III SA/Kr 197/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, II. ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek zadeklarował, brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody oszacował na 1500 zł emerytury. Uzasadniając swoje starania podniósł, że mieszka w Domu Pomocy Społecznej i na chwilę obecną jest pod stałą opieką lekarską z uwagi na złamaną nogę. Powiada, że oczekuje na operację. Podnosi, że pobyt w DPS kosztuje 900 zł miesięcznie w związku z czym z jego świadczenia emerytalnego potrącanych jest aż 70%. Pozostałe 30% emerytury przeznacza na leki, odzież, środki higieniczne i leczenie rehabilitacyjne. W konsekwencji nie stać go ani na opłacenie kosztów sadowych ani na opłacenie pełnomocnika z wyboru. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 §2 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący złożył wymagane oświadczenie, które jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący jest osobą ubogą w potocznym tego słowa znaczeniu. Nie ma żadnego majątku. Zamieszkuje w domu pomocy społecznej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie pozostają mu do dyspozycji po opłaceniu tego pobytu wystarczają z trudem na bieżącą egzystencję. Uwzględniając to wszystko, udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.