III SA/Kr 229/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 28 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu skargę oddala W dniu 28 listopada 2017 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu zatwierdził, działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j., Dz. U. z 2017 r., póz. 1260 ze zm.) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j., Dz. U. z 2017 r., poz. 784) stałą organizację ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczką T-0 w ciągu ul. C od ul. Ś do ul. J w K. J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą J. K. Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe "K" w K, zwany dalej skarżącym, pismem z dnia 18 kwietnia 2018 r. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (zwanego dalej w skrócie "Dyrektorem ZIKiT") do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał w treści wezwania, że zatwierdzona organizacja ruchu dotyczy w głównej mierze prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa i nie sposób w jego ocenie znaleźć racjonalnego uzasadnienia ustanowienia znaku "Zakazu postoju" w analizowanym miejscu ze względu na brak dotychczas negatywnych skutków parkowania samochodów wokół warsztatu samochodowego skarżącego. W ocenie skarżącego zatwierdzona organizacja ruchu przyczynia się do ograniczenia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i ingeruje w ustawowo zagwarantowaną swobodę prowadzenia tej działalności. Podniósł ponadto zastrzeżenia do ustanowienia na ul. C na odcinku od ul. J do ul. S kilku znaków B-35 po obu stronach jezdni, przyjmując, że ograniczenie to jest nieproporcjonalne, nadmierne i nieuzasadnione. Dyrektor ZIKiT pismem z dnia 16 maja 2018 r., odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, odmówił uchylenia wydanego aktu. Organ wskazał, że kwestionowane oznakowanie B-35 "Zakaz postoju" z tabliczkami "Nie dotyczy pobocza" na ul. C wprowadzono zgodnie z projektem docelowej organizacji ruchu, następnie zatwierdzonym. Przed przystąpieniem do opracowania projektu dokonano wizji w terenie w dniu 2 sierpnia 2017 r. w celu dokonania analizy zasadności wprowadzonych zmian, szczególnie uwzględniając bezpieczeństwo, w tym pieszych, jako grupy niechronionych uczestników ruchu drogowego. W czasie wizji lokalnej wykonano dokumentację fotograficzną potwierdzającą powstawanie utrudnień w postaci nieprawidłowo zaparkowanych samochodów, które w znaczy sposób zagrażały bezpieczeństwu niechronionych użytkowników drogi. Planowana organizacja ruchu była zgodna z wyrażeniem woli oraz potrzebami społeczności lokalnej, czego potwierdzeniem jest uchwała nr [...] z dnia 7 lipca 2017 r. podjęta przez Radę Dzielnicy [...]. Organ wskazał dalej, że oznakowanie B-35 "Zakaz postoju" z tabliczką o treści "Nie dotyczy pobocza" umożliwia postój właśnie na poboczu w tych miejscach, gdzie obowiązuje zakaz a możliwe jest dopuszczenie postoju pojazdu poza jezdnią na poboczu, na chodniku lub w zatoce. Zdaniem organu nietrafne jest uznanie zmian docelowej organizacji ruchu za naruszenie interesu działającej w rejonie obowiązujących zakazów firmy K, w związku z czym nie przewiduje się usuwania oznakowania B-35 z tabliczkami T-O na omawianym fragmencie ul. C, gdyż spełnia on cel, dla którego został ustanowiony tj. poprawę bezpieczeństwa poprzez udrożnienie ciągu pieszych oraz zapewnienie płynności ruchu pojazdów. J. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 28 listopada 2017 r. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 22 w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze. zm.) poprzez nieuzasadnioną dyskryminację skarżącego jako przedsiębiorcy i bezzasadne (pozaustawowe) ograniczenie mu działalności gospodarczej oraz swobody korzystania z dróg publicznych przez niego, jego pracowników oraz klientów, - art. 6 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm., dalej jako: u.s.g.), poprzez uniemożliwienie wykonywania działalności gospodarczej skarżącego na równych zasadach; obecnie - art. 2 w zw. z art. 8 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 646), - art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. z 2017 r., póz. 1260 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1) - 5) w zw. z § 8 ust. 5 pkt 1) ust. 6 pkt 1) i pkt 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tj. Dz.U. z 2017, poz. 784) poprzez zatwierdzenie stałej organizacji ruchu w analizowanym zakresie, w sposób arbitralny, w oparciu o przesłanki niewystępujące w przepisach prawa powszechnie obowiązującego (w szczególności bez uwzględnienia konieczności zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego potrzeb efektywnego wykorzystania dróg publicznych, potrzeb społeczności lokalnej a także poprzez zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu, z pominięciem zespołu czynników, mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście organizacji jego bezpieczeństwa; bez poparcia stanowiska organu konkretnymi dokumentami stanowiącymi podstawę faktyczną aktu - zatwierdzonego projektu organizacji ruchu, - § 5 ust. 1 pkt 1) i pkt 5) rozporządzenia w sprawie zarządzania ruchem – poprzez zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu bez planu orientacyjnego w skali od 1: 10 000 do 1: 25 000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy a także poprzez brak w dokumentacji dotyczącej projektu stałej organizacji ruchu opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze, - art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) poprzez wydanie aktu, który narusza zasadę legalizmu, zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę zaufania, zasadę równego traktowania – poprzez zupełnie dowolne zatwierdzenie organizacji ruchu, która na wskazanym terenie jest niedopuszczalna i nieuzasadniona, a także narusza prawa skarżącego. Skarżący w uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty z wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dodając, że umiejscowienie kwestionowanego znaku jest dla niego krzywdzące, gdyż utrudnia prawidłowe funkcjonowanie należącego do niego przedsiębiorstwa, powodując uciążliwości dla niego samego jak i jego klientów. Interes prawny w zaskarżeniu aktu wywodził z ogólnych zasad swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, która winna być ograniczana jedynie z uwagi na ważny interes publiczny. Podniósł, że organ nie przedstawił jakichkolwiek dowodów czy materiałów (statystyk), na podstawie których można by przyjąć, że istnieje realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego istnieje. Zdaniem skarżącego zatwierdzenie stałej organizacji ruchu w analizowanym zakresie zostało dokonane w sposób arbitralny w oparciu o przesłanki niewystępujące w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Akt ten został wydany z pominięciem zespołu czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa, bez poparcia stanowiska organu konkretnymi dokumentami, stanowiącymi podstawę faktyczną aktu, zatwierdzonego projektu organizacji ruchu. Zatem w ocenie skarżącego zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu zostało dokonane w sposób mechaniczny, bez merytorycznej analizy projektu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZIKiT wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. tj. niewykazanie przez skarżącego interesu prawego w zaskarżeniu aktu z dnia 28 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 808/18 odrzucił skargę J. K., przyjmując, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu aktu Dyrektora ZIKIt- u z dnia 28 listopada 2017 r. Sąd wskazał, że skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest skargą powszechną i na tej podstawie każdy mieszkaniec gminy nie może skutecznie wnieść skargi. W ocenie Sądu I instancji wskazywana przez skarżącego argumentacja nie stanowi chronionego prawem interesu prawnego. Skarżący swój interes prawny wywodzi z tego, że ustawiony znak utrudnia prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego i powoduje uciążliwości skarżącego i jego klientów. Sąd wskazał, że sam fakt poruszania się po drodze publicznej kierowcy nie kreuje dla takiej osoby interesu prawnego polegającego na prawie do domagania się pozostawienia na drodze miejsc z prawem do parkowania. Ulica C w K jest drogą gminną publiczną i tym samym może być wykorzystywana przez nieograniczony krąg użytkowników takiej drogi. Bez wątpienia zdaniem Sądu I instancji znak B-35 spowoduje ograniczenie miejsc do parkowania w ciągu ul. C w K. Tym niemniej żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącemu ani jego klientom prawa do parkowania na ul. C. Z żadnej wskazanej przez skarżącego okoliczności w ocenie Sądu I instancji nie wynika, by dotyczyła ona interesu indywidualnego skarżącego, opartego na normie prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Sąd I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy nie dostrzegł, by zaskarżony akt dotyczący organizacji ruchu na ul. C ingerował w uprawnienia skarżącego, albo nakładał lub modyfikował jakiekolwiek obowiązki, a tym samym, by w sposób bezpośredni, konkretny i realny - naruszał jego interes prawny. Sąd I instancji dostrzegł jedynie interes fatyczny polegający na tym, że skarżący i jego klienci tracą możliwość postoju pojazdem na odcinku ul. C w K. Interes tego rodzaju nie jest chroniony art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 161/19 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w doktrynie trafnie wskazuje się, że granice swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji także granice ochrony prawa własności, nie mogą być utożsamiane z ograniczeniami rzeczywistymi, ustanowionymi na rzecz konkretnie oznaczonych osób trzecich, takimi jak: służebności, najem czy dzierżawa. Ich celem i sensem jest ustalenie jedynie, w interesie ogólnym, granic swobodnego korzystania z rzeczy własnej. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy kc nakazujące uwzględnienie zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności niektóre przepisy o ochronie środowiska, o ochronie przyrody, o planowaniu przestrzennym, prawa budowlanego, prawa wodnego, prawa telekomunikacyjnego i inne (G. Rudnicki, J. Rudnicka, S. Rudnicki, Kodeks cywilny. Komentarz. Własność i inne prawa rzeczowe. T. II, Wolters Kluwer 2016, s. 51-52, uw. 3; przykładowo - s.59, uw. 5). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w pełni pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., I OSK 1722/17, cbosa, w świetle którego art. 140 Kodeksu cywilnego może być źródłem interesu prawnego dla właściciela nieruchomości leżącej przy drodze, na której zmieniono organizację ruchu w taki sposób, że zmiany te będą negatywnie wpływać na dostęp do nieruchomości. W niniejszej sprawie, co wynika z oświadczenia zawartego na s. 6 skargi kasacyjnej skarżący jest właścicielem nieruchomości, która sąsiaduje z obszarem, dla którego zatwierdzono organizację ruchu. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podważa oświadczenia zawartego w skardze kasacyjnej. Skarżący jest zainteresowany, by organizacja ruchu odpowiadała jego interesom, zwłaszcza, że na przedmiotowej nieruchomości wykonuje działalność gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż Sąd I instancji wprost stwierdził, że "bez wątpienia znak B-35 spowoduje ograniczenie miejsc do parkowania w ciągu ul. C w K" (s. 5 uzasadnienia). Zatem zdaniem tego Sądu, sytuacja ta rzutuje na prawa właścicielskie skarżącego i tym samym zostaje spełniona przesłanka z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym tzn. naruszenie interesu prawnego skarżącego. Uzasadnione zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w zw. z art 101 ust 1 usg w konsekwencji umożliwiły uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 144 kc, zwracając uwagę, że w niniejszej sprawie nie chodzi o stosunki cywilnoprawne, w których fizyczne władztwo nad nieruchomością wpływa na zakłóceniu korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, lecz o akt z zakresu administracji publicznej, określający organizację ruchu, który wpływa na sposób korzystania z nieruchomości, której właścicielem jest – według jego deklaracji - skarżący (uchwała I OPS 14/13). Nieusprawiedliwiony był ponadto zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uchylenie zaskarżonego postanowienia ma tylko ten skutek, że przesądza, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, co oznacza, że skarga winna być rozpoznana merytorycznie. Otwartym pozostaje, czy wprowadzone zmiany w organizacji ruchu były zasadne w świetle prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrując skargę ponownie zważył co następuje: Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowiło zarządzenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w sprawie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczką T-0 w ciągu ul. C od ul. Ś do ul. J w K, wydane na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.p.r.d."), § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 784; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 23 września 2003 r.") oraz statutu Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Na wstępie należało dokonać oceny dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego powyższego aktu. Problem ten został rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13 stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 u.p.r.d., na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 511; określanej dalej jako "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W dalszej kolejności zbadaniu podlegała legitymacja skarżącego do złożenia przedmiotowej skargi. Kwestia powyższa została przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 161/19, w którym Sąd uchylił postanowienie WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 808/18 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że wprowadzenie nowej organizacji ruchu wywiera wpływ na prawa właścicielskie skarżącego, np. w zakresie dostępu skarżących do nieruchomości będącej ich własnością i wykorzystywania przez nich nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie narusza przez to interes prawny skarżących. Powyższa kwestia nie podlega zatem dalszemu badaniu przez Sąd pierwszej instancji i Sąd jest tym stanowiskiem związany na podstawie art. 190 p.p.s.a. Ustalenie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w powołanym art. 101 ust. 1 u.s.g. umożliwiło Sądowi dokonanie merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i kontroli zaskarżonego aktu. Stosownie do treści art. 10 pkt 6 u.p.r.d. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 784). Należą do nich mające wpływ na ruch drogowy: geometria drogi i zakres dostępu do drogi, sposób umieszczenia znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, zasady działania sygnalizacji znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Właściwą organizację ruchu stanowi zatem zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa. Realizacja celu, jakim jest bezpieczny ruch na drodze, zależy od poziomu merytorycznego projektu organizacji ruchu, a więc dokumentacji przedkładanej organowi właściwemu do jej zatwierdzenia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt III Sa/Kr 432/17, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się, iż analiza i uzasadnienie zastosowania określonego rozwiązania powinno wynikać z projektu organizacji ruchu, a dokładnie z wymaganego przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenie z dnia 23 września 2003 r. opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Ten bowiem element projektu stałej organizacji ruchu ściśle się wiąże z uzasadnieniem dla umieszczenia w drodze określonych znaków drogowych, sygnałów i urządzeń (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2014 r., II SA/Sz 723/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2018 r., III SA/Gd 880/17). Podkreśla się, że zatwierdzenie projektu organizacji ruchu nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną. Jak już wskazano organ zarządzający ruchem może podjąć jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., w tym odesłać projekt w celu wprowadzenie zmian. Zwrócić również należy uwagę na fakultatywne przesłanki odrzucenia projektu wskazane w § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, tj. nieefektywność projektowanej organizacji i sprzeczność z potrzebami społeczności lokalnej. Prawodawca wymaga zatem od organu merytorycznej analizy projektu, a więc oceny jego rzetelnego sporządzenia, zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 11/17 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II SA/Go 641/18). Kompetencje organu zarządzającego ruchem szczegółowo określa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza na podstawie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Przedmiotowa organizacji ruchu spełnia wymogi formalne określone w § 5 ww. rozporządzenia; w szczególności podkreślić należy, iż niezasadnym okazał się zarzut skargi odnośnie do naruszenia § 5 ust 1 pkt 1) i pkt 5) rozporządzenia w sprawie zarządzania ruchem, poprzez zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu bez planu orientacyjnego w skali od 1:10 000 do 1: 25 000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy, a także poprzez brak w dokumentacji dotyczącej projektu stałej organizacji ruchu opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Analiza przedłożonych akt administracyjnych jednoznacznie wskazuje, iż powyższe dokumenty zostały sporządzone przez organ i są one elementem projektu stałej organizacji ruchu. Zarządzenie z dnia 28 listopada 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu zawiera wskazanie, iż opieczętowane załączniki graficzne stanowią jego integralną część, projekt stałej organizacji ruchu zawiera charakterystykę ruchu (pkt 5), plan orientacyjny w skali 1:10 000 (rys. OR), plan sytuacyjny w skali 1:500 (Rys. 1-3), zestawienie projektowanego oznakowania i urządzeń BRD (zał. 1). Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu dokonał zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu w ramach posiadanych kompetencji. Jak już zostało przywołane - argumentacja w powyższym zakresie powinna być elementem dokumentacji sporządzonej w celu zmiany organizacji ruchu, tak, aby wskazywała, że podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie jest aktem dowolnym. Uzasadnienie takie powinno w jasny i przekonujący sposób odzwierciedlać prawidłowe wyważenie proporcji pomiędzy interesem osób mieszkających czy też prowadzących działalność gospodarczą przy danej ulicy, którym należy zapewnić swobodny i bezpieczny, zgodny z przepisami ruchu drogowego dojazd do ich nieruchomości, a interesem społecznym, który wymaga, aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu drogowego korzystającego z danej ulicy, będącej drogą publiczną. Wymóg ten jest tym istotniejszy, zwłaszcza gdy zważy się na okoliczność, iż zaskarżone zarządzenie ogranicza prawo własności podmiotów będących właścicielami nieruchomości położonych w obszarze jego oddziaływania, a skoro tak, to uzasadnienie wprowadzonych ograniczeń musi być rzetelne, jasne i przekonywujące; organ musi wykazać, że bez wprowadzenia ograniczeń swobody wykonywania prawa własności i wykonywania działalności gospodarczej nie jest możliwa ochrona innych, wyżej ocenianych wartości. Konieczne jest również zwrócenie uwagi na jedną kwestię. Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Jednakże – co wynika z przywołanego orzecznictwa - organ zatwierdzający projektu stałej organizacji ruchu musi dokonać merytorycznej analizy przedłożonej dokumentacji projektowej, tj. czy rzeczona dokumentacja może stanowić podstawę realizacji celu w postaci zapewnienia bezpiecznego ruchu na drodze. Ocena legalności powyższego zarządzenia dokonywana przez sąd administracyjny musi więc również odnosić się do powyższej kwestii, a więc konieczne jest pośrednio rozważenie przez Sąd, czy dokumentacja projektowa i zgromadzony materiał dowodowy przez organ uzasadniały (w sposób merytoryczny) zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu. Kolejno podkreślić należy, że prowadzenie działalności gospodarczej, a także prawnorzeczowy tytuł prawny do nieruchomości zlokalizowanej w ciągu drogi publicznej, nie kreuje prawa podmiotowego do zapewnienia możliwości parkowania/postoju na ww. drodze. Nie istnieje żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego, który uzasadniałby tego rodzaju roszczenie wobec organów władzy publicznej. Co więcej, zgodnie z art. 46 ust. 1 u.p.r.d., zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Z normy tej jednoznacznie wynika, iż dopuszczalność postoju pojazdu na drodze publicznej jest obwarowana spełnieniem m.in. przesłanki braku zagrożenia lub utrudnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Możliwość ograniczenia zatrzymywania lub postoju pojazdów na drodze publicznej istnieje więc niezależnie od posiadanego interesu (faktycznego lub prawnego – w zależności od dokonanej w danych okolicznościach kwalifikacji). W tym miejscu zwrócić należy uwagę na kwestie podnoszone przez organ m.in. w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 16 maja 2018 r. Mianowicie – planowana organizacja ruchu była zgodna z wolą i potrzebami społeczności lokalnej, co znajduje odzwierciedlenie w uchwale nr [...] z dnia 7 lipca 2017 r. podjętej przez Radę Dzielnicy [...]. Nie sposób więc przyjąć, że sporządzony projekt organizacji ruchu był sprzeczny z ww. potrzebami, co uzasadniałoby – zgodnie z w § 8 ust. 6 – odrzucenie projektu. Analiza akt administracyjnych, w tym dokumentacji zdjęciowej (sporządzonej na podstawie wizji w terenie w dniu 2 sierpnia 2017 r.) prowadzi do wniosku, iż wprowadzenie przedmiotowych zmian w organizacji ruchu było uzasadnione kwestiami bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Podkreślić również należy, iż ulicą C zorganizowany jest transport zbiorowy, co jedynie uwypukla konieczność zapewnienia prawidłowego i ciągłego ruchu drogowego. Chybione zdaniem Sądu są zarzuty dotyczące arbitralnego i dowolnego zatwierdzenia organizacji ruchu przez organ. Wskazać należy, iż projekt stałej organizacji ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczką T-0 w ciągu ul. C od ul. Ś do ul. J w K został zatwierdzony przez organ wraz z poprawkami. Kolejno podkreślić należy – co zostało szerzej opisane na wcześniejszym etapie – że ustanowienia znaku "Zakazu postoju" w analizowanym miejscu znajdowało uzasadnienie w sytuacji drogowej na tej ulicy, służy zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu poprzez zapewnienie drożności ruchu, a także było wyrazem woli społeczności lokalnej dzielnicy [...]. Zdaniem Sądu również w zgodzie z art. 7 k.p.a. zostały wyważone interes społeczny oraz interes indywidualny. Nie ulega wątpliwości, że za częściowym ograniczeniem prawa własności oraz swobody działalności gospodarczej, poprzez zmianę organizacji ruchu na ul. C i wprowadzenie w jej ciągu zakazu postoju, stał interes społeczny potwierdzony przywołaną uchwałą nr [...] z dnia 7 lipca 2017 r. podjętą przez Radę Dzielnicy [...]. Podkreślić jednak należy, że oznakowanie B-35 (zakaz postoju) z tabliczką o treści "Nie dotyczy pobocza" umożliwia postój pojazdów właśnie na poboczu. Przedmiotowe oznakowanie obowiązuje wyłącznie po jednej stronie ulicy, w związku z tym przychylić się należy do stanowiska organu, zgodnie z którym pracownicy i klienci warsztatu mogą parkować swoje pojazdy po przeciwległej stronie. Stąd też przyjąć należy, iż przedmiotowa zmiana organizacji ruchu nie ingeruje zbyt drastycznie w prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.