III SA/Kr 223/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu z dnia 12 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia odrzucić skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu postanowieniem z dnia 12 grudnia 2011 r. nr [...] utrzymała w mocy postanowienie Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia [...] 2010 r., którym WKS odmówiła R. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia dokumentacji wniosku o stypendium. Powyższe postanowienie R. M. odebrał osobiście w dniu 20 grudnia 2011 r. Postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o trybie, terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Ustawowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego minął bezskutecznie z upływem dnia 19 stycznia 2012 r. R. M. wniósł na powyższe postanowienie datowaną na dzień 20 stycznia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Działu Nauczania Uniwersytetu. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie skarżący mimo znajdującego się w postanowieniu organu II instancji prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniósł ją z uchybieniem terminu. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca. Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.