III SA/Kr 1880/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 8 października 2014 r. A. C. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2013 r. Nr [...]. Oddzielnym pismem z tej samej daty skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżąca podała, że nie otrzymała awiza informującego o przesyłce zawierającej w/w decyzję Kolegium. Skarżąca wyjaśniła, że mieszka w domu, którego właścicielem jest L. S. W zamian za pełnienie obowiązków pomocy domowej i opiekę nad córką L. S. skarżąca z synem mają do dyspozycji 2 pokoje, kuchnię, łazienkę oraz wc. Skarżąca wskazała, że L. S. pozostaje w konflikcie ze swoją żoną S. S., z którą się rozwodzi. Skarżąca stwierdziła, że stała się stroną konfliktu między L. S. i S. S., która w przeszłości naruszała nietykalność cielesną skarżącej, groziła jej i ubliżała oraz podejmowała inne działania mające na celu zaszkodzenie skarżącej. Skarżąca "z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością" podejrzewa, że to S. S. przejęła awizo i nie poinformowała ja o nim. Skarżąca dodała, że S. S. jest skonfliktowana ze wszystkimi mieszkańcami domu i podejmuje przeciwko tym osobom działania mające na celu uprzykrzenie im życia. Obecnie S. S. odbywa karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skutki prawne nie zachowania terminu oraz podstawy prawne przywrócenia terminu reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.): "Art. 85. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna." "Art. 86. § 1. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym." "Art. 87. § 1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. § 2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. § 3. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. § 4. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie." Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu "należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu". O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Sąd podzielił w tym zakresie także stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 78/05 (opubl. LEX nr 192260): "Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku." W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła swojego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W szczególności w dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dokumentach brak jest potwierdzenia, że skarżąca pozostaje w konflikcie ze S. S. Skarżąca twierdzi, że S. S. w przeszłości naruszała jej nietykalność cielesną, groziła jej i ubliżała. Tymczasem z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt [...] prokurator Prokuratury Rejonowej umorzył dochodzenie w sprawie kierowania przez S. S. pod adresem A. C. gróźb pozbawienia życia – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu oraz znieważania skarżącej słowami powszechni uznawanymi za obelżywe oraz naruszenia jej nietykalności cielesnej – z powodu braku znamion przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego i braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu ujawnionego występku prywatnoskargowego. Poza tym gdyby skarżąca faktycznie pozostawała w konflikcie ze S. S. to zadbałaby w sposób należyty o swoje sprawy i podałaby inny adres dla doręczeń. Należy również zauważyć, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca podniosła, że nie otrzymała awiza informującego o przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję. Z analizy akt administracyjnych wynika, że w/w przesyłka była adresowana skarżącej dwukrotnie – w dniu 18 i 30 grudnia 2013 r. Skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do tej kwestii i nie wyjaśniła co się stało z drugim awizem. Trudno bowiem uwierzyć, że S. S. przez cały czas zajmowała się tylko i wyłącznie zabieraniem awiz skarżącej. Tym bardziej, że inne pisma i decyzje, wydane w niniejszej sprawie, były skarżącej doręczane na jej adres i mimo, że nie zawsze były odbierane przez skarżącą, nigdy nie kwestionowała ona skuteczności ich doręczenia. Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniosek o przywrócenie terminu za nieuzasadniony i w oparciu o treść art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.