III SA/Kr 227/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Prezydent Miasta, działając na podstawie : - art. 104, art. 107, art. 108 i art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) , - art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt. 4 , art. 38, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r, Nr 175, poz. 1362 ze zm.), - § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127 poz. 1055) - decyzją z dnia [...] 2010 r. postanowił zmienić swoją decyzję z dnia [...] 2010 r. znak [...] przyznającą skarżącemu K. O. zasiłek okresowy od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. w kwocie 20 zł miesięcznie w ten sposób, że od dnia 1 listopada 2010 r. powyższe świadczenie skarżącemu nie przysługuje. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 163 kpa w związku z art.106 ust.5 ww. ustawy o pomocy społecznej, decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa , zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia , a także można zmienić lub uchylić decyzje , jeżeli wystąpiły przesłanki , o których mowa w art. 11,12 i 107 ust.5 ww. ustawy. Okolicznościami wskazanymi w art.11 są m.in. marnotrawienie przyznanych świadczeń , brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu sytuacji życiowej , a także nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną. W rozpatrywanej sprawie , zdaniem organu , ustalony stan faktyczny potwierdza zaistnienie przesłanek wstrzymania świadczenia tj. marnotrawienia przyznanych świadczeń, braku współdziałania skarżącego z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej oraz nieuzasadnioną odmowę podjęcia przez skarżącego leczenia odwykowego. Organ stwierdził , że zgromadzona w sprawie dokumentacja potwierdza fakt nadużywania alkoholu przez skarżącego. W dniu 30 września 2010 r. skarżący złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do podjęcia terapii dla osób uzależnionych - do dnia 4 października 2010 r. i został poinformowany, iż niewywiązanie się z powyższego zobowiązania będzie skutkowało wstrzymaniem zasiłku okresowego. Organ zarzucił , że pomimo zobowiązania się do dobrowolnego podjęcia terapii i dostarczenia potwierdzenia zgłoszenia, skarżący nie wywiązał się z przyjętego zobowiązania i nie podjął terapii, co w ocenie organu oznaczało rezygnację ze starań skarżącego w celu zmiany swojej sytuacji. Ponadto w dniu 24 września 2010 r. pracownicy socjalni w asyście policji udali się do miejsca zamieszkania skarżącego w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jednak skarżący nie wyraził zgody na dokonanie niezbędnych ustaleń, a dodatkowo stwierdzono, że skarżący był w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Z kolei w dniu 8 października 2010 r. skarżący odmówił udzielenia jakichkolwiek informacji oraz przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Organ wyjaśnił , że zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby i rodziny starające się o uzyskanie wsparcia materialnego są obowiązane do współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji materialnej oraz systematycznego informowania Ośrodka o każdej zmianie, mającej wpływ na otrzymanie świadczenia. Natomiast w myśl art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej m.in. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych , organ może ograniczyć świadczenia, odmówić ich przyznania albo przyznać pomoc w formie świadczenia niepieniężnego. W ocenie organu, celem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie na koszt podatnika osób i ich rodzin, które nie chcą podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji materialnej, ale jedynie pomoc. Osoby, które wnoszą o przyznanie pomocy na zaspokojenie własnych potrzeb, mają obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji rodziny (art. 4 ustawy o pomocy społecznej) pod rygorem odmowy przyznania świadczeń (art. 11 ust.2). Zdaniem organu, pomimo deklaracji o utrzymywaniu trzeźwości, skarżący nie wywiązał się z nałożonego zobowiązania do zachowywania całkowitej abstynencji. Organ uznał, że skarżący nie współpracuje z pracownikiem socjalnym w pokonywaniu swojej trudnej sytuacji, bowiem nie stosuje się do wskazań organu, które umożliwiłyby pokonanie trudności. Ponadto z uwagi na nadużywanie przez skarżącego alkoholu , w ocenie organu, istnieje wysokie prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że uzyskiwane środki skarżący przeznacza na alkohol, zatem marnotrawi je. Pomoc społeczna winna zapobiegać patologicznym zjawiskom, w tym alkoholizmowi, a nie umożliwiać ich szerzenie się. W toczącym się postępowaniu nie umożliwił skarżący pracownikowi socjalnemu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego , świadomie więc nie chciał współdziałać z pracownikiem socjalnym w pokonywaniu swojej trudnej sytuacji. Dla osoby faktycznie potrzebującej pomocy, która chce korzystać z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, spotkanie z pracownikiem socjalnym w miejscu swojego zamieszkania w celu przeprowadzenia wywiadu i udzielenie wymaganych informacji, nie powinno - w ocenie organu - stanowić problemu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu dotyczącym braku współdziałania skarżącego z pracownikiem socjalnym, podnosząc że wyznaczony pracownik socjalny nie udziela mu należytej pomocy , co spowodowało, że wystąpił pismem z dnia 4 października 2010r do kierowniczki Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o zmianę pracownika socjalnego. Do czasu rozpatrzenia ww. wniosku, skarżący zwrócił się też o wstrzymanie wizyty dotychczasowego pracownika socjalnego w miejscu jego zamieszkania . Odnośnie leczenia odwykowego, skarżący oświadczył, że podjął terapię antyalkoholową . W dniu 30 września 2010r będąc w przychodni ustalił termin wizyt: do lekarza na 5 października 2010 r. na godz.16,30 oraz do specjalisty psychoterapii uzależnień na 3 listopada 2010 r. , na godz.16,00 . Skarżący podkreślił, że wcześniejszych terminów nie było. Na wyznaczone terminy wizyt skarżący się stawił. Fakt ustalenia wizyt nie jest odnotowywany w preparatce i według udzielonej informacji , pracownik socjalny może się o tych ustaleniach dowiedzieć telefonicznie. Skarżący podniósł , że poinformował pracownika socjalnego o powyższych okolicznościach, jednak pracownik ten oświadczył, że " nie będzie wydzwaniać". Skarżący zarzucił, że wyznaczony pracownik socjalny nie chce z nim współpracować i nie udziela oczekiwanej pomocy . W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, nie jest prawdziwy zarzut braku współpracy ze strony skarżącego , a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nie zgodne z rzeczywistością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie: - art. 2, art. 8, art. 11, art. 106 ww. ustawy o pomocy społecznej , - art. 163, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego -decyzją z dnia 25 listopada 2010 r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W rozpoznawanej sprawie , w opinii organu odwoławczego , materiał dowodowy potwierdza nadużywanie przez skarżącego alkoholu , a tym samym marnotrawieniem przyznanych środków finansowych . W toku prowadzonego postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających rozpoczęcie terapii; również do pisma z dnia 10 listopada 2010 r. nie dołączono żadnego dokumentu, ani nie podano żadnych informacji o przebiegu terapii. Zdaniem Kolegium skarżący nie radzi sobie z nałogiem, nie zachowuje abstynencji alkoholowej i nie chce podjąć leczenia odwykowego. Biorąc pod uwagę to, iż skarżący utrzymuje się wyłączne ze świadczeń z pomocy społecznej w tym zasiłku stałego i okresowego, wobec tego zakupując alkohol z posiadanych środków finansowych marnotrawi te środki. Udzielanie dalszej pomocy finansowej , w ocenie organu odwoławczego , wiąże się z dużym ryzykiem, że środki te w całości lub w części zostaną przez skarżącego zmarnotrawione. W toczącym się postępowaniu skarżący uniemożliwił pracownikowi socjalnemu przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i świadomie nie chce współdziałać z ośrodkiem pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Ponadto nie wywiązał się z zobowiązania podjęcia leczenia odwykowego , jak również marnotrawi przyznane mu środki z pomocy społecznej przeznaczając je na zakup alkoholu. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił, że został błędnie poinformowany o terminie posiedzenia związanego z rozpoznaniem jego sprawy , co spowodowało , że dostarczył " wiarogodną dokumentację" w dniu 17 grudnia 2010r tj. po dacie wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący zarzucił, że nie sprawdzono dokładnie jego sytuacji życiowej , a pism jego nikt nie czytał i nie zgodził się ze stanowiskiem organów , które w jego ocenie , błędnie ustaliły stan faktyczny . Do pisma z dnia 17 grudnia 2010r skarżący dołączył m.in. : 1/ fotokopię "Programu podstawowej terapii grupowej" w NZOZ "A" z potwierdzeniem jego uczestnictwa w zajęciach w okresie od 09.11.2010r do dnia 08.12.2010 , 2/ fotokopię preparatki potwierdzonej przez pracownika socjalnego w dniu 30.09.2010r z adnotacjami dotyczącymi wizyt u lekarzy w ramach leczenia antyalkoholowego : 05.10.2010r, 03.11.2010, 12.11.2010r , 23.11.2010r , 02.12.2010r oraz 09.12.2010r. , 3/ fotokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 03.12.2010r o leczeniu psychiatrycznym, 4/fotokopię notatki służbowej sporządzonej przez pracownika socjalnego z rozmowy ze społecznym kuratorem sądowym na temat sytuacji skarżącego oraz 5/ notatkę informacyjną sporządzoną przez ww. kuratora zaprzeczającą m.in. stwierdzeniom pracownika socjalnego o alkoholizmie skarżącego ; w dokumencie tym stwierdzono , że w związku z wywiązaniem się przez skarżącego z obowiązków nałożonych przez sąd , w dniu 6 listopada 2010r nadzór kuratorski nad skarżącym został zakończony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie dodając , że skarżący w dniu 17 grudnia 2010 r. przekazał do akt sprawy dodatkowe dowody, które jednak z uwagi na wcześniejsze rozpatrzenie sprawy nie zostały przez ten organ uwzględnione. Odnosząc się do skargi skarżącego , jak również jego wyjaśnień z dnia 17 grudnia 2010 r. oraz załączonych do nich kopii dokumentów oraz zdjęć, Kolegium wyjaśniło, iż nie podważają one dotychczasowych ustaleń organu pierwszej instancji, że skarżący nie umożliwił pracownikowi socjalnemu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i świadomie nie chciał współdziałać z ośrodkiem pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej , a ponadto nie wywiązał się ze zobowiązania do podjęcia leczenia odwykowego. Jak wynika z kopii programu podstawowej terapii grupowej leczenie odwykowego, skarżący rozpoczął spotkania z terapeutą dopiero od 9 listopada 2010 r., czyli ponad miesiąc po uzgodnionym terminie. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu l instancji z dnia [...] 2010 r. wywarła pozytywny efekt, gdyż skarżący rozpoczął leczenie odwykowe. Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę w całości i przedstawił kartę podstawowej terapii grupowej - grupa wstępna -w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej z datami wpisu od dnia 8 listopada 2010 r. do dnia 25 listopada 2010 r., oraz dnia 8 grudnia 2010 r. oraz okazał preparatkę wypełnioną przez pracownika socjalnego w dniu 30 września 2010 r. z potwierdzonymi pieczątkami specjalisty leczenia uzależnień datami wizyt od dnia 5 października 2010 r. do 1 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270). Z kolei art.134 § 1 w/w ustawy stanowi, że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 25.02.2004 r., syng. akt III S.A. 1456/02, Lex nr 113588). W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał skarżącemu zasiłek okresowy od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., którą to decyzję zmienił decyzją z dnia [...] 2010 r. w ten sposób, że od dnia 1 listopada 2010 r. świadczenie w formie zasiłku okresowego przyznane skarżącemu nie przysługuje. Podstawą zmiany decyzji były okoliczności wskazane w art. 11 ustęp 2 ww. o pomocy społecznej , który stanowi m.in. , że brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżący znajduje się trudnej sytuacji życiowej i materialnej, która kwalifikuje go do przyznania zasiłku okresowego. Faktem również jest , że skarżący zobowiązał się do podjęcia terapii odwykowej w NZOZ "A" przy ul. B w K. Spornym w sprawie jest , czy skarżący wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania do podjęcia terapii odwykowej. Z oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, załączonych do pisma z dnia 17.12.2010r oraz przedstawionych na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. jednoznacznie wynika, iż uczestniczył on w terapii grupowej w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej od dnia 8 listopada 2010 r. do dnia 8 grudnia 2010 r. . W preparatce wypełnionej przez pracownika socjalnego w dniu 30 września 2010 r. znajdują się natomiast adnotacje dotyczące wizyt skarżącego w okresie od dnia 5 października 2010 r. potwierdzone pieczątkami lekarza specjalisty psychiatry i specjalisty psychoterapii uzależnień . Tak więc w dacie wydawania zaskarżonej decyzji skarżący podjął już zarówno konsultacje , jak i leczenie odwykowe. Oznacza to , że w chwili orzekania stan faktyczny był inny , niż przyjął to organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wobec powyższego , nie sposób zaakceptować stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego , że zarzuty skargi oraz wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z dnia 17 grudnia 2010r nie podważają dotychczasowych ustaleń organu pierwszej instancji , że skarżący świadomie nie chciał współdziałać z ośrodkiem pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej , a także , że nie wywiązał się z zobowiązania do podjęcia leczenia odwykowego , gdyż rozpoczął spotkania z terapeutą dopiero od 9 listopada 2010 r., czyli ponad miesiąc po uzgodnionym terminie. Jak stanowi art. 11 ustęp 2 ustawy o pomocy społecznej, brak współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. W rozpatrywanej sprawie , wobec uczestnictwa skarżącego w terapii antyalkoholowej nie sposób przyjąć, że skarżący nie wywiązał się z przyjętego zobowiązania podjęcia leczenia antyalkoholowego , a tym samym , że nie podjął próby rozwiązania swojej trudnej sytuacji życiowej. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż już w dniu 5 października 2010 r. skarżący miał pierwszą konsultację z lekarzem psychiatrą. Jak wyżej podniesiono , stan faktyczny był inny , niż przyjęto w zaskarżonej decyzji , a w konsekwencji ocena tego stanu dokonana przez organ odwoławczy była wadliwa. Sąd nie podważa ustaleń organów odnośnie uniemożliwienia pracownikowi socjalnemu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, chociaż , jak twierdzi skarżący , było to spowodowane wnioskiem o zmianę pracownika socjalnego . Organ orzekający w sprawie nie odniósł się do tych zarzutów , chociaż z akt sprawy wynika, że skarżący nie chce współpracować z wyznaczonym pracownikiem socjalnym. W rozpoznawanej sprawie głównym powodem zmiany decyzji i orzeczenie, że świadczenie w formie zasiłku okresowego skarżącemu nie przysługuje , był brak podjęcia terapii antyalkoholowej i marnotrawienia przyznanych środków. Ta właśnie okoliczność została zaakcentowana w motywach rozstrzygnięcia organów orzekających w niniejszej sprawie. Sąd dał wiarę twierdzeniom skarżącego zawartym w odwołaniu, iż w dniu 30 września 2010 r. otrzymał on termin wizyty do lekarza psychiatry dr S. – D. na dzień 5 października 2010 r, natomiast termin do specjalisty psychoterapii uzależnień - na dzień 3 listopada 2010 r. , gdyż , jak twierdzi , "wcześniejszego terminu nie było". Zdaniem Sądu , znając realia działania służby zdrowia , uzyskanie terminu miesięcznego wizyty do specjalisty jest jak najbardziej prawdopodobne. Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego , w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 ww. ustawy stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania zgodnie z powyższymi wymogami, bowiem nie ustalił dokładnie stanu faktycznego i błędnie przyjął , że skarżący nie rozpoczął leczenia antyalkoholowego , do którego zobowiązał się , co stanowi naruszenie art. 7, oraz art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , rozpatrując odwołanie skarżącego i posiadając informacje dotyczące terminów wizyt u specjalistów, nie podjęło próby weryfikacji twierdzeń skarżącego. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu l instancji, że skarżący nie wywiązał się ze zobowiązania podjęcia terapii , a w konsekwencji, że nie chce on poprawić swojej sytuacji życiowej mimo , iż faktycznie skarżący uczestniczył już w takiej terapii , co miało miejsce już w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Prezydent Miasta wydał decyzję w dniu [...] 2010r, a skarżący udokumentował podjęcie leczenia antyalkoholowego wizytami ,które miały miejsce w dniach 05 października 2010r oraz 03 i 09 listopada 2010r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym , co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ww. ustawy Sąd orzekł, że rozstrzygnięcia organów administracyjnych w zakresie uchylonym nie podlegają wykonaniu, co oznacza, iż ww. rozstrzygnięcia nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.