III SA/Kr 206/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki NSA Krystyna Kutzner Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia 22 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok studiów skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego, działając na podstawie art. 169 ust. 10 w zw. z art. 169 ust. 1 oraz art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz uchwał Senatu Uniwersytetu nr: [...] z 22 grudnia 2010 r. ze zm. nr [...], 29 kwietnia 2015 r., [...] z 27 maja 2015 roku ze zm., [...] z 27 maja 2015 r. ze zm., zarządzeń Rektora Uniwersytetu nr: [...] i [...] z 18 grudnia 2015 r., art. 104 i nast. kpa oraz § 138 ust. 5 Statutu Uniwersytetu z 7 czerwca 2006 r. ze zm., odmówiła przyjęcia P. K. na pierwszy rok studiów jednolitych magisterskich, kierunek [...] prowadzonych przez Wydział [...] Uniwersytetu. W uzasadnieniu decyzji powołano podstawę prawną jej wydania oraz wskazano przyczyny odmowy przyjęcia na studia wskazując, że kandydat nie spełnia wszystkich niezbędnych do przyjęcia na pierwszy rok studiów wymagań formalnych, ponieważ nie posiada kompletu wyników matury pisemnej wymaganych w kryteriach kwalifikacji. W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. wskazał, że kwestia wymagań formalnych niezbędnych do przyjęcia na pierwszy rok studiów określona została w uchwale nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia 29 kwietnia 2015 r. i powołał się na § 5 pkt. 9 w/w Uchwały, zgodnie z którym "w postępowaniu kwalifikacyjnym brani są pod uwagę tyko ci kandydaci, których rejestracje zostały potwierdzone. Potwierdzenie rejestracji następuje po spełnieniu wszystkich warunków określonych dla danych studiów. Zdaniem odwołującego, skoro jego rejestracja została potwierdzona, to spełniał wszelkie warunki określone dla danych studiów. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 22 września 2016 r. nr [...], Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] 2016 r. W uzasadnieniu decyzji Komisja podała, że zgodnie z kryteriami kwalifikacji na studia, określonymi w uchwale nr [...] z 27 maja 2015 roku ze zm., o przyjęciu na pierwszy rok studiów decyduje pozycja na liście rankingowej ustalana w oparciu o wynik kwalifikacji obliczony zgodnie z warunkami i trybem rekrutacji obowiązującymi w Uniwersytecie na podstawie wyników egzaminu maturalnego z biologii, chemii i matematyki, jednakże "wymogiem formalnym jest uzyskanie minimum 30% punktów z egzaminu maturalnego z biologii oraz chemii na poziomie rozszerzonym, odrębnie dla każdego z tych przedmiotów, oraz matematyki co najmniej na poziomie podstawowym". Natomiast P. K. otrzymał następujące wyniki uzyskane na Centralnych Egzaminach Wstępnych w 2015 roku: biologia (poziom rozszerzony): 55% punktów, chemia (poziom rozszerzony): 13% punktów, matematyka (poziom podstawowy): 26% punktów. Oznacza to, że kandydat nie spełnił ww. wymogów formalnych dotyczących uzyskania minimum 30% punktów z egzaminu maturalnego z chemii na poziomie rozszerzonym oraz egzaminu maturalnego z matematyki co najmniej na poziomie podstawowym. Z tej przyczyny Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna wydała decyzję o odmowie przyjęcia na studia ze względu na niespełnienie wymogów formalnych określonych w kryteriach kwalifikacji ustalonych przez Senat Uczelni. Natomiast w odniesieniu do zarzutów odwołania, że spełnione zostały warunki formalne, gdyż rejestracja kandydata została potwierdzona, komisja wskazała, że potwierdzenie rejestracji jest jedynie warunkiem wzięcia udziału w postępowaniu rekrutacyjnym. Spełnienie tego warunku stanowi tylko jeden z wielu wymogów, jaki należy dopełnić, aby zostać przyjętym na studia. Kandydat nie posiada wyników egzaminu maturalnego z chemii i matematyki na odpowiednio wysokim poziomie. W przedmiotowej sprawie nie doszło więc do naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Na powyższe rozstrzygnięcie P. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów art. 169 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym, poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że nie spełnił wymogów formalnych określonych w kryteriach kwalifikacyjnych ustalonych przez Senat Uczelni oraz naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Skarżący wskazał, że kilka razy przystępował do Centralnego Egzaminu wstępnego i osiągnął z niego różne wyniki, w związku z powyższym to wynik najlepszy powinien być oceniany przy ostatniej rekrutacji, a nie te tylko najnowszy wynik. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyjęcie go na pierwszy rok stacjonarnych studiów jednolitych magisterskich, kierunek [...], prowadzonych przez Wydział [...] Uniwersytetu ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji ponieważ decyzje Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej podpisały jednoosobowo członkowie tych komisji, którzy działali bez należytego umocowania mającego swoje źródło w ustawie. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organów kolegialnych, którym zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni, dyrektora jednostki naukowej lub inny organ uczelni wyższej. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia, podpisując je w pełnym składzie (podkreślenie Sądu). W związku z tym, skoro komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej powinny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie wraz z podpisami tych właśnie osób. W przedmiotowej sprawie decyzja wydziałowej komisji rekrutacyjnej została podjęta w składzie dwuosobowym, tj. przez mgr M. S. i mgr Z. W., mimo że sama komisja liczyła cztery osoby - prof. dr hab. T. G. jako przewodniczący, mgr M. S. jako zastępca przewodniczącego, prof. dr hab. P. S. jako sekretarz i mgr Z. W. jako sekretarz. Tym samym w wydaniu decyzji organu l instancji nie brali udziału wszyscy członkowie wydziałowej komisji rekrutacyjnej na Wydziale [...], a tylko dwie osoby z tej komisji. Tak wydaną decyzję podpisała jedna osoba - zastępca przewodniczącego tejże komisji zaznaczając, że podpisuje ją z upoważnienia przewodniczącego. Podpisanie decyzji przez jedną osobę w imieniu i z upoważnienia innej osoby dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy wynika to z właściwej rangi przepisów prawa. Jeżeli dana decyzja ma być skierowana do podmiotu pozostającego poza strukturą danej uczelni (zakładu publicznego), to wówczas właściwym przepisem regulującym odmienne zasady wydania decyzji (np. upoważniającym do jej podpisania przez jednego członka organu kolegialnego) jest przepis rangi ustawowej. Natomiast jeżeli ma być wydawany akt wewnętrzny skierowany tylko do osób korzystających z danego zakładu publicznego i nie wywołujący skutków "na zewnątrz" (tzn. w szczególności nie pozbawiający prawa do dalszego korzystania z danego zakładu), to wówczas dla takich "aktów wewnętrznych" dopuszczalne jest zamieszczenie umocowania także w akcie regulującym zasady funkcjonowania danego zakładu lub tworzonym na potrzeby tego zakładu administracji. W tej jednak sprawie zaskarżona decyzja nie dotyczy wewnętrznych stosunków pomiędzy studentem a Uczelnią, ale działania skierowanego wobec osoby nie będącej jeszcze studentem. Tym samym jest to akt skierowany "na zewnątrz" Uczelni, który musi spełniać rygorystyczne wymagania wynikające z przepisów ustawowych. W rozpoznawanej sprawie, w decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej na Wydziale [...] Uniwersytetu nie tylko nie wskazano pełnego składu Komisji, ale podstawową wadą było podpisanie się pod taką decyzją wyłącznie mgr M. S. jako Zastępcy Przewodniczącego Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej działającej z upoważnienia jej Przewodniczącego. Przewodniczący Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej prof. dr hab. T. G., działając na podstawie § 138 ust. 5 Statutu upoważnił mgr M. S. jako Zastępcę Przewodniczącego do podpisywania w imieniu Komisji decyzji w sprawach rekrutacji na studia, ale to upoważnienie dla swojej skuteczności musiałoby mieć ustawową podstawę zawarta w ustawie. Takiej podstawy nie da się wyinterpretować z ogólnej zasady autonomii uczelni wyższych. Z art. 4 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym wprost wynika, że uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie, ale nie obejmuje to zmian zasad podpisywania (wydawania) decyzji administracyjnych. Prawo o szkolnictwie wyższym nie objęło autonomią wyższych uczelni ustalanie zasad wydawania decyzji administracyjnych w sprawie przyjęć na studia lub sposobów ich podpisywania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rektor Uniwersytetu, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, a także zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a. i art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (dalej: p.s.w.) poprzez nieuzasadnione stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a to w wyniku uznania, że zaskarżone decyzje organu administracji - jako decyzje organu kolegialnego - powinny w swej treści wskazywać imiona i nazwiska wszystkich członków organu oraz być podpisane przez wszystkie wyżej wymienione osoby, który to brak w ocenie Sądu stanowił rażące naruszenie prawa, podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nie wymagają opisanego przez Sąd działania organu kolegialnego uczelni wyższej i w sprawie brak było przesłanek do stwierdzenia wydania zaskarżonych decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Uchybienia te wywarły istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż doprowadziły do nieuzasadnionego stwierdzenia nieważności zaskarżonych w postępowaniu decyzji, podczas gdy w sprawie nie zostały naruszone zasady działania organów uczelni wyższych, w tym forma i treść decyzji; art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez brak szczegółowego wykazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego stwierdzone przez sąd uchybienia mogą stanowić wadę kwalifikowaną decyzji administracyjnych, w tym brak jakiegokolwiek odniesienia się do wykładni wyżej wymienionej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, który prowadzi do braku możliwości skontrolowania wydanego wyroku w postępowaniu kasacyjnym. Uchybienia te wywarły istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż doprowadziły do nieuzasadnionego stwierdzenia nieważności zaskarżonych w postępowaniu decyzji, podczas gdy w sprawie nie została przez Sąd wykazana żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności umożliwiająca tego rodzaju rozstrzygnięcie; art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy i uchylenie się od dokonania szczegółowej analizy podstaw prawnych działania organu administracji i ich wpływu na ocenę wydanych decyzji oraz pominięcie istotnej części akt sprawy, tj. protokołów z posiedzeń komisji rekrutacyjnych obu instancji oraz zaniechanie dokonania oceny treści tych protokołów na ocenę prawidłowości wydania zaskarżonych w postępowaniu decyzji. Uchybienia te wywarły istotny wpływ na wynik postępowania, skutkując niemożnością skontrolowania wyroku w postępowaniu kasacyjnym; art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, w zw. z art. 4 ust. 1 p.s.w., w zw. z art. 169 ust. 10 p.s.w. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że uczelnia wyższa, w ramach przyznanej jej autonomii nie jest uprawniona do określania trybu działania komisji rekrutacyjnych, w tym sposobu podejmowania rozstrzygnięć przez te organy i sposobu podpisywania wydawanych decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowania, w sytuacji kiedy sąd winien był oddalić skargę; art. 4 ust 1 p.s.w. w zw. z art. 207 ust. 1 p.s.w. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że w postępowaniu rekrutacyjnym organy uczelni są zobowiązane do stosowania przepisów k.p.a. wprost, tj. bez modyfikacji uzasadnionych specyfiką postępowania rekrutacyjnego i autonomią uczelni wyższych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowania, w sytuacji kiedy sąd winien był oddalić skargę; art. 69 ust. 2 p.s.w. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że komisje rekrutacyjne uczelni wyższej nie są uprawnione do podejmowania uchwał większością głosów, przy zachowaniu quorum, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji kiedy sąd winien był oddalić skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W treści uzasadnienia NSA wskazał, art. 104 § 1 K.p.a. wymaga, by decyzja organu podpisana była przez wszystkich członków tego organu biorących udział w podjęciu danej decyzji, jednakże tylko w sytuacji, w którym nie przepisu szczególnego, który stanowi inaczej. Wyjątek od określonej wyżej zasady ogólnej ma miejsce w rozpoznawanej sprawie i wynika on z § 138 pkt 5 Statutu Uniwersytetu uchwalonego przez Senat Uniwersytetu w dniu 7 czerwca 2006r., zgodnie z którym decyzje, postanowienia i inne pisma w sprawach przyjęcia na studia podpisuje w imieniu komisji rekrutacyjnej jej przewodniczący, a w razie jego nieobecności upoważniony przez niego zastępca przewodniczącego. Oparcie ustawowe dla takiej regulacji stanowi art. 169 ust. 2 zd. 1 p.s.w., który stanowi, że Senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Jak wskazano w wyrokach NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt l OSK 2929/15 i z dnia 8 listopada 2017r. sygn. akt l OSK 18/17 regulacja uchwały, że uczelniana komisja rekrutacyjna może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawie odwołań mieści się w ustawowym upoważnieniu senatu uczelni do ustalenia trybu przeprowadzenia rekrutacji, zawartym w art. 169 ust. 2 zd. 1 p.s.w. Zgodnie z regulacją zawartą w powołanym w skardze kasacyjnej § 138 pkt 4 Statutu [...] komisja rekrutacyjna podejmuje uchwały bezwzględną większością oddanych głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej połowy osób wchodzących w jej skład, w tym przewodniczącego komisji lub jego zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego komisji. Skoro bezspornie komisja rekrutacyjna orzekająca w sprawie składała się z 4 osób, to skład 2 osobowy nie narusza powyższej regulacji. Regulację tę uznać należy za pozostającą w zakresie upoważnienia senatu uczelni do ustalenia trybu przeprowadzenia rekrutacji, zawartym w art. 169 ust. 2 zd. 1 p.s.w. Zatem wadliwie sąd l instancji uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji rażąco naruszają prawo, skoro zarówno skład komisji rekrutacyjnej, jak i cechy formalne zaskarżonej decyzji dotyczące podpisów jej członków znajdują oparcie w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu w całości. Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.-dalej powoływana jako P.p.s.a.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa. Podkreślenia wymaga, że rozpoznając powtórnie niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd l instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, jest związany wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA. Wykładnia, prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. Związanie ustaje jedynie w razie zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd l instancji uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym, a także, gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (por. m.in.: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uw. 2-6 do art. 190; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 2-5 do art. 190). Kontroli sądowej została poddana decyzja ostateczna Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu z dnia 22 września 2016 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia P. K. na pierwszy rok studiów. Na wstępie wskazania wymaga, że ustawodawca uwzględniając specyfikę postępowania rekrutacyjnego i naboru na studia przyjął, iż do decyzji m.in. w tego rodzaju sprawach przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio (art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Odpowiednie stosowanie K.p.a. ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla należytego załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu właśnie specyfiki i autonomii uczelni. Zgodnie z art. 169 pkt 1 podpunkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię oraz ma: świadectwo dojrzałości albo świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z poszczególnych przedmiotów, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie. Stosownie do art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. W przypadku uruchomienia nowego kierunku studiów lub nowo utworzonej uczelni senat podejmuje uchwałę oraz podaje ją niezwłocznie do wiadomości publicznej. Przepis art. 169 ust. 10 powołanej ustawy stanowi, że rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie (art. 169 ust. 12 ustawy). Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 uchwały Senatu z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia ogólnych zasad postępowania rekrutacyjnego na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia, począwszy od naboru na pierwszy rok studiów w roku akademickim 2016/2017 - kandydaci posiadający starą maturę są przyjmowani na podstawie wyników: egzaminu maturalnego umieszczonych na zaświadczeniu, o którym mowa w art. 44zzp ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Stosownie do zarządzenia rektora Uniwersytetu z dnia 18 kwietnia 2015 r. w sprawie: szczegółowych warunków organizacji naboru na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia w roku akademickim 2016/2017, które w § 6 ust. 1 pkt 1 lib b stanowi, że kandydat posiadający świadectwo starej matury dostarcza zaświadczenie, o którym mowa w art. 44 zzp ust 2 ustawy o systemie oświaty lub zaświadczenie o wynikach centralnych egzaminów wstępnych uzyskanych w Uczelni. Nadto uchwała Senatu Uniwersytetu z dnia 27 maja 2015 r. nr [...] w sprawie ustalania szczególnych warunków i trybu rekrutacji, w tym limitów przyjęć na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego i drugiego stopnia w roku akademickim 2016/2017 wskazuje, że wymogiem formalnym jest uzyskanie minimum 30 % punktów z egzaminu maturalnego z biologii oraz chemii na poziomie rozszerzonym, odrębnie dla każdego z tych przedmiotów, oraz matematyki co najmniej na poziomie podstawowym. Przy obliczaniu wyniku brane są pod uwagę wyniki pisemnej części egzaminu z biologii i chemii na poziomie rozszerzonym oraz matematyki co najmniej na poziomie podstawowym. Zgodnie z art. 44zzp. ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty 1. absolwent, który posiada świadectwo dojrzałości uzyskane po zdaniu egzaminu dojrzałości przeprowadzanego dla absolwentów ponadpodstawowych szkół średnich, ma prawo przystąpić do egzaminu maturalnego, w części pisemnej albo w części pisemnej i w części ustnej, z wybranego przedmiotu albo wybranych przedmiotów, z których jest przeprowadzany egzamin maturalny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w roku, w którym przystępuje do egzaminu maturalnego, 2. Absolwent, o którym mowa w ust. 1, otrzymuje zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z przedmiotu lub przedmiotów, do których przystąpił, wydane przez okręgową komisję egzaminacyjną. Skarżący podał, że wyniki maturalne sprzed 2015 r. były wyższe aniżeli, matura zdana przez niego w 2015 r. Skarżący zarzuca, że osoby które zdawały tzw. "starą maturę" nie powinny być traktowane w odmienny sposób. Nadto podał, że przystępował do egzaminu maturalnego w poprzednich latach, nie wskazując jednakże dokładnej daty egzaminu maturalnego oraz uzyskanych wyników. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedłożył zaświadczenia o którym mowa w art. 44 zzp ust 2 ustawy o systemie oświaty, legitymującego go o zdanym egzaminie maturalnym. Uchwała Senatu z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] (§ 8 ust. 3 pkt 2) precyzyjnie stanowi, że kandydaci posiadający "starą maturę" są przyjmowani na podstawie zaświadczenia o którym mowa w art. 44 zzp ust. 2 ustawy o systemie oświaty, a wreszcie zarządzenie Rektora z dnia 18 grudnia 2015 r. (§ 6 ust. 1 pkt 1 lib b) określa, że kandydat posiadający świadectwo starej matury dostarcza owe zaświadczenie. To na skarżącym przy procesie rekrutacji na pierwszy rok stacjonarnych studiów jednolitych magisterskich, kierunek [...], prowadzonych przez Wydział [...] Uniwersytetu spoczywał ciężar udowodnienia, że legitymował się dokumentem stwierdzającym zdanie egzaminu maturalnego według tzw. "starych zasad". W ocenie Sądu wprowadzenie nowych zasad przeprowadzania egzaminów maturalnych, odmiennego od dotychczasowego systemu ocen stworzyło sytuację, w której podczas rekrutacji na studia wyższe organy uczelni musiały zmierzyć się z wynikającymi z tych zdarzeń konsekwencjami. Należało zatem ustalić system kwalifikowania kandydatów na studia uwzględniający zmiany przeprowadzania egzaminów maturalnych i to w sposób, który pozwoliłby na obiektywną ocenę wyników nauczania, stanowiącego w istocie jedyne kryterium decydujące o przyjęciu na studia wyższe. Należy stwierdzić, że ustalenie zasad przyjęć przez uczelnię stanowi przejaw autonomii szkół wyższych. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu w procesie rekrutacyjnym nie miała nawet możliwości zweryfikowania egzaminu maturalnego zdanego przez skarżącego w poprzednich latach, tj. na zasadach tzw. "starej matury". Żaden przepis prawa nie stanowi, aby uczelnia przy procesie rekrutacji brała pod uwagę wszystkie egzaminy maturalne ubiegającego się o przyjęcie na studia i preferencyjnie wybierała najlepsze wyniki. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna zatem prawidłowo dokonała rekrutacji skarżącego na studia medyczne w oparciu o najnowsze wyniki maturalne w 2015 r., tym bardziej, że skarżący w procesie rekrutacji posłużył się wynikiem maturalnym z 2015 r. Skarżący uzyskując wyniki z matury na poziomie: biologia rozszerzona 55 %, chemia rozszerzona - 13 %, matematyka podstawowa - 26 % nie spełnił warunku formalnego zawartego w uchwale Senatu z dnia 27 maja 2015 r. nr [...] ponieważ nie posiadał wyników z egzaminu maturalnego z chemii i matematyki na odpowiednio wysokim poziomie. W ocenie Sądu potwierdzenie rejestracji kandydata na studia nie można utożsamiać z potwierdzeniem wszelkich warunków formalnych określonych dla danych studiów. Potwierdzenie rejestracji jest tylko jednym z etapów rekrutacji, warunkującym wzięcie udziału w postępowaniu rekrutacyjnym. Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa procesowego, tj. art. 77 K.p.a. Materiał dowodowy zebrany w sprawie jest kompletny, tj. dotyczy wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu rzetelnie zebrała wystarczający materiał dowodowy, dokonała jego wnikliwej oceny i wykazała przesłanki zastosowania przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P. p. s. a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.