III SA/Kr 229/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej dla naboru kandydatów na studia trzeciego stopnia na Wydziale [...] Akademii [...] z dnia 9 grudnia 2016 r. nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności przywrócenia terminu do rozmowy kwalifikacyjnej w postępowaniu rekrutacyjnym postanawia: odrzucić skargę. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna dla naboru kandydatów na studia trzeciego stopnia na Wydziale [...] Akademii [...] postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. nr: [...], po rozpatrzeniu wniosku P. T. z dnia 30 września 2016 r. o przywrócenie terminu do odbycia rozmowy kwalifikacyjnej, stwierdziła niedopuszczalność przywrócenia terminu do odbycia rozmowy kwalifikacyjnej w postępowaniu rekrutacyjnym na studia doktoranckie w zakresie dyscypliny naukowej pedagogika. P. T. pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. wniósł do Rektora Akademii [...] zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. W dniu 24 stycznia 2017 r. P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej dla naboru kandydatów na studia trzeciego stopnia na Wydziale [...] Akademii [...] z dnia 9 grudnia 2016 r. nr: [...]. Rektor Akademii [...] postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. nr: [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia 2 stycznia 2017 r. W odpowiedzi na skargę Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna dla naboru kandydatów na studia trzeciego stopnia na Wydziale [...] Akademii [...] wniosła o odrzucenie skargi jako nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że P. T. zaskarżył do sądu administracyjnego rozstrzygnięcie organu I instancji - postanowienie Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej dla naboru kandydatów na studia trzeciego stopnia na Wydziale [...] Akademii [...] z dnia 9 grudnia 2016 r. nr: [...]. Zaskarżył więc postanowienie nieostateczne, a tylko postanowienie ostateczne zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. może być przez stronę skutecznie zaskarżone i to o ile mieści się w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Postanowienie ostateczne to takie postanowienie, od których nie służy żaden środek zaskarżenia. Na zaskarżone postanowienie służyło zażalenie i takowe zażalenie skarżący wniósł do organu II instancji. Kwestia prawidłowego pouczenia co do trybu i terminu wniesienia zażalenia lub brak takiego pouczenia nie może być traktowane jako dopuszczalność wniesienia skargi na postanowienie organu I instancji. Co najwyżej brak pouczenia lub nieprawidłowe pouczenie o trybie wniesienia zażalenia może uzasadniać przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym do wniesienia zażalenia. Tym samym dopuszczalnym było wniesienie skargi na postanowienie Rektora Akademii [...] z dnia 8 lutego 2017 r. nr: [...], w którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia z dnia 2 stycznia 2017 r. Dopiero to postanowienie, jako pochodzące od organu II instancji jest od dnia jego doręczenia stronie postanowieniem ostatecznym, ponieważ nie służy na nie już żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji i ono mogło zostać skutecznie zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy uznać, że wniesiona przez P. T. skarga na postanowienie organu I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak sentencji.