III SA/Kr 222/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. Ż. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi G. P. na uchwałę Rady Miasta z dnia 10 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k. 24) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa A. Ż. (k. 34) w piśmie złożonym dnia 16.08.2012 r. wniósł "o uzupełnienie postanowienia tut. Sądu z dnia 10.VII.2013 r. przez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii Adwokackiej Adwokata A. Ż. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" (k. 87). Oświadczył, że od skarżącego nie otrzymał wynagrodzenia w całości ani w części. Zarządzeniem z dnia 5 września 2013 r. przekazano tak sformułowany wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 16 sierpnia 2013 r. Referendarzowi WSA w Krakowie w celu rozpoznania (k. 88). Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.). Z uwagi na treść zarządzenia z dnia 5 września 2013 r. o przekazaniu wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 16 sierpnia 2013 r. Referendarzowi WSA w Krakowie w celu rozpoznania, zachodzi konieczność rozważenia zasadności przyznania adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji (§18 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozp.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną, przy czym udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana (vide: postanowienia NSA z 15.04.2010 r. sygn. akt. II OZ 321/10 oraz z dnia 17.09.2012 r. sygn. akt. II FZ 727/12). Odnosząc tę uwagę do realiów niniejszej sprawy nie sposób zaś zauważyć, że choć w jedynym piśmie jakie adwokat złożył w sprawie tj. z dnia 1 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego podał, iż "Skarżący twierdzi po konsultacji z pełnomocnikiem, że zachował wymogi formalne złożenia skargi" (k. 46) to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę strony odrzucił na posiedzeniu niejawnym (k. 77) z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia (k. 80-81). W sytuacji zaś gdy pomoc adwokata dawała stronie jedynie złudzenie skuteczności, to w takich warunkach trudno wywodzić że wyznaczony adwokat faktycznie udzielił skarżącemu pomocy prawnej. Ponieważ zaś przyznawanie wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, więc sąd dysponując środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Wyd. LexisNexis 2007, s. 317). Orzekający podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt. II FZ 143/10 że art. 250 ppsa nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika a pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia. Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 250 oraz art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.