III SA/Kr 191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Elżbieta Kremer Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na pismo Starosty z dnia 22 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. S. P. wezwał Starostę do zwrotu nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki Opel Corsa, numer rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. nr [...] Starosta odmówił uwzględnienia wniosku. Powyższy akt został zaskarżony przez S. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z dnia 3 marca 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podnosząc, że w ówczesnym stanie prawnym organ miał podstawę prawną do pobrania opłaty w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy ją zatem zaliczyć do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty stanowi – zdaniem Sadu - akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty o odmowie zwrotu żądanej opłaty było zatem wystąpienie przez skarżącego do tego organu w terminie 14 dni od doręczenia mu pisma z dnia 22 lutego 2010 r. z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W aktach sprawy brak takiego wezwania, co oznacza, że skarżący nie dopełnił tej czynności. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego prawem do wniesienia skargi, a to powoduje stwierdzenie, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.