III SA/Kr 224/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z [...] 2008 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł. za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. K. B. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 30 marca 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł, iż nie jest osobą zamożną, ma na utrzymaniu niepracującą żonę i dwoje dzieci w wieku 16 i 23 lat, a suma 3000 zł. jest dla niego znacząca. Skarżący jest taksówkarzem i jego dochód wynosi średniomiesięcznie 1109 zł. Ponadto wskazał, iż koszty prowadzenia działalności wynoszą ok. 1305 zł. miesięcznie, dodatkowo spłaca skarżący kredyt w wysokości 590 zł. miesięcznie. Skarżący wskazał, iż natychmiastowe wyegzekwowanie kwoty 3000 zł., spowoduje zachwianie jego budżet domowego, gdyż nie ma on znacznych oszczędności. Tym samym uniemożliwi mu inwestowanie w działalność, jaką prowadzi, przez co pogorszy jego sytuację na rynku. W perspektywie wpłynie to na sytuację bytową jego rodziny. Do wniosku dołączył stosowne dokumenty. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu skarżący swój wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji uzasadnił w sposób przekonujący, podając okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.