III SA/Kr 1942/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2014 r. nr [ ] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2014 r. Nr [...] Prezydent Miasta zmienił swoją decyzję z dnia 22 stycznia 2014 r. Nr [...] i przyznał K. Ś. zasiłek okresowy w kwocie 106,50 zł miesięcznie na okres od 1 sierpnia 2014 r. do 31 lipca 2015 r. Decyzja została doręczona K. Ś. w dniu 18 sierpnia 2014 r. W dniu 8 września 2014 r. K. Ś. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. Nr [...]. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni. Kolegium wyjaśniło, że decyzja organu I instancji została doręczona odwołującemu się w dniu 18 sierpnia 2014 r., a ostatnim dniem, w którym dopuszczalne byłoby złożenie odwołania był dzień 1 września 2014 r. Natomiast K. Ś. złożył odwołanie w dniu 8 września 2014 r. Kolegium dodało, że odwołujący się nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. K. Ś. wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący nie podniósł jednak żadnych zarzutów ani nie uzasadnił skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie z dnia 20 października 2014 r. Nr [...] jest zgodne z prawem. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.): "Art. 129. (...) § 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie." "Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." Z przytoczonego wyżej przepisu art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu – organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Sąd stoi na stanowisku, że fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Z treści akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2014 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru k. 1607 akt administracyjnych). Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 1 września 2014 r. Natomiast skarżący złożył odwołanie w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w dniu 8 września 2014 r. (data prezentaty organu k. 1602 akt administracyjnych), a więc po terminie. Należy zatem uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. Nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Równocześnie należy stwierdzić, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.