III SA/Kr 1968/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 8 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych. Skarżąca, działając poprzez swojego pełnomocnika zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała na brak nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Podała, że otrzymuje ok. 1100 zł emerytury i 194 zł. Z tego miesięcznie na leki przeznacza ok. 40 zł miesięcznie a na czynsz ponad 300 zł. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż skarżąca ma trudności w pisaniu a także niedowidzi co sprawa duże trudności. W oparciu o przedstawione wraz ze skargą akta administracyjne okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, że skarżąca legitymuje się orzeczeniem zaliczającym do osób ze znacznym stopnieniem niepełnosprawności na stałe. W 2007 r. przeszła ciężką chorobę onkologiczną. W efekcie jest osobą niedowidzącą. Z relacji zawartej w skardze wynika, że mąż skarżącej nie mieszka w Polsce. O wielu lat przebywa w USA i skarżąca nie może liczyć na żadną pomoc z jego strony. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Skarżąca złożyła wymagane oświadczenie, które jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżąca nie należy do osób zamożnych, gdyż tak należy postrzegać osobę de facto samotnie gospodarującą, bez majątku. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług emerytura którą otrzymuje wystarcza z trudem po opłaceniu wykazanych stałych wydatków na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. Nie można również tracić z pola widzenia sygnalizowanego stanu zdrowia skarżącej. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącej w takim zakresie pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.