekonanym, że jest ubezpieczony jako współmałżonek przy żonie. Żona sprawdzała zgłoszenie skarżącego u swojego pracodawcy i księgowa sprawdziła, że w systemie ZUS skarżący widnieje jako ubezpieczony przy małżonce od 26 lipca 2017 r. Skarżący nie wiedział, że system ZUS nie odnotowuje przerw w ubezpieczeniu zdrowotnym przy współmałżonku z tytułu podjętej pracy lub zgłoszenia się do Urzędu Pracy jako bezrobotny, ale wykazuje skarżącego cały czas jako osobę ubezpieczoną. Skarżący nie wiedział również, że taką informację powinienem potwierdzić w oddziale NFZ, a nie w ZUS. Podobną argumentację skarżący zawarł w piśmie z dnia 3 lutego 2023 r. Skarżący wyjaśnił, że nieszczęśliwie zdarzyło się, iż pierwsze pismo, które zostało w tej sprawie wysłane przez NFZ, nie zostało doręczone, skarżący nie otrzymał nawet awiza. Drugie pismo z zakończenia postępowania dowodowego skarżący otrzymał, ale był przekonany, że dotyczy innej sprawy, którą wcześniej już wyjaśnił (z kolei w piśmie z dnia 3 lutego 2023 r. skarżący podał, że "potraktował sprawę jako zamkniętą"). Na skutek zbiegu czynników: przekonania, że skarżący jest cały czas ubezpieczony przy współmałżonce – potwierdzonego w systemie PUE-ZUS, nie otrzymania zawiadomienia o toczącym się postępowaniu i pomyłce spraw, skarżący został obciążony kosztami leczenia. Natychmiast po otrzymaniu decyzji skarżący podjął kroki celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, w ZUS otrzymał odpowiedź, że jest nieprzerwanie od 26 lipca 2017 r. zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego przy żonie. Dopiero w oddziale NFZ skarżący uzyskał informację, iż na skutek podejmowanych okresowo prac na umowy zlecenia, umowy o pracę i zgłoszenia się do bezrobocia, w okresach pomiędzy tymi umowami nie był skutecznie zgłoszony do ubezpieczenia przy małżonce. Mając taką wiedzę, skarżący dokonał prawidłowych zgłoszeń i na dzień dzisiejszy okresy podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako współmałżonka przedstawiają się następująco: rejestracja z dniem 26-07-2017 wyrejestrowanie od dnia 07-09-2017; rejestracja z dniem 11-09-2017 wyrejestrowanie od dnia 24-12-2017; rejestracja z dniem 08-01-2018 wyrejestrowanie od dnia 10-05-2018; rejestracja z dniem 23-12-2018 wyrejestrowanie od dnia 30-01-2019; rejestracja z dniem 31-05-2019 wyrejestrowanie od dnia 23-04-2021. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2561, dalej "ustawa") świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie. Zgodnie natomiast z art. 50 ust. 18 ustawy koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 16 ustawy, w przypadku gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: 1) posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie ważności karty albo innego dokumentu, albo 1a) potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1, albo 2) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6 – osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. Zdaniem Sądu, organ zasadnie stwierdził, że spełnione zostały przesłanki z art. 50 ust. 16 ustawy do nałożenia na skarżącego obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach 2 lipca 2019 r., od 16 do 24 lipca 2019 r., 5 sierpnia 2019 r., 9 września 2019 r., 16 grudnia 2019 r. oraz 29 czerwca 2020 r. Wyszczególnione w tabeli świadczenia zostały udzielone w wyniku złożenia przez skarżącego oświadczenia o przysługującym mu prawie do świadczeń z publicznej opieki zdrowotnej. W odnośnym okresie skarżący nie był jednak skutecznie zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego. Jak wynika z niebudzących wątpliwości i w istocie bezspornych ustaleń faktycznych organu, w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych widnieje zgłoszenie G. J. jako członka rodziny M. J. od dnia 26 lipca 2017 r., jednak jest ono nieskuteczne z uwagi na posiadanie przez G. J. uprawnień na podstawie przepisów o koordynacji w okresie od dnia 22 maja 2017 r. do dnia 28 sierpnia 2017 r. Poza tym skarżący posiadał własne obowiązkowe tytuły do ubezpieczenia zdrowotnego: w okresie od 24 grudnia 2017 r. do 7 stycznia 2018 r. jako pracownik, w okresie od 10 maja do 22 grudnia 2018 r. jako pracownik oraz od 30 stycznia do 31 maja 2019 r. jako osoba bezrobotna. W tych okresach skarżący nie mógł być zgłoszony jako członek rodziny, a po każdorazowym wyrejestrowaniu powinien być ponownie zgłoszony jako członek rodziny przez żonę. Zgłoszenie do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego wyklucza jednoczesne zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu członka rodziny (art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy). Skarżący we właściwym terminie nie skorzystał też z możliwości przewidzianej w art. 18a ustawy, mimo że w tym zakresie organ wywiązał się z obowiązków informacyjnych wobec skarżącego (zgłoszenie zostało dokonane dopiero w dniu 2 listopada 2022 r.). Zgodnie z art. 50 ust. 17 ustawy, obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ rozważał okoliczności sprawy przez pryzmat tego przepisu i nie znalazł podstaw do jego zastosowania. Sąd podziela ocenę organu, że stan faktyczny wynikający akt – a ustalony zgodnie z wymogami wynikającymi z zasady prawdy obiektywnej i z poszanowaniem praw strony – w żaden sposób nie wskazuje na to, by skarżący działał w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Wszak skarżący z pewnością wiedział o relewantnych faktach, w tym o podjęciu zatrudnia czy też o uzyskaniu statusu bezrobotnego. Co więcej, pomimo braku potwierdzenia uprawnień przez system eWUŚ (Elektroniczna Weryfikacja Uprawnień Świadczeniobiorców – informacja na ekranie na czerwono), skarżący nie zainteresował się kwestią wyjaśnienia swoich uprawnień. Skarżący nie sformułował też żadnych twierdzeń w toku postępowania administracyjnego, mimo że organ umożliwił skarżącemu udział w postępowaniu i wyczerpująco informował skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie – jako sprzeczne z treścią dokumentu urzędowego – twierdzenia skargi, jakoby przesyłka zawierająca pismo organu z dnia 8 lipca 2022 r. nie była nawet awizowana (k. 34aa); nie zasługuje również na uwzględnienie wyjaśnienie skarżącego co do powodów, dla których nie skorzystał z możliwości zapoznania się z aktami po otrzymaniu zawiadomienia z dnia 29 sierpnia 2022 r. (w skardze skarżący podaje, że był przekonany, iż chodzi o inną sprawę, a w piśmie z dnia 3 lutego 2023 r. – że potraktował sprawę jako zamkniętą). Zdaniem Sądu, organowi nie można zarzucić ani naruszenia prawa procesowego przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego, ani naruszenia prawa materialnego przy ustalaniu konsekwencji prawnych stwierdzonego stanu faktycznego. Twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, po pierwsze, nie znajdują odzwierciedlenia w prawidłowo zebranym materiale dowodowym (Sąd nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a jedynie kontroluje prawidłowość ustaleń organu), a po drugie – w istocie nie naprowadzają na takie okoliczności, które mogłyby wyczerpywać hipotezę normy z art. 50 ust. 17 ustawy. Zdają się one wskazywać jedynie na błąd co do prawa, który zwłaszcza wobec dostępności stosownych informacji oraz wobec braku próby wyjaśnienia sprawy nawet w obliczu niepotwierdzenia uprawnień przez elektroniczny system ich weryfikacji – trudno uznać za usprawiedliwiony. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.