III SA/Kr 2044/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat B. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokat B. D. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 60), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas B. D. (k. 70). Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na opisaną w sentencji decyzję organu (k. 74 i n.) a po odrzuceniu przez Sąd tego wniosku (k. 85) wniosła zażalenie na to postanowienie (k. 96 i n.). W obu przypadkach wyznaczona adwokat sformułowała w oparciu o przepis art. 250 ppsa wnioski o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego z urzędu, oświadczając jednocześnie że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części (k. 77; 97). Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OZ 1149/15 wydanym na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił to zażalenie, bez orzekania o wynagrodzeniu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat złożyła takie oświadczenia a w związku z tym zachodzą warunki aby przyznać jej należne wynagrodzenie. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. W sprawie takiej jak niniejsza, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynosi 240 zł co wynika wprost z §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia a w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym 120 zł stosownie do §18 ust. 2 pkt. 2 lit. d) wymienionego rozporządzenia. Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.