III SA/Kr 219/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Tadeusz Wołek Sędziowie: WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant: Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2008r. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] nałożył na F.H.U.T. "A" karę pieniężną w kwocie 3500 zł. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania został doręczony stronie w dniu 23.10.2007r. Pismem z dnia 26.11.2007r. A. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Powiatowego Policji. Odwołanie zostało nadane w dniu 27.11.2007r. (data stempla pocztowego). W treści odwołania skarżąca podniosła szereg zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzonej w dniu 18.09.2007r. kontroli autobusu należącego do jej przedsiębiorstwa. Na samym końcu odwołania A. S. wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uchybienie terminu uzasadniła niemożnością wcześniejszego udowodnienia miejsca i czasu kontroli, co stało się możliwe dopiero, gdy pasażerka kontrolowanego pojazdu wyraziła zgodę na złożenie oświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na jego wniesienie z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ wskazał, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu na jego złożenie. Wprawdzie w odwołaniu A. S. wniosła o przywrócenie terminu do jego złożenia, to jednak nie wskazała, zdaniem organu II instancji, żadnej obiektywnej przeszkody, która uniemożliwiałaby jej skorzystanie ze środków zaskarżenia w ustawowym terminie. W skardze z dnia 20.01.2008r. A. S. zarzuciła postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji brak wystarczającego uzasadnienia, gdyż organ sam przyznaje, że art. 58 § 1 Kpa daje możliwość przywrócenia terminu rozpatrzenia odwołania na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nie nastąpiło z jego winy. Skarżąca wyjaśniła, iż niemożność złożenia odwołania była spowodowana brakiem kontaktu z pasażerem – świadkiem kontroli. Zdaniem skarżącej oświadczenie tego pasażera było niezbędne do udokumentowania uchybień dokonanych przez funkcjonariuszy Policji w dokumencie potwierdzającym kontrolę. Natomiast przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest istotne, gdyż został w nim wykazany brak jakichkolwiek podstaw co do nałożenia na nią kary pieniężnej. Zdaniem A. S. działania funkcjonariuszy Policji miały na celu uniemożliwienie jej kierowcy dalszej jazdy, co naraziłoby jej firmę na utratę zaufania pasażerów oraz utrudniłoby prowadzenie dalszej działalności. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Nie można bowiem uznać za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu konieczności uzyskania przez skarżącą oświadczenia osoby, która jakoby była pasażerką autobusu w dniu 19.09.2007r., skoro kontrola miała miejsce w dniu 18.09.2007r. Wykazywanie miejsca i czasu kontroli było ponadto zbędne, ponieważ zgromadzone w aktach dokumenty i dowody w sposób nie budzący wątpliwości wskazywały, że kontrolę przeprowadzono w dniu 18.09.2007r. o godz. 950 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości M. Kierowca kontrolowanego autobusu potwierdził ustalenia kontroli własnoręcznym podpisem na protokole kontroli oraz na załączniku do niego, w których wskazano taki właśnie czas i miejsce kontroli. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji inne okoliczności podnoszone w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie faktycznym i prawnym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako Kpa, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia. W przypadku uchybienia tego terminu strona może złożyć wniosek o jego przywrócenie. Zgodnie z art. 58 § 1 Kpa należy przywrócić termin do wniesienia odwołania jeżeli zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W przypadku wniesienia przez stronę wraz z odwołaniem od decyzji wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, organ drugiej instancji winien najpierw rozstrzygnąć w przedmiocie tego wniosku. Dopiero ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu daje podstawę do wydania przez organ postanowienia o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z uchybieniem ustawowego terminu 14 dni. Poza sporem pozostaje również to, że skarżąca wnosząc odwołanie od tej decyzji złożyła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu. W takiej sytuacji organ odwoławczy obowiązany był, przed rozpatrzeniem odwołania, procesowo odnieść się do złożonego wniosku przez wydanie odrębnego orzeczenia w tej kwestii. Pominięcia tego etapu postępowania administracyjnego przed organem odwoławczym jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie organ dopuścił się takiego właśnie naruszenia. W zaskarżonym postanowieniu organ drugiej instancji stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Brak jest natomiast, wbrew temu co twierdzi organ, rozpatrzenia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu. Organ co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zaznaczył, iż okoliczności wskazane we wniosku nie zasługują na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie wskazała żadnej obiektywnej przeszkody, która uniemożliwiałaby jej skorzystanie ze środków zaskarżenia w ustawowym terminie, niemniej jednak powołanie się na te okoliczności w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 134 kpa nie czyni zadość wymaganiom prawa. Należy podkreślić, iż nie stanowi rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu postanowienie oparte na podstawie art. 134 Kpa, stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje bowiem procesowej możliwości połączenia tych rozstrzygnięć w jednym orzeczeniu, co wynika wprost z art. 59 § 1 zd. 2 Kpa, który stanowi, że od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Dlatego też organ powinien był najpierw wydać postanowienie w przedmiocie przywrócenia lub odmowy przywrócenia terminu na podstawie art. 59 Kpa, a dopiero po jego uprawomocnieniu się rozstrzygnąć co do dopuszczalności odwołania (wyrok NSA w Szczecinie z dnia 14.01.1999r., sygn. SA/Sz 306/98, LEX nr 36136; wyrok NSA w Warszawie z dnia 23.07.1999r., sygn. I SA 350/98, LEX nr 48579, wyrok NSA w Szczecinie z dnia 31.05.2000r., sygn. SA/Sz 565/00, LEX nr 41620). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że niewydanie postanowienia w trybie art. 59 Kpa stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.