III SA/Kr 204/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 grudnia 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2018 r., orzekającej o cofnięciu przedsiębiorcy licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - wobec niespełnienia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego taksówką, działając na podstawie art. 7 i art. 15 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. A. S. posiadający licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu z art. 284 § 3 kk wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. [...]. Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] 2018 r., orzekł o cofnięciu A. S. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ powołał m.in. art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit. a, art. 7 ust. 3, art. 6 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oraz art. 14 ustawy Prawo przedsiębiorców. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. S. zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego i brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak odniesienia się do oświadczenia strony złożonego w dniu 28 czerwca 2018 r. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie wskazało, że w myśl, art. 5c ust.1 pkt 1 ustawy, licencji w zakresie przewozu osób i pośrednictwa udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1/ członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółkę jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą: a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu, b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Z kolei art. 15 ust. 1 i 2 ustawy stanowi, że przedmiotową licencję cofa się: 1) w przypadku gdy: a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, b) przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia; 2) jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, c) odstąpił licencję lub wypis z licencji osobie trzeciej, d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców; 3) jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a. Przepisy art. 15 ustawy o transporcie drogowym przewidują dwa rodzaje cofnięcia licencji: 1) obligatoryjne - w razie zaistnienia przesłanek określonych w ust. 1 pkt 1-3, 2) fakultatywne - w razie zaistnienia przesłanek określonych w ust. 3 pkt 1-4. Obligatoryjnymi przesłankami cofnięcia licencji są również zdarzenia związane z zachowaniem posiadacza licencji, polegające na: 1) niespełnieniu przez przedsiębiorcę wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego - przesłanka ta dotyczy warunków uzyskania licencji, określonych w art. 5 ust. 3 pkt 1-5 i art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; 2) rażącym naruszeniu warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją, określonych przepisami prawa; 3) odstąpieniu licencji lub wypisów z licencji osobie trzeciej; 4) zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności niewykonywaniu, na skutek okoliczności zależnych od przedsiębiorcy, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy - przesłanka ta zgodnie z art. 15 ust. 2a nie ma zastosowania, jeżeli przewoźnik drogowy nie wykonuje transportu drogowego wskutek zawieszenia wykonywania transportu drogowego i dopełnił obowiązków określonych w art. 14a ust. 2 u.t.d., tj. zawiadomił w terminie organ licencyjny o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego i zwrócił odpowiednią liczbę wypisów z licencji; 5) rażącym naruszaniu przepisów dotyczących czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców. Przepis art. 15 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym określa przypadki, które mogą, chociaż nie muszą, stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Nie ulega wątpliwości, iż w sprawie A. S. wystąpiła przesłanka obligatoryjna w postaci nie spełnienia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. A. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 30/01/2018 r. sygn. [...] został uznany winnym popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 284 § 3 kk. Wskazano, iż w dniu 2 sierpnia 2017 r. skarżący przywłaszczył rzecz znalezioną, w postaci telefonu komórkowego marki Samsung [...] o wartości 1000 zł na szkodę ustalonej osoby. Przywłaszczony telefon został sprzedany w okresie między 2 lipca 2018 r., a 17 sierpnia 2018 r. innej ustalonej osobie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazało iż powyższy wyrok stanowi samodzielną podstawę do cofnięcia licencji oraz wskazują organ właściwy w tej kwestii. Spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia "posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Błędne jest takie przekonanie, że po spełnieniu wymogów i uzyskaniu licencji, jej posiadacz może być prawomocnie skazany za przestępstwa określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. bez konsekwencji w postaci cofnięcia tejże licencji. Wręcz przeciwnie, spełnienie którejkolwiek z okoliczności określonych w tych przepisach po uzyskaniu licencji powoduje jej utratę. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że przedsiębiorca nie spełnia wymogów do uzyskania przedmiotowej licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. S. zarzucając naruszenie: 1/ art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie, w jakim organ administracji publicznej nie dokonał dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności nie przeprowadził wniosków strony postępowania o przesłuchanie świadków M. Z., T. G. oraz A. P. i nie wydał w tym zakresie żadnego postanowienia, i w związku z tym z całą pewnością organ I i II instancji nie dokonał wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie, a także naruszył zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co uniemożliwiło mu wydanie decyzji administracyjnej odpowiadającej prawu, 2/ art. 6 K.p.a., w zakresie, w jakim organ administracji publicznej nie poinformował skarżącego o przedłużeniu postępowania i wydał zaskarżoną decyzję po terminie wyznaczonym jako termin na załatwienia sprawy czym naruszył zasadę ogólnej szybkości postępowania; 3/ art. 8 K.p.a., w zakresie w jakim organ nie wyjaśnił wszelkich powoływanych przez skarżącego kwestii i wydał decyzję w sprawie gdy istniały okoliczności do zawieszenia postępowania administracyjnego na czas wyjaśnienia powoływanych przez skarżącego okoliczności. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którą podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009" (art. 5 ust. 1 u.t.d.), natomiast na wykonanie krajowego transportu drogowego taksówką – odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 pkt 3). Ponadto, co warte podkreślenia, w myśl art. 5 ust. 2 pkt 1 u.t.d., zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (przez którego rozumie się przedsiębiorcę uprawnionego do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego – art. 4 pkt 15 ustawy) udziela się takiemu przedsiębiorcy, który między innymi spełnia wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009, którego art. 6 zawiera szczegółowe regulacje prawne w zakresie wymogu dobrej reputacji przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego. Wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga od przedsiębiorcy uzyskania licencji, a kryteria warunkujące jej uzyskanie są bardziej surowe, ponieważ oprócz spełnienia warunków określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a konieczne jest również spełnienie wymogów z art. 6 u.t.d. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, licencję cofa się, gdy jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przepisy u.t.d. zawierają szereg wymogów, które powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 5c ust. 2 pkt 1 u.t.d. licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Kluczowe w niniejszej sprawie jest wymaganie opisane w art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; otóż licencji udziela się przedsiębiorcy jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą: a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu, b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Oznacza to, że jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem za np. przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to jeden z wymogów uprawniających do wykonywania transportu drogowego nie jest spełniony lub przestał być spełniany. W konsekwencji utrata tego wymogu, uniemożliwiającego uzyskanie licencji, oznacza konieczność cofnięcia licencji w okresie jej posiadania. Przepisy u.t.d. zobowiązują właściwy organ do cofnięcia licencji w każdym przypadku, gdy jej posiadacz został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu czy obrotowi gospodarczemu prawomocnym wyrokiem sądu (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.k.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że poza sporem jest kwestia, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. [...] skarżący został uznany winnym popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 284 § 3 kk. Skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Powyższe stanowi samodzielną podstawę do cofnięcia licencji. Bez wątpienia spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. W przedmiotowej sprawie skarżący przestał spełniać normatywne warunki do uzyskania licencji. Wobec tego, że do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie nastąpiło zatarcie tego skazania, to tym samym istniały warunki do wydania decyzji o cofnięciu licencji. Organy administracji nie mają w tym zakresie żadnych możliwości miarkowania konsekwencji kary, czy też dokonywania ocen popełnionego czynu. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom zawartym w skardze, organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 15 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie, uznać należy, że organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo zinterpretowały obowiązujące krajowe regulacje prawne określone w Kodeksie karnym. W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organy wyjaśniły w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Należy zauważyć, że jeśli chodzi o unormowania krajowe, które wynikają z implementacji wspomnianej wyżej Dyrektywy Rady nr 96/26/WE, przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wyraźnie stanowi, że licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 (a więc m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Z kolei przepis art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie określa, iż licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli przedsiębiorca ten, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Jeszcze raz należy wskazać, że spełnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d tych przepisach po uzyskaniu licencji powoduje jej utratę. Z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. wprost wynika, że niespełnienie wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego obliguje organ do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji. Zatem w przypadku uzyskania przez organ informacji – tak jak to zostało ustalone w rozpoznawanej sprawie - o tym, że osoba posiadająca licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką została skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo przeciwko mieniu, organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu, w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 u.t.d. w związku z art. 5c ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej Instancji odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skarżącego są bez znaczenia dla przedmiotu sprawy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.