III SA/Kr 220/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2018 r. ([...]) w przedmiocie stwierdzenia, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia odrzucić skargę Z. Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga na to postanowienie podlega odrzuceniu, bowiem jego kontrola nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017.1369) - dalej "p.p.s.a.". Z punktu 2 art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że dopuszczalne są: 1) skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, 2) skargi na postanowienia kończące postępowanie, 3) skargi na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii. Postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny, nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem. Z tych względów skarga - jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.