III SA/Kr 1988/14

Kraków, dnia 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na niedopełnienie procedur prawnych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 października 2014 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "dotyczącą niedopełnienia procedur prawnych związanych z (...) odwołaniem z dnia 9.07.2014 do II instancji odwoławczej". W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. S. na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414) oraz l.p. 1.2 załącznika nr 3 do ww. ustawy karę pieniężną w związku z naruszeniem, polegającym na wykonywaniu transportu drogowego taksówką bez ważnej licencji. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 1 lipca 2014 r. Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. K. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzuty merytoryczne oraz wskazując na oczywiste omyłki pisarskie w treści decyzji. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji, zawartą w jej uzasadnieniu, dotyczącą miejsca i daty kontroli oraz informacji dotyczącej kontrolowanego pojazdu i przedsiębiorcy. Pismem z dnia 16 lipca 2014 r. organ I instancji przekazał organowi wyższego stopnia odwołanie K. S. z dnia 9 lipca 2014 r. celem rozpoznania w toku instancji. Odwołanie wpłynęło do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 21 lipca 2014 r. Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował K. S., że ze względu na skomplikowany charakter sprawy termin rozpatrzenia odwołania może ulec przedłużeniu nie później niż do dnia 30 września 2014 r. W dniu 8 października 2014 r. K. S. wniósł skargę m.in. na niedopełnienie procedur prawnych związanych z odwołaniem od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że jego odwołanie sformułowane w piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. nie zostało rozpatrzone, skoro w postanowieniu z dnia [...] 2014 r. nr [...], wydanym w związku z zażaleniem strony na postanowienie organu I instancji z dnia [...] 2014 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odnosi się do zarzutów, które sformułował we wcześniejszym chronologicznie odwołaniu. Decyzją z dnia 8 października 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania K. S. z dnia 9 lipca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Decyzja powyższa została doręczona stronie w dniu 13 października 2014 r. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu podał, że skarżący nie zadośćuczynił wyrażonemu w art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogowi wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie został zatem wyczerpany tryb zaskarżenia, specyficzny w sytuacji kwestionowania działania organu administracji, jakim jest "niedopełnienie procedur prawnych w związku z odwołaniem", co oznacza, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wezwany przez Sąd do sprecyzowania, co jest przedmiotem skargi, K. S. w piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. podał, że na jego odwołanie z dnia 9 lipca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odpowiedział i nie rozpatrzył go w urzędowym, nieprzekraczalnym terminie, który to termin (30 września 2014 r.) sam wyznaczył w piśmie z dnia 20 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a także jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że nie w każdej sytuacji, w której osoba jest niezadowolona z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli skarga dotyczy przypadku niewymienionego we wskazanym wyżej przepisie, sąd zobligowany jest do jej odrzucenia. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że K. S. kwestionował w skardze, uzupełnionej pismem z dnia 5 stycznia 2014 r., prawidłowość działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając mu, że odwołanie strony z dnia 9 lipca 2014 r. rozpoznał dopiero w dniu 8 października 2014 r. Z oczywistych względów skarga K. S. z dnia 8 października 2014 r. nie mogła zostać potraktowana jako skarga na decyzję organu II instancji z dnia 8 października 2014 r., bowiem skarżący nie znał w momencie składania skargi treści rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego (doręczonego mu w dniu 13 października 2014 r.). Przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. wymaga, aby wniesienie skargi nastąpiło po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przez co rozumie się nie wyłącznie wniesienie odwołania do organu II instancji, ale przede wszystkim jego merytoryczne rozpatrzenie. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, "o wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie określonego tam trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ" (postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1355/13). Wobec powyższego, analiza treści skargi oraz pisma skarżącego z dnia 5 stycznia 2015 r. doprowadziła Sąd do jedynego dopuszczalnego wniosku, że skarżący K. S. przedmiotem skargi czyni przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W szczególności wskazuje na to argumentacja skarżącego, w której koncentruje się on na niezachowaniu przez ww. organ administracji terminu do rozpatrzenia odwołania. Należy zauważyć, że w ramach przedmiotowej sprawy, w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 P.p.s.a., jest zażalenie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej zwanej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414) wynika wprost, że w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Transportu Drogowego organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. W związku z tym, przed wniesieniem do sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, koniecznym w świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. było wezwanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego do usunięcia naruszenia prawa. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie kierował Głównego Inspektora Transportu Drogowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wymogów takiego wezwania nie spełnia zażalenie skarżącego z dnia 25 lipca 2014 r., które dotyczy meritum sprawy, a przez organy administracji zakwalifikowane zostało jako zażalenie na postanowienie organu I instancji o sprostowaniu decyzji z dnia [...] 2014 r. W specyficznej sytuacji braku organu wyższego, wezwanie kierowane do organu, któremu strona zarzuca przewlekłość w prowadzeniu sprawy, musi jednoznacznie wskazywać na fakt niezałatwienia sprawy w terminie z przywołaniem okoliczności uzasadniających taki wniosek. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu na niedopełnienie procedur prawnych w związku z odwołaniem, nie wezwał organu II instancji do usunięcia naruszenia prawa, co powoduje, że złożona przez niego skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn (innych niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Taką inną przyczyną w rozumieniu przepisów ustawy jest wniesienie skargi do Sądu bez wyczerpania toku instancji. Mając zatem powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.