III SA/Kr 202/24

0Sygn. akt III SA/Kr 202/24 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Ewa Michna Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi W. P. na czynność Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z dnia 4 grudnia 2023 r. nr ZTA-R.813.3.7.2023 w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie na rzecz skarżącej W. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie czynnością z dnia 4 grudnia 2023 r. nr ZTA-R.813.3.7.2023 odmówił zawarcia ze skarżącą W. P. zawarcia umowy o wypłatę świadczeń, o których mowa w art. 15gga ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1327) - dalej ustawy COVID-19. W uzasadnieniu organ wskazał, że realizując wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. l SA/Kr 1007/22 - stwierdzającego bezskuteczność czynności Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy - pismem z dnia 3 lipca 2023 r. zwrócono się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. o: 1) przekazanie stosownych informacji i dokumentów na podstawie których możliwe będzie ustalenie, czy główny profil działalności ww. przedsiębiorcy na dzień 30 września 2020 r. obejmował realizację działań wyrażających się w kodzie PKD 56.10.A, tj. Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne; 2) o zweryfikowanie, czy przychody przedsiębiorcy w styczniu 2021 były niższe co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w styczniu 2020 roku (data wywiedziona w oparciu o złożony wniosek). W odpowiedzi z dnia 2 sierpnia 2023 r. Naczelnik poinformował, że po weryfikacji dokumentów spadek obrotów w zakresie działalności gastronomicznej prowadzonej przez skarżącą w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 1 stycznia 2021 r. nastąpił o co najmniej 40%. Jednocześnie poinformował, że skarżąca prowadziła działalność pod kodem PKD 56.10.A - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne jako pozostały rodzaj prowadzonej działalności od 11 sierpnia 2014 r. Od 30 października 2022 r. prowadziła działalność w zakresie przeważającego PKD: 56.10.A - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Dodatkowo, pismem z dnia 25 sierpnia 2023 r., skierowano do skarżącej wezwanie, do złożenia stosownych wyjaśnień oraz przedłożenia odpowiednich dowodów wskazujących w sposób jednoznaczny, że wartość przychodu uzyskanego w ramach działalności oznaczonej kodem PKD wskazywanym jako rodzaj przeważającej działalności gospodarczej, tj. 56.10.A na dzień 30 września 2020 r. stanowi przeważającą większość w przychodach, jakie uzyskała prowadząc działalność gospodarczą. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów dotyczących miesiąca września 2020 r., przedkładając dokumenty za okres wcześniejszy oraz późniejszy - tj. za miesiąc listopad 2019 r. oraz listopad 2020 r. Po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie Dyrektor uznał, iż materiał dowodowy nie pozwala na podważenie domniemania w zakresie przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, a wynikającej z treści wpisu do rejestru REGON. Przedłożone przez skarżącą dokumenty oraz informacje uzyskane od organu podatkowego nie pozwalają jednoznacznie na stwierdzenie, czy na dzień 30 września 2020 r. prowadziła ona działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD jako rodzaj przeważającej działalności, a tym samym, że spełnione zostały przesłanki przyznania na jej rzecz dofinansowania, o którym mowa w art. 15gga ust. 1 ustawy COVID - 19. Organ wyjaśnił, że biorąc pod uwagę brzmienie art. 15gga ust. 1 ustawy COVID - 19 ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie wskazał, iż jednym z podstawowych kryteriów od których spełnienia uzależnił udzielenie wsparcia było oprócz faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej wykazanie, iż przeważającym rodzajem działalności musiała być jedna z działalności opisana kodami zawartymi w ustawie. Równocześnie ograniczył możliwości dowodowe na potwierdzenie spełnienia powyższego warunku wyłącznie do danych zawartych w rejestrze REGON. Dyrektor podkreślić, że regulacje prawne dotyczące rejestru REGON (danych tam wprowadzanych) potwierdzają, iż rejestr ten w zakresie przeważającej działalności gospodarczej odzwierciedla wolę przedsiębiorcy w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż przedsiębiorca ma określony w przepisach prawa czas, w ciągu którego może niejako "testować" jaki przedmiot działalności gospodarczej jest dla niego działalnością przeważającą, prowadząc w tym czasie działalność gospodarczą na różnych polach, to właśnie działanie przedsiębiorcy i jego wola odzwierciedlona w rejestrze REGON stanowi punkt odniesienia do tego jaki rodzaj działalności będzie działalnością o charakterze przeważającym. W okresie przejściowym takim jak np. okres zmiany profilu prowadzonej działalności przez przedsiębiorcę może dojść bowiem do sytuacji, w której przychody z działalności nie wskazanej jako przeważająca będą znacznie większe aniżeli z działalności wskazanej jako przeważająca, jednak nie powoduje to automatycznej zmiany wpisu w rejestrze REGON. W konsekwencji Dyrektor uznał za prawdziwe dane dotyczące skarżącej wynikające z rejestru REGON na dzień 30 września 2020 r., a skoro na ten dzień z rejestru REGON wynikało, iż przeważająca działalność była prowadzona z kodem PKD 23.99.Z, a nie 56.10.A - jak wskazywała skarżąca - to w świetle brzmienia art. 15 gga ust. 1 ustawy COVID 19 należało odmówić udzielenia jej dofinansowania oraz zawarcia stosownej umowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji pominięciu wezwania jej do przedłożenia właściwych dokumentów dotyczących stricte września 2020 r., gdzie organ zdawał sobie sprawę, że dokumenty załączone do sprawy dotyczące odpowiednio listopada 2019 r. i listopada 2020 r. zostały załączone omyłkowo, chociaż już na ich podstawie można było domniemywać, że we wrześniu 2020 r. również była prowadzona działalność - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne tj. 56.10.A., gdzie naruszyło to interes skarżącej i miało wpływ na wydanie rozstrzygnięcia negatywnego, gdzie wezwanie do przedłożenia prawidłowych dokumentów i ich przedłożenie niewątpliwie doprowadziłoby do pozytywnego rozpatrzenia wniosku i zawarcia ze skarżącą umowy o wypłatę świadczeń, o których mowa w art. 15 gga ust. 1 ustawy COVID -19, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez skupienie się jedynie na tym, że złożone dokumenty dotyczyły innego - szerszego okresu tj. listopada 2019 r. i listopada 2020 r., a nie stricte września 2020 r. i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji pominięciu faktów wynikających wprost z wyjaśnień złożonych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. w piśmie z dn. 2 sierpnia 2023 r., na które co prawda w uzasadnieniu została zwrócona uwaga, z których to jednoznacznie wynikało, że na 30 września 2020 r. przeważającą działalnością wg PKD uprawniającą do otrzymania pomocy, prowadzoną przez skarżącą była działalność - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne tj. 56.10.A., co już samo w sobie powinno prowadzić do wniosku, że zasadne jest zawarcie ze skarżącą umowy o wypłatę świadczeń, co niewątpliwie negatywnie wpłynęło na interes skarżącej i miało wpływ na wynik ponownie rozpatrywanej sprawy, - błędne zastosowanie przepisów art. 15gga ust. 1 ustawy COVID-19 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie prowadziła na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności wg PKD uprawniającej do otrzymania pomocy, podczas gdy ta faktycznie prowadziła taką działalność - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne tj. 56.10.A., co pośrednio wynika z dokumentów przedkładanych dotychczas, tj. gdy sprawa trafiła do WUP w I instancji i gdy prowadzona była przez WUP w ponownym jej rozpoznaniu, zaś ewentualne wątpliwości winny być wyjaśnione poprzez wezwanie skarżącej do złożenia wyjaśnień czemu złożyła dokumenty dotyczące tylko listopada 2019 r. i listopada 2020 r., co wprost sugerowało, że omyłkowo nie zostały przedłożone dokumenty dotyczące stricte września 2020 r., a w których posiadaniu była i jest skarżąca, co miało wpływ na wynik sprawy i naruszyło jej interes. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego stanowiska i zobowiązanie Dyrektora WUP w Krakowie do zawarcia z nią umowy o wypłatę świadczeń, o których mowa w art. 15 gga ust. 1 ustawy COVID -19, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego stanowiska WUP i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WUP w zakresie złożonej skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto skarżąca wniosła o: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów mających zostać przedłożonych w postępowaniu ponownie rozpoznającym sprawę, tj. ewidencji przychodów z września 2020, deklaracji dla podatku od towarów i usług za wrzesień 2020 i raportu okresowego z kasy fiskalnej z września 2020, a które to omyłkowo nie zostały przedłożone, z uwagi na przedłożenie innych dokumentów, a to dotyczących listopada 2020 r. i listopada 2019 r., które przedkładane były na wezwanie ZUS, a to na fakt wykazania, że na dzień 30 września 2020 r. skarżąca prowadziła działalność - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, tj. 56.10.A; - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji ZUS z dnia 20 września 2023 r., gdzie ostatecznie organ ten po przedłożeniu dokumentów za listopad 2019 r. i listopad 2020 r., ostatecznie uznał, że na dzień 30 września 2020 r. skarżąca prowadziła działalność - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne tj. 56.10.A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Do protokołu rozprawy z dnia 17 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że jak wynika z zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego skarżąca od 2019 r nie prowadziła innej działalności gospodarczej jak działalność gastronomiczna. Pełnomocnik organu na pytanie Sądu wyjaśnił, że jedynym dokumentem, na którym organ oparł swoje stanowisko było pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego, z którego wynika, iż prowadzona przez skarżącą działalność gastronomiczna nie miała charakteru przeważającego. Pełnomocnik nie zna dokumentu, z którego wynikałoby, jaką inną jeszcze działalność oprócz gastronomicznej prowadziła skarżąca. Nie potrafi odpowiedzieć, na jakiej podstawie prawnej organ zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o ustalenie działalności gospodarczej o przeważającym charakterze. Sąd postanowił dopuścić dowód z dokumentów wymienionych w skardze (k. 11-18 a.s.) na okoliczność prowadzenia przez skarżącą działalności gastronomicznej oraz uznania tego faktu również przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Z kolei na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny przez WSA w Krakowie, który w wyroku z dnia 9 tycznia 2023 r. sygn.. akt l SA/Kr 1007/22 stwierdził, ze istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do stwierdzenia, czy dla uznania, że przedsiębiorca jest uprawniony do otrzymania pomocy, o której mowa w art. 15gga ustawy o COVID-19, decydujący jest kod PKD przeważającej działalności ujawniony w określonej dacie w rejestrze REGON, czy też nadrzędne znaczenie w tym zakresie ma kod PKD określający działalność, jaką w rzeczywistości wykonywał wówczas ten podmiot. Rozstrzygając tą kwestię Sąd uznał, iż w sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem w rejestrze a faktycznie wykonywaną przez stronę działalnością gospodarczą we wskazanej dacie, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanie działalności gospodarczej. Stwierdził też, że przyjęty sposób weryfikacji podmiotów uprawnionych nie może prowadzić do wykluczenia od otrzymania pomocy podmiotów, które w rzeczywistości spełniają warunki jej przyznania, a które mogą wykazać to w inny sposób. Dlatego Sąd uznał, że weryfikacja warunku prowadzania jako przeważającej działalności gospodarczej wyłącznie na podstawie PKD znajdującego się w rejestrze w rubryce przeważającej działalności, nie przyczynia się do realizacji celu ustawy o COVID-19, nie dochowuje zasady proporcjonalności, jak również w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa. Sąd wskazał, iż organy administracji publicznej powinny dążyć do udzielania pomocy wszystkim przedsiębiorcom którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie, spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Pozbawienie tego wsparcia jedynie z uwagi na fakt, że przedsiębiorca nie uaktualnił we wskazanej dacie w rejestrze właściwego kodu PKD dla przeważającej działalności gospodarczej, którą faktycznie prowadzi, stanowi nie tylko zaprzeczenie ratio legis analizowanej regulacji ale poddaje w wątpliwość także i konstytucyjne wartości demokratycznego państwa prawnego, równości i niedyskryminacji. Dlatego w rozpoznawanej sprawie, wobec podnoszenia przez skarżącą, że w rzeczywistości prowadzi działalność oznaczą kodem PKD 56.10.A i z tej działalności czerpie wyłączne dochody, Sąd nakazał – pomimo że twierdzenia skarżącej stały w sprzeczności z kodem przeważającej działalności ujawnionym w rejestrze - aby organ wnikliwie rozważył ww. twierdzenia, podejmując stosowne działania w celu zebrania wszelkich istotnych w tym aspekcie dowodów. W celu zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie charakteru przeważającej działalności rzeczywiście prowadzonej przez stronę Sąd nakazał zwrócić się do skarżącej o złożenie stosownych wyjaśnień oraz przedłożenie odpowiednich dowodów na poparcie swych twierdzeń, chociażby na okoliczność, czy wartość przychodu uzyskanego w ramach działalności oznaczonej kodem wskazanym przez skarżącą jako rodzaj przeważającej działalności gospodarczej stanowi przeważającą większość w jej przychodach. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). W trakcie ponownego rozpoznania sprawy organy, a na obecnym etapie postępowania także i Sąd orzekający w nin. sprawie muszą przyjmować, że dana kwestia kształtuje się tak, jak zostało to stwierdzone w ww. prawomocnym wyroku. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 p.p.s.a. - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie to oznacza, że organy administracji publicznej są obowiązane do przyjęcia wykładni przepisów prawa, wynikającej z rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku oraz do uzupełnienia postępowania zgodnie ze wskazówkami wyroku. Naruszenie natomiast przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (por. J. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną, także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. dla przykładu: wyroki NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt l OSK 920/10). Jednocześnie zauważyć należy, że ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem NSA (wyrok z 21 marca 2014 r., sygn. akt l GSK 534/12) "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania". Przedstawione wyżej rozważania prowadzą do konkluzji, że orzekające ponownie w nin. sprawie organy oraz Sąd są związane wykładnią wyrażoną w motywach wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2023 r. I SA/Kr 1007/22 albowiem po jego wydaniu nie doszło ani do zmiany prawa, ani istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Powyższe oznacza, że ocena legalności zaskarżonej decyzji oraz trafności podniesionych w skardze zarzutów odbywać będzie się poprzez pryzmat oceny prawnej wyrażonej we wskazanym wyroku, a więc pod kątem oceny realizacji zaleceń zawartych w jego uzasadnieniu. Tym samym rolą Sądu obecnie kontrolującego kolejną decyzję w sprawie, jest weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wyroku poprzednio wydanego w tej sprawie. W ocenie Sądu, organ nie wykonały należycie wskazań zawartych w ww. wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Pomimo zaleceń WSA w ww. wyroku, aby twierdzenia skarżącej przeanalizować wnikliwe oraz przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe na okoliczność rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie ponownie powołał się na wpis w rejestrze REGON, ograniczając postępowanie dowodowe jedynie do powołania się na pismo Naczelnika [...] US z dnia 2 sierpnia 2023 r. oraz stwierdzenia, że informacje uzyskane od organu podatkowego oraz przedłożone przez wnioskodawczynię dokumenty nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, czy na dzień 30 września 2020 r. skarżąca prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD jako rodzaj przeważającej działalności gospodarczej, a tym samym, że spełnione zostały przesłanki przyznania na jej rzecz dofinansowania, o którym mowa w art. 15 gga ustawy COVID-19. Ponadto wbrew stanowisku WSA wyrażonym w wyroku z 9 stycznia 2023 r. organ stwierdził, iż ustawodawca "ograniczył możliwości dowodowe" na potwierdzenie spełnienia warunku ustawy wyłącznie do danych zawartych wyłącznie w rejestrze REGON i ponownie podkreślił, że regulacje prawne dotyczące rejestru REGON (danych tam wprowadzanych) potwierdzają, iż rejestr ten w zakresie przeważającej działalności gospodarczej odzwierciedla wolę przedsiębiorcy w zakresie określonej przez niego działalności gospodarczej. W związku z powyższym uznał za prawdziwe dane dotyczące wnioskodawczyni wynikające z rejestru REGON na dzień 30 września 2020 r., a skoro na ten dzień z tego rejestru wynikało, iż przeważająca była działalność z kodem PKD 23.99.Z, a nie 56.10.A to należało odmówić wnioskowanej pomocy. Organ rozstrzygnął jak powyżej mimo, że skarżąca nie tylko wskazała, ale i udowodniła, że faktycznie prowadziła jedynie działalność gastronomiczną a rodzaj tej działalności opisany został kodem zawartym w ustawie, ponieważ nie prowadziła żadnego innego rodzaju działalności gospodarczej pomimo, że w rejestrze REGON pozostał wpisany kod 23.99.Z. Organ nie podważył skutecznie twierdzeń skarżącej, przedstawionych przez nią dokumentów oraz twierdzenia zawartego w piśmie Naczelnika [...] US, że skarżąca prowadziła jedynie działalność gastronomiczną. Dlatego rozważania organu na temat działalności przeważającej oraz działalności gospodarczej nie wskazanej jako przeważająca są w niniejszej sprawie jedynie teoretyczne skoro jedynym rodzajem działalności gospodarczej, jaki prowadziła skarżąca była działalność gastronomiczna. Wynika to zarówno z dokumentów przedłożonych na żądanie organu, jak i z zaświadczenia Naczelnika [...] US w K.. Z pisma Naczelnika [...] US K. 2 sierpnia 2023 r. wyraźnie wynika, że skarżąca prowadziła działalność gastronomiczną i w zakresie tej działalności w okresie od 01.01.2020 do 01.01.2021 (a zatem w okresie który obejmował również miesiąc wrzesień 2020 r.) nastąpił spadek obrotów, o co najmniej 40 %. Również z dokumentów dołączonych przez skarżącą, tj. ewidencji przychodów za miesiąc listopad 2019 r. i ewidencji przychodów za listopad 2020 r. oraz z raportów fiskalnych za miesiące listopad 2019 r. i listopad 2020 r. wynikało, że skarżąca prowadzi działalność gastronomiczną. Również z informacji z dnia 29 stycznia 2019 r. przesłanej przez skarżącą do Naczelnik [...] US w K. wynika iż rodzaj wykonywanej przez nią działalności gospodarczej polega na prowadzeniu placówki gastronomicznej. Skoro jednak organ miał wątpliwość, czy wartość przychodu uzyskanego w ramach działalności oznaczonej kodem PKD 56.10.A, na dzień 30 września 2020 r. stanowił przeważającą większość w przychodach jakie skarżąca uzyskała prowadząc działalność pod firmą W. - winien ponowienie zwrócić się o dokumenty dotyczące miesiąca września 2020 r. Skoro bowiem na podstawie dokumentów załączanych przez skarżącą dotyczących listopada 2019 r oraz listopada 2020 r. można była z dużym prawdopodobieństwem domniemywać, że również we wrześniu 2020 r. była prowadzona działalność – restauracje inne placówki gastronomiczne o kodzie 56.10.A, to wzywając o powyższe organ wykonałby zalecania WSA zebrania wyczerpującego materiału dowodowego na okoliczność ustalenia rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą. Pominięcie powyższego wezwania świadczy o zasadności zarzutów skargi naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto wskazać należy, że organ zobowiązany przez Sąd do ustalenia rodzaju działalności gospodarczej o przeważającym charakterze, prowadzonej przez skarżącą, swoje ustalenia oparł – nie wiadomo z jakiego powodu na piśmie Naczelnika US w K., bez wyjaśnienia skąd Naczelnik posiadał informacje, jaki rodzaj działalności był prowadzony jako "przeważający", a jaki - "pozostały". Porównując pytanie organu z 3 lipca 2023 r. w którym poinformowano, że "bazując na danych REGON stwierdzono, że do dnia 30.10.2020 r. przeważająca działalność gospodarcza przedsiębiorcy prowadzona była z kodem PKD 23.99.Z(...), a zmiana na kod uprawniający do otrzymania pomocy, tj. 56.10.A (...) nastąpiła po tej dacie" wysoce prawdopodobnym wydaje się, że odpowiedź Naczelnika oparta była jedynie na informacji organu zawartym w ww. piśmie. Ponadto, pomimo zwrócenia się przez organ o przekazanie dokumentów na podstawie których możliwe będzie ustalenie, czy główny profil działalności przedsiębiorcy na dzień 10 września 2020 r. obejmował realizacje działań wyrażających się w kodzie PKD 56.10.A, takie dokumenty przez Naczelnika US nie zostały przekazane. Co więcej, Naczelnik w ww. piśmie nawet nie wspomniał, czy i kiedy skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod kodem 23.99.Z. Na rozprawie pełnomocnik organu przyznał, że z zawiadomienia Naczelnika US nie wynika, aby skarżąca od 2019 r. prowadziła inną działalność gospodarczą niż działalność gastronomiczną i nie zna dokumentów z którego wynikałoby, że skarżąca prowadzi jeszcze inny rodzaj działalności gospodarczej oprócz działalności gastronomicznej. Pełnomocnik nie wyjaśnił także na jakiej podstawie prawnej organ – zobowiązany przez Sąd do ustalenia rodzaju działalności gospodarczej o przeważającej charakterze, prowadzonej przez skarżącą – zwrócił się o to do Naczelnika US. Jednocześnie nie wiadomo na podstawie jakich dokumentów Naczelnik, stwierdził, że rodzaj działalności gastronomicznej prowadzonej przez skarżącą nie miał we wrześniu 2020 r. przeważającego charakteru skoro nie wskazał aby skarżąca w ogóle prowadziła również inny rodzaj działalności gospodarczej. Dlatego, odnosząc się do wniosku organu zawartego w odpowiedzi na skargę o oddalanie wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze, pomimo że co do zasady Sad zgadza się, iż organ nie ma obowiązków poszukiwania dowodów korzystanych dla strony, to w przedmiotowej sprawie uznał, że wezwanie o takie dodatkowe dokumenty było celowe i konieczne dla wyczerpującego ustalenie stanu faktycznego, co nakazał WSA w Krakowie w wiążącym obecny skład Sądu wyroku. Dlatego na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a oraz mając na względzie, że do zadań organu – jak podkreślił WSA w Krakowie w ww. wyroku – należy pomoc przedsiębiorcom, Sąd dopuścił wnioskowane w skardze dokumenty (ewidencja przychodów, deklaracja dla podatku VAT i raport fiskalny – za wrzesień 2020 r.) jako dowody w sprawie. Potwierdzają one prowadzenie przez skarżącą - na dzień 30 września 2020 r. - działalności gastronomicznej o kodzie 56.10.A jako działalności o przeważającym charakterze. ZUS decyzją z 20 września 2023 r. również uznał, że skarżąca prowadziła tylko i wyłącznie ww. działalność gospodarczą (k. 17/2 a.s). Ze względu na stwierdzone powyżej naruszenia przepisów procesowych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności na zasadzie art. 146 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko Sądu. Ponadto, stwierdzić należy, że akta administracyjne nie są ponumerowane, nie są zszyte w sposób uniemożliwiający przemieszczanie się dokumentów, nie są ułożone chronologicznie, a część akt zostało zszywką tak spięte, że uniemożliwiało zapoznanie się z częścią dokumentów bez usunięcia zszywki. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a.