III SA/Kr 203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu poszukującego pracy skargę oddala. Zaskarżoną przez M. B. decyzją z dnia 28 stycznia 2011 r., znak: [...], wydaną na podstawie wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) i art. 33 ust. 4 a pkt 2 i ust. 4 b pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010 r., znak: [...], orzekającą o pozbawieniu M. B. statusu osoby poszukującej pracy od 25 listopada 2010 r. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego. M. B. został zarejestrowany w dniu 5 listopada 2003 r. w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy. W dniu 4 listopada 2010 r. odebrał wezwanie o zgłoszenie się w Urzędzie w dniu 25 listopada 2010 r. celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W związku z niestawieniem się przez M. B. w wyznaczonym dniu, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2010 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 22, art. 33 ust. 4 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o pozbawieniu M. B. z dniem 25 listopada 2010 r. statusu osoby poszukującej pracy, wyjaśniając w jej uzasadnieniu, że za osobę poszukująca pracy nie może być uznana osoba, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Ponadto wskazał informacyjnie, że pozbawienie statusu następuje na okres 120 dni od dnia niestawiennictwa. Odwołując się od powyższej decyzji M. B. wskazał za przyczynę nieobecności w wyznaczonym terminie w dniu 25 listopada 2010 r. stan chorobowy, w który popadł, w tym 40 stopniową gorączkę. Nie posiada zaświadczenia lekarskiego na tę okoliczność ze względu na panujący w tym okresie strajk lekarzy. Nie został przyjęty do żadnej przychodni. Nie poinformował telefonicznie Urzędu ze względu również na konieczność opłacania połączeń telefonicznych, a on sam znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej. Wyraził przy tym ogólnie niezadowolenie z działań Urzędu wobec bezrobotnych i poszukujących pracy. Do odwołania załączył dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy od 10 stycznia 2011 r. do 9 lutego 2011 r. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne oraz prawne organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że jednym z obowiązków, jakie nakłada ustawa na osoby poszukujące pracy, jest obowiązek zgłaszania się w uzgodnionych terminach we właściwym urzędzie celem potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie. W takim przypadku, jeżeli termin stawiennictwa nie zostanie wyznaczony, jeżeli poszukujący pracy nie utrzymuje kontaktu z urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie, zostaje pozbawiony statusu poszukującego pracy. Organ zauważył przy tym, że skarżący w dniu 4 listopada 2010 r. potwierdził, iż kolejny termin stawiennictwa jest wyznaczony na 25 listopada 2010 r. W terminie tym skarżący nie stawił się w urzędzie, ani w terminie późniejszym nie skontaktował się z urzędem celem wyjaśnienia przyczyn niestawiennictwa i z tego powodu, jak podał dalej Wojewoda, zaszły podstawy do orzeczenia zgodnie z art. 33 ust. 4 b pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Usprawiedliwienie niestawiennictwa znalazło się w odwołaniu, niemniej nie ma to znaczenia dla kwestii statusu skarżącego jako osoby poszukującej pracy. Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podniesiono wobec zaskarżonej decyzji zarzuty tożsame z zarzutami z odwołania, podkreślając zwłaszcza okoliczność, że skarżący jest osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy, w związku z czym ma utrudnioną możliwość znalezienia zatrudnienia na rynku pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podkreślić należy, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), rozróżnia dwie kategorie osób, które podlegają rejestracji w urzędzie pracy. Są to osoby bezrobotne i osoby poszukujące pracy. W art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy zdefiniowano pojęcie osoby bezrobotnej. Definicję natomiast osoby poszukującej pracy zawarto w art. 2 ust. 1 pkt 22 ustawy. Osobą poszukującą pracy jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3 ustawy (obywatel polski lub cudzoziemiec) lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, poszukujący zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Osobą o takim statusie w niniejszej sprawie był skarżący. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień, przy czym rejestracja osób poszukujących pracy odbywa się jedynie na podstawie czynności materialno - technicznej, bez wymogu wydania decyzji w tym zakresie. Dokonując wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. ich rozumienia), wywieść można z art. 33 ust. 4a ustawy, posługując się wnioskowaniem a contrario (z przeciwieństwa), jakiego rodzaju obowiązkom podlega osoba, która została zarejestrowana jako osoba poszukująca pracy. Przepis ten stanowi bowiem, że starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy: 1) nie utrzymuje kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie; 2) nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; 3) nie podjął albo przerwał indywidualny plan działania, szkolenie, studia podyplomowe, o których mowa w art. 42a, przygotowanie zawodowe dorosłych, uczestnictwo w programie specjalnym lub nie przystąpił do egzaminu, o którym mowa w art. 40 ust. 3 a; 4) złożył wniosek o rezygnację z pomocy określonej w ustawie świadczonej przez powiatowy urząd pracy. Z powyższej wykładni przepisów wynika więc, że jednym z obowiązków osoby poszukującej pracy jest utrzymywanie kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie. Skoro w rozpatrywanej sprawie z dokonanych przez organy w sposób bezsporny ustaleń wynika, że w dniu 25 listopada 2010 r. wyznaczono skarżącemu termin jego stawiennictwa w urzędzie pracy w celu potwierdzenia przez skarżącego zainteresowania pomocą wynikającą z ustawy, co potwierdził własnoręcznym podpisem 4 listopada 2010 r., i skarżący pomimo tego nie stawił się w wyznaczonym terminie w urzędzie i nie poinformował w terminie 7 dni o przyczynie tego niestawiennictwa ani też nie przejawił w jakikolwiek inny sposób swojej aktywności by potwierdzić swoje zainteresowanie pomocą, to tak dokonane ustalenia, w ocenie Sądu, stanowić mogły wystarczającą podstawę do przyjęcia przez organy, że skarżący uchybił obowiązkowi osoby poszukującej pracy, określonemu w art. 33 ust. 4 a pkt 1 ustawy, czego konsekwencją było pozbawienie go statusu osoby poszukującej pracy. Podzielając pogląd, że bieg 7 dniowego terminu do powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej powiadomienie, to nie ulega wątpliwości, iż skarżący nie wykazał, kiedy przyczyna ta ustąpiła. Ponadto nie powiadomił o swojej przyczynie niestawiennictwa urzędu pracy w sposób wymagany przepisami. Nie chodzi tutaj bowiem o usprawiedliwienie przyczyny nieobecności w dniu wyznaczonym przez urząd pracy, lecz o podanie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. Skarżący jednakże okoliczności te zrównuje, utożsamiając powiadomienie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu z usprawiedliwieniem tego niestawiennictwa. Podniósł bowiem w odwołaniu, że nie mógł dostarczyć zaświadczeń ZUS ZLA do urzędu pracy, bo nie został przyjęty z powodu strajku lekarzy. Uznając nawet za wiarygodne okoliczności jego choroby w czasie, kiedy wyznaczono mu termin stawiennictwa w urzędzie pracy, skarżący nie wykazał, a do czego był zobligowany powołując się na tą okoliczność, że nie mógł poinformować organu drogą telefoniczną, iż w wyznaczonym dniu z tego powodu się nie stawi. Wręcz przeciwnie, przyznał sam w odwołaniu, że nie zadzwonił do urzędu pracy, bo za połączenia telefoniczne trzeba płacić. Biorąc również pod uwagę sytuację materialną, w jakiej znajduje się skarżący (jak wynika z akt utrzymuje się z zasiłku stałego), nie wykazał, że nie mógł skorzystać z telefonu sąsiada, czy też wyręczyć się inną osobą w powiadomieniu urzędu o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. Podkreślić jeszcze raz należy, że skarżący musi zdawać sobie sprawę, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zobowiązują osoby o statusie osób poszukujących pracy do kontaktowania się z urzędem, by potwierdzać swoje zainteresowanie pomocą określoną w tej ustawie. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wydane w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w zgodzie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a przeprowadzone postępowanie je poprzedzające nie naruszało przepisów postępowania w stopniu, który mógł by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.