III SA/Kr 2049/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Hanna Knysiak - Molczyk (spr.) Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 września 2011 r. nr [ ] w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego T. T. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [....] kwotę 360,00 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 16 września 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) uchylił punkt I.2. decyzji nr [...] Starosty z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie aktualizacji wpisów w ewidencji gruntów, utrzymując tę decyzję w mocy w pozostałym zakresie. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach: J. J. (dalej: skarżący), wnioskiem z dnia 18 stycznia 1996 r. wystąpił o poprawienie nowo wykonanych map dla L w gminie J i oddanie mu działek rolnych o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w L. Następstwem tego, Wójt Gminy J wydał – w stosunku do działki nr [...] – decyzję z dnia [...] 1997 r. nr [...], wprowadzającą zmiany w części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów wsi L w gminie J w taki sposób, że zmodernizowana działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,1285 ha została podzielona na nowe, zmodernizowane działki: nr [...] o powierzchni 0,1009 ha, nr [...] o powierzchni 0,0043 ha i nr [...] o powierzchni 0,0233 ha – zgodnie z wykazem i mapą uzupełniającą podział działki nr [...] i wykazem zmian gruntowych sporządzonych przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, stanowiących integralną część decyzji, która stała się ostateczna z dniem 18 stycznia 1998 r. Odnośnie natomiast działki nr [...], Starosta, decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...], wydaną w ramach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2002 r. (sygn. akt II SA/Kr 2690), orzekł o aktualizacji części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów wsi L, przyjętego do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w dniu 2 listopada 1994 r. za numerem [...], w ten sposób, iż stwierdził, że: I.1) zmodernizowana działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0491 ha zmienia konfigurację, powierzchnię oraz oznaczenie i powstają zmodernizowane działki ewidencyjne nr [...] o pow. 0,0159 ha oraz nr [...] o pow. 0,0332 ha; 2) zmodernizowana działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0509 ha zmienia konfigurację powierzchnię oraz oznaczenie i powstają zmodernizowane działki ewidencyjne nr [...] o pow. 0,0329 ha oraz nr [...] o pow. 0,0180 ha - zgodnie z mapą uzupełniającą wraz z wykazem zmian, sporządzoną przez geodetę uprawnionego T. U., przyjętą do zasobu PODGK w dniu 27 listopada 2006 r. za numerem [...]; II. ujawnia się w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym J. J. jako właściciela działki ewidencyjnej zmodyfikowanej nr [...]. Od powyższej decyzji J. J. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że jest bezspornym, iż działka nr [...] powstała z działki o starym nr ewidencyjnym [...] o pow. 0,0388 ha i była objęta KW [...]. Nie polegają na prawdzie argumenty, że przebieg granic działki zmodernizowanej nr [...] pokrywa się identycznie z przebiegiem granic tej samej działki nr [...] w starej ewidencji. Odwołujący zwrócił uwagę, że działka w starej ewidencji nr [...] wykazywała prawidłową powierzchnię 0,0388 ha, a obecnie po wydaniu decyzji zaledwie 0,0332 ha. Nie ma żadnego uzasadnienia do bezpodstawnego pomniejszenia powierzchni działki nr [...]. Odwołujący podniósł, że organ winien zlecić aktualizację danych ewidencyjnych uwzględniając pomiar większej ilości przylegających działek, gdyż w czasie wprowadzenia zmodernizowanego operatu wykonawca OPGK dokonał opracowania mapy ewidencyjnej w sposób nieprawidłowy i ze szkodą na gruntów odwołującego. Jest faktem, że firma wykonująca pomiar kontrolny zbyt pobieżnie dokonała czynności w terenie, podczas gdy prace te winny uwzględniać fakt, iż przebieg granic działek jest przesunięty na większym obszarze. Rozpoznając złożone odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez J. J., Sąd ten wyrokiem z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 335/09, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ powinien uzupełnić akta administracyjne o dane i dokumenty niezbicie wykazujące, że rezultat przeprowadzonego postępowania odpowiada zasadzie aktualności jako podstawowej zasadzie prowadzenia ewidencji. Rozpoznając ponownie sprawę i na skutek związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r. (sygn. akt III SA/Kr 335/09), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] orzekł o uchyleniu punktu I.2. decyzji Starosty dotyczącego zmodernizowanej działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0.0509 ha obręb L, gmina J oraz o umorzeniu przed organem I instancji postępowania w sprawie działki nr [...], jak również o utrzymaniu w mocy punktu I.1. oraz pkt II tej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że we wspomnianym wyroku z dnia 28 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie polecił, by w toku postępowania administracyjnego zostały uzupełnione akta administracyjne o dane i dokumenty niezbicie wykazujące, że rezultat przeprowadzonego postępowania odpowiada zasadzie aktualności – jako podstawowej zasadzie prowadzenia ewidencji. W związku z powyższym, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zgromadził dodatkowe dokumenty, takie jak: wypisy z rejestru gruntów w obrębie L dla działek ewidencyjnych zmodernizowanych nr [...] i nr [...], kopię mapy ewidencji gruntów w skali 1:2000 km, obręb L, która powstała w wyniku modernizacji gruntów obrębu L i została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 2 listopada 1994 r. pod numerem [...] (operat pomiarowy modernizacji ewidencji gruntów), kopię mapy ewidencji gruntów w skali 1:2880 obręb L (nieobowiązującą), analityczne obliczenie powierzchni działek ewidencyjnych zmodernizowanych nr [...] i nr [...] - wg operatu modernizacji ewidencji gruntów nr [...], dane z operatu pomiarowego aktualizacji operatu ewidencji gruntów dla wsi L dla działek ewidencyjnych zmodernizowanych nr [...] i nr [...], przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 27 listopada 2006 r. pod numerem KERG [...], szkic pomiaru kontrolnego działek ewidencyjnych zmodernizowanych nr [...] i [...] wykonany 14 listopada 2006 r. przez geodetę uprawnionego mgr inż. T. U., stanowiący załącznik do protokołu ustalenia granic w/w działek ewidencyjnych, a także wykaz obliczonych pól powierzchni nowych działek ewidencyjnych o numerach: [...], [...], [...] i [...]. Organ zaznaczył przy tym, że – zgodnie z treścią protokołu ustalenia granic, zawartym w operacie nr [...] wykonanym przez mgr inż. T. U. – skarżący J. J. oraz J. O. oświadczyli zgodnie, iż "granica między działkami wymienionymi w kol. 2 (czyli między działką nr [...] a działką nr [...]) została ustalona w naszej obecności i do jej przebiegu, przedstawionego na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu nie zgłaszamy żadnych zastrzeżeń". Ponadto organ odwoławczy zauważył, że realizacja wniosku J. J. polegała na wydzieleniu z działki ewidencyjnej zmodernizowanej nr [...], działki odpowiadającej dawnej działce nr [...], brak zatem żądania wprowadzenia w operacie ewidencyjnym zmian w stosunku do działki ewidencyjnej zmodernizowanej nr [...] w obrębie L powodował, że nie było podstaw do merytorycznego orzekania w przedmiocie aktualizacji w/w działki. W związku z powyższym, postępowanie dotyczące działki nr [...], prowadzone z wniosku J. J., zostało umorzone. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego "bezpodstawnego pomniejszenia powierzchni działki w starej ewidencji gruntów nr [...]", organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem § 62 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, pole powierzchni działki ewidencyjnej oblicza się na podstawie współrzędnych, o których mowa w § 61 i określa się w hektarach, z dokładnością do 0,0001. Natomiast - zgodnie z § 62 w/w rozporządzenia - numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej dokonuje się za pomocą współrzędnych, określających przebieg linii granicznych. Tak więc, pole powierzchni działki ewidencyjnej jest funkcją przebiegu jej granic. Granice zaś działek, będących przedmiotem operatu przyjętego do zasobu, ustalone zostały na gruncie przez strony postępowania jako bezsporne, zatem obliczenia powierzchni działek dokonano prawidłowo, stosownie do powołanych przepisów. Ponadto podkreślono, że oznaczenie nieruchomości, którego jednym z elementów jest jej obszar, nie jest objęte domniemaniem prawdziwości prawa, ani nie jest chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Organ odwoławczy wskazał następnie, że podstawą wprowadzenia zmian, aktualizujących operat ewidencji gruntów z obrębu L w gminie J, był operat pomiarowy, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 27 listopada 2006 r. pod numerem [...]. Celem tego opracowania było między innymi rozdzielenie w działce ewidencyjnej zmodernizowanej nr [...] o pow. 0,0491 ha obręb L odrębnych nieruchomości, tj: działki nr [...] o pow. 0,0159 ha odpowiadającej parceli gruntowej l. kat. [...] o pow. 0,0156 ha objętej KW [...], będącej własnością A. O. i J. O. na prawach wspólności ustawowej oraz działki nr [...] o pow. 0,0332 ha odpowiadającej parceli gruntowej l. kat. [...] o pow. 0,0355 ha objętej KW [...] - będącej własnością J. J. (w odwołaniu błędnie wpisano działkę nr [...] zamiast nr [...]). Podsumowując, organ wskazał zatem, że rozdzielenie w działce ewidencyjnej zmodernizowanej nr [...] odrębnych nieruchomości pozwoliło na doprowadzenie jej stanu do zgodności z przepisem § 9 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia oraz obowiązującym stanem prawnym. Zaznaczono też, że podstawowy dokument, czyli operat pomiarowy, został sporządzony przez uprawnionego geodetę, a przebieg granic przyjęto według istniejącego stanu na gruncie, który nie był kwestionowany także przez odwołującego się. Pismem z dnia 30 września 2011 r. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję, podnosząc, że organ nie zastosował się do wskazań Sądu, zawartych w treści wyroku (sygn. akt III SA/Kr 335/09), w którym wskazano, że przedmiotem aktualizacji był wprawdzie przebieg granic pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], ale aktualizacji powinien być poddany również przebieg wszystkich sąsiednich granic. Ponadto skarżący stanął na stanowisku, że działka drogowa nr [...] została bezprawnie utworzona z prywatnych gruntów bez zgody właścicieli, w tym z działek nr [...] i nr [...]. Stąd, po części, powstała różnica powierzchni działki zmodernizowanej [...] i jej odpowiednika nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 25 lipca 2012 r., działający w imieniu skarżącego pełnomocnik z urzędu zarzucił ponadto organom orzekającym w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania w postaci: art. 6, 7, 8, 11,12, 15 w zw. z art. 138 § 2, 77, 78, 80, 107 § 3 k.p.a., a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Wyrokiem z dnia 3 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1342/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił ww. skargę J. J. Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego, wyrokiem z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 266/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Krakowie powinien po raz kolejny skontrolować zaskarżoną decyzję, mając na względzie ocenę prawną dokonaną w wyroku kasacyjnym. Na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącego wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W aktualnym kontekście procesowym należy również podnieść, że z mocy art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1427/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie prezentowane jest konsekwentnie stanowisko, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrujący sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych zapadłych w innych sprawach (por. wyroki NSA z 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 977/98, LEX nr 44656 oraz z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1015/98, LEX 45119). Zauważono jednak, że ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Traci więc ona moc wiążącą tylko w razie 1) zmiany stanu prawnego, 2) zmiany istotnych okoliczności faktycznych, 3) wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz 4) z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (zob. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, wyroki NSA z dnia 1 września 2010r., sygn. akt I OSK 920/10 oraz z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 670/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z judykaturą, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2006r. sygn. akt II OSK 1117/05 LEX nr 238489, oraz z dnia 30 września 2008r. sygn. akt I OSK 1311/07, LEX nr 510043). Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe uwagi należy zatem w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do całego wniosku skarżącego, sformułowanego w 1996 r. Problemem, który dotąd nie został należycie przez organy wyjaśniony, pozostaje kwestia różnicy w powierzchni dawnej działki skarżącego nr [...] o pow.0,0388 ha, a obecnie wydzielonej dla niego działki nr [...] o pow. 0,0332 ha. Różnica ta wynosi 0,0056 ha, co - przy wymogu dochowania dokładności do 0,0001 (§ 62 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków) – budzi zasadnicze wątpliwości. W ocenie Sądu, wytłumaczenie powyższej różnicy w powierzchni musi być jednoznaczne i oparte na jasno sprecyzowanym uzasadnieniu stanowiska. Tego wymogu nie spełniają zaś decyzje wydane w tej sprawie, gdyż organy w ogóle kwestii tej nie rozważały, ograniczając się jedynie do wyrażenia (skądinąd prawidłowej zasady), iż pole powierzchni jest funkcją przebiegu jej granic. Kontrolowane postępowanie administracyjne wymaga zatem uzupełnienia materiału dowodowego (z udziałem geodety) w zakresie obejmującym dokładne pomiary działki skarżącego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie: wielkość powierzchni działki wpływa nie tylko na przebieg jednej jej granicy, ale całość jej granic. Z tego powodu oparcie dokumentacji geodezyjnej w tym przypadku tylko na fakcie uzgodnienia w protokole granicznym przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącego (dz. nr [...]) i działką A. O. (dz. nr [...]) bez badania prawidłowości przebiegu pozostałych granic działki nr [...], nie było wystarczające. Skarżący, jak wyżej wskazano, nie kwestionował w swym wniosku jedynie tej granicy, a wnosił o "oddanie" mu działki rolnej o takich samych parametrach, jak poprzednia działka nr [...]. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę wskazuje, że wypowiedzi zawartej w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r., iż "nie była przedmiotem postępowania aktualizacja operatu w zakresie przebiegu pozostałych granic działki skarżącego" nie należy traktować jako oceny prawnej lub wskazania co do dalszego postępowania – w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Jest to bowiem tylko ustalenie faktyczne, które ponadto musi być odczytywane w kontekście całego stanowiska wyrażonego przez ten Sąd. Na stanowisko to składa się zaś także wypowiedź, iż: "przypomnienia w tym miejscu wymaga, że przedmiotem postępowania była aktualizacja operatu w zakresie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów dawnej działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego, co łączyło się z wydzieleniem z działki zmodernizowanej [...], działki odpowiadającej dawnej [...]". Ponadto, ocena prawna dokonana w tym wyroku, zgodnie z którą uchybieniem istotnym (skutkującym uchyleniem poprzednio wydanej decyzji) był m.in. fakt, iż organy niezgodnie z treścią takich dokumentów jak protokół ustalenia granic z 2006r. i szkic polowy z dnia 14 listopada 2006 r. przyjęły, że "granice nieruchomości zostały przyjęte według zgodnego oświadczenia stron, co potwierdzają podpisy złożone w protokole ustalenia przebiegu granic", podczas gdy treść tych dokumentów wskazuje, iż oświadczenia te dotyczyły tylko jednej granicy (wspólnej dla stron) wprost dowodzi, że dla orzekającego wówczas Sądu kwestia, czego dokładnie dotyczyły uzgodnienia między J. J. a J. O. nie była w tej sprawie istotna. W przypadku zaś, gdyby postępowanie to miało ograniczać się rzeczywiście tylko jedynie do badania przebiegu granicy pomiędzy działkami obu tych osób, powyższe sformułowanie nie miałoby praktycznie żadnego znaczenia. Należy jednak wskazać, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r. (sygn. akt III SA/Kr 335/09) Sąd ten podkreślił, iż samo tylko stwierdzenie organu, dotyczące powierzchni działki ewidencyjnej jako funkcji przebiegu jej granic, nie wyjaśnia jeszcze różnicy powierzchni działki, obecnie wydzielonej operatem T. U., z powierzchnią dawnej działki nr [...]. W związku z tym Sąd polecił, by kwestia ta została wyjaśniona poprzez przeprowadzenie dodatkowych dowodów, a które zostały przez organ pominięte. Te wytyczne Sądu nie zostały jednak w pełni aktualnie zrealizowane. W aktach sprawy nadal brak bowiem dokumentów wskazujących, że wyodrębniona, zmodernizowana działka ewidencyjna [...] odpowiada działce ewidencyjnej [...]. W szczególności brak jest wyrysu z mapy ewidencyjnej, odzwierciedlającego przebieg granic zmodernizowanej działki ew. [...], z której wyodrębniono zmodernizowaną działkę [...], odpowiadającą dawnej działce skarżącego nr [...]. Dokumenty zebrane przez organ II instancji nie pozwalają także na szczegółowe wyjaśnienie, czy mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę T. U. jest tożsama z mapą operatu, który podlegał aktualizacji, pochodzącego z 1994 r. i nadal też nie jest czytelne, z jakiego roku pochodził pierworys. Z powyższym wiąże się również kwestia naruszenia w toku postępowania przed organem odwoławczym art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, we wspominanym wyżej wyroku z 2011 r., istotnie zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i to w sposób istotny: "dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z powyższymi regułami stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem reguł wynikających z przepisów prawa procesowego, art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., oraz art. 138 § 2 k.p.a.". Zatem, rozpoznając ponownie sprawę, organ drugiej instancji, abstrahując od własnej oceny charakteru dowodów, które przeprowadzał, winien jednak mieć powyższe stanowisko Sądu na uwadze. Sąd zauważa również, że chociaż skarżący nie ma interesu prawnego w zainicjowaniu postępowania, dotyczącego ustalenia zgodności z prawem wpisów w ewidencji gruntów w stosunku do działek gruntu, stanowiących własność osób trzecich, to jednak nie oznacza to, iż w sprawie dotyczącej jego własności nie mogą być czynione, konieczne dla wyjaśnienia sprawy, ustalenia dowodowe, mające na celu wskazanie przyczyn, dla których po modernizacji ewidencji działka jego uzyskała mniejszą powierzchnię. Z tego powodu może okazać się dla niniejszego postępowania kwestią istotną konieczność zbadania przebiegu granicy działki skarżącego z działką tzw. "drogową", z którą graniczy, to jest ustalenia, czy na nowych mapach, sporządzonych w latach dziewięćdziesiątych, granica ta nie jest w inny sposób wykazywana niż poprzednio. Wobec powyższego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 266/13, stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, 7, 77, 80 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a., a ponadto art. 153 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uwzględniając natomiast brzmienie art. 152 p.p.s.a. określono, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Obecnie organy administracyjne zastosują wskazania wynikające z niniejszego wyroku oraz przytaczanego wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i przede wszystkim uzupełnią postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny stanowi odpowiednią podstawę do zastosowania adekwatnych norm prawa materialnego. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 250 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, ustanowionego w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, obejmuje wynagrodzenie za zastępstwo procesowe w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (240 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej (120 zł), gdyż pełnomocnik skarżącego nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wysokość wynagrodzenia została ustalona w oparciu o przepisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490). W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, wynagrodzenie to zostanie powiększone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.