III SA/Kr 23/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala W dniu 12 czerwca 2008r. Komendant Powiatowy Policji - w oparciu o wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] 2008r. - wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przez J. P. – Z. R. Z. i T. z siedzibą w L. przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.). Równocześnie organ wezwał w/w firmę do przedstawienia w terminie 14 dni następujących dokumentów: wypisu z licencji, wypisu z zezwolenia, rozkładu jazdy na linii L. – S., zaświadczenia o zatrudnieniu na stanowisku kierowcy S. D. oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu o nr rej. [...] wraz z aktualną polisą ubezpieczenia OC. Organ zastrzegł również, iż w przypadku nie przedstawienia tych dokumentów, decyzja zostanie wydana na podstawie zgromadzonej dokumentacji, tj. protokołu kontroli i załączników do niego. W dniu 9 lipca 2008r. wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji pismo J. P. z dnia 7 lipca 2008r., który oświadczył w nim, że żadne z wymienionych w protokole kontroli naruszeń nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym, albowiem ani pojazd, ani tym bardziej kierowca nie wykonywali transportu drogowego. Pojazd nie był wyposażony w tablice kierunkowe i nie stał na przystanku autobusowym, lecz w miejscu dozwolonym przy drodze publicznej. Zdaniem piszącego – skoro nie był wykonywany transport drogowy, to kierowca nie musiał być wyposażony w odpowiednie dokumenty. J. P. nie zgodził się również ze stwierdzeniem zawartym w protokole, że przedsiębiorca nie wystawił kierowcy zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą albowiem zaświadczenie to było wystawione, a tylko kierowca nie posiadał go przy sobie, do czego w tym momencie nie był zobowiązany. W piśmie podano, że kierowca "z powodu pewnych okoliczności" oczekiwał na doręczenie tych i innych dokumentów. J. P. stwierdził także, że bezzasadne jest stwierdzenie o naruszeniu warunków określonych w zezwoleniu a dotyczących ustalonej trasy przejazdu albowiem nie wykonywano transportu drogowego osób. Zdaniem J. P., również zarzut dotyczący wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej, jest bezzasadny wobec faktu nie wykonywania przewozu drogowego w chwili kontroli. Jako dowód na niewykonywanie transportu drogowego w chwili kontroli J. P. wskazał brak pasażerów w pojeździe, jak również brak potwierdzenia sprzedaży biletów w kasie fiskalnej, w którą wyposażony jest autobus oraz stwierdził, że funkcjonariusz sporządzający protokół popełnił błędy zarzucając uchybienia, których nie było. Jego zdaniem - sam fakt postoju autobusu oraz przebywanie kierowcy w pobliżu pojazdu lub nawet w pojeździe nie jest potwierdzeniem na wykonywanie transportu drogowego osób. Decyzją z dnia [...] 2008r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji nałożył na J. P. – Z. R. Z. i T. karę pieniężną w kwocie 4500 zł. Podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowił art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) wraz z załącznikiem do niej. Kara pieniężna została nałożona za następujące uchybienia: – wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (art. 18 ust. 1, ust. 2, art. 18b ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 7, ust. 2 pkt 2, pkt 3, pkt 5, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 20a, art. 22 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 w/w ustawy o transporcie drogowym); – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (art. 87 ust .1, ust. 1a i ust. 1b, art. 2, 3 i 4 w/w ustawy o transporcie drogowym); – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (art. 39ec ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4, art. 39d ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 39e ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym – Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.); – wystawienie kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (art. 39e pkt 6 w/w ustawy o transporcie drogowym). Równocześnie organ stwierdził, iż w związku z art. 3 lit. a rozporządzenia Wspólnoty Europejskiej nr 561/06 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, nie ma ono zastosowania w przewozie drogowym pojazdem używanym do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i dlatego odstąpiono od nałożenia kary przewidzianej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym w Lp.11.1 lit. b i d. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu [...] 2008r. w L. na ul. T. podjęto kontrolę autobusu marki [...] o nr rej. [...], który - jak wynikało z tablicy kierunkowej - wykonywał regularny przewóz osób na trasie L. – S. W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że kierowca autobusu nie posiadał żadnych dokumentów wymaganych do kontroli, tj. dowodu rejestracyjnego, ubezpieczenia OC, wymaganego rozkładu jazdy, wypisu z licencji i zezwolenia, zaświadczenia o przeprowadzeniu badań lekarskich i psychologicznych, zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie. Dokonano również sprawdzenia w Wydziale Komunikacji jego rozkładu jazdy i stwierdzono, że przejazd na trasie L. – S. powinien rozpoczynać się z ul. K. co potwierdził kierowca. W toku dalszych czynności pojazd został zabezpieczony na parkingu strzeżonym z uwagi na brak ubezpieczenia OC natomiast kierowca na miejscu został przesłuchany w charakterze świadka Kontrolowany kierowca oświadczył, że to właściciel firmy – J. P. polecił mu, aby rozpoczynał przejazd z ul. T., a nadto zabrał mu dowód rejestracyjny i polisę OC. Poda także, iż rozkład jazdy, wypis z licencji i zezwolenia zostawił w innym pojeździe. Komendant Powiatowy Policji w uzasadnieniu zaznaczył, że pomimo wezwania, właściciel firmy nie zgłosił się w celu przedstawienia brakujących dokumentów przesyłając tylko wyjaśnienie z dnia 7 lipca 2008r. W odwołaniu z dnia 27 sierpnia 2008r. J. P. oświadczył, iż podtrzymuje wszystkie swoje argumenty podniesione w piśmie z dnia 7 lipca 2008r. Ponadto odwołujący się stwierdził, że bezzasadne jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że nie zgłosił się w celu przedstawienia brakujących dokumentów. Dotrzymał bowiem terminu i formy złożenia wyjaśnień, jaką dopuszczało pismo z Komendy Powiatowej Policji w z dnia 12 czerwca 2008r. J. P. stwierdził również, że żadne z naruszeń przywołanych w skarżonej decyzji nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym, albowiem ani pojazd, ani tym bardziej kierowca nie wykonywali transportu drogowego. Pojazd stał na poboczu drogi, w miejscu dozwolonym, a kierowca oczekiwał na wszystkie wymagane dokumenty. Odwołujący się nadmienił także, że w pouczeniu oraz w objaśnieniach swojej decyzji organ I instancji powołuje się na od dawna nie obowiązujące akty prawne dotyczące opłaty skarbowej, przez co podważa swoją wiarygodność, nie stoi na straży praworządności i nie budzi zaufania obywateli - jak nakazuje organom administracji publicznej Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującego się, niesłuszne uiszczenie wysokiej kary grzywny nałożonej skarżoną decyzją spowodować może nieodwracalne dla jego firmy skutki finansowe. W dniu 12 listopada 2008r. Komendant Wojewódzki Policji wydał, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2008r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że twierdzenia J. P., iż w dniu kontroli jego kierowca nie wykonywał transportu drogowego osób w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a jedynie odbywał postój w miejscu dozwolonym na drodze publicznej stoją w sprzeczności z zeznaniami kierowcy, z których jednoznacznie wynika, że miał on zamiar wykonywać transport drogowy osób. Ponadto organ II instancji stwierdził, że sporządzona dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że autobus miał założone tablice kierunkowe, również nie potwierdza słów odwołującego się, jakoby kierowca nie wykonywał transportu drogowego osób, ponieważ pojazd nie był wyposażony w tablice kierunkowe. Reasumując Komendant Wojewódzki Policji uznał, że, stanowisko strony odwołującej się stoi w sprzeczności do dokumentacji zebranej w trakcie postępowania prowadzonego przez organ l instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, iż strona w trakcie toczącego się postępowania przed organem l instancji nie przedłożyła dokumentów, o które była wzywana. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji kierowca wykonywał transport i miał obowiązek posiadać przy sobie przedmiotowe oświadczenie. Na poparcie niniejszego stanowiska organ II instancji przytoczył zeznania kierowcy, z których wynika, iż nie posiadał on zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie, gdyż jego szef jeszcze nie zdążył mu go wypisać. Jednocześnie organ odwoławczy przyznał, iż Komendant Powiatowy Policji błędnie przywołał nieobowiązujące przepisy prawne, tj. ustawę o opłacie skarbowej z 2000r., gdyż obecnie obowiązują przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006r. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.) wraz z aktami wykonawczymi. Nie mniej jednak, zdaniem organu Ii instancji, cytowanie w objaśnieniach do decyzji nieobowiązującego aktu prawnego nie ma wpływu na jej meritum a zatem nie skutkuje koniecznością zmiany decyzji czy też stwierdzeniem jej nieważności. W konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż nałożona przez Komendanta Powiatowego Policji w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężna w wysokości 4500 złotych była zgodna z obowiązującymi przepisami, a zawarte w odwołaniu argumenty nie dają podstaw do ich uwzględnienia. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. P., który pismem z dnia 23 grudnia 2008r. wniósł skargę, domagając się jej uchylenia. Nawiązując do swojego odwołania z dnia 27 sierpnia 2008r. skarżący wyjaśnił, że kontrolujący funkcjonariusz celowo wprowadził w błąd Komendanta Wojewódzkiego Policji i nie przedstawił wszystkich istotnych okoliczności zajścia, a w szczególności odnośnie przystanku na ul. K., gdyż na dzień kontroli, tj. [...] 2008r. przystanek na tej ulicy nie był uwzględniony w ofercie przewozowej jego firmy. Ponadto zatrzymany kierowca nie wykonywał transportu handlowego, wobec czego nie mają zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym. Na zakończenie skarżący podniósł, iż kontrolowany pojazd, wbrew obowiązującym przepisom został zatrzymany i umieszczony na parkingu policyjnym, o czym kontrolujący funkcjonariusz nie wspomniał. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, iż przedstawione w sprawie ustalenia wynikają z dowodów zgromadzonych w aktach oraz z obowiązujących przepisów. Organ odwoławczy nie został więc wprowadzony w błąd co do istotnych okoliczności sprawy, jak twierdzi skarżący. Brak dowodu zawarcia obowiązkowej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej stanowił podstawę obligatoryjnego usunięcia pojazdu z drogi – zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Pojazd został następnie umieszczony na parkingu policyjnym. Tym samym usunięcie pojazdu z drogi nie było związane z naruszeniami ustawy o transporcie drogowym i pozostawało bez związku z prowadzonym w tej sprawie postępowaniem administracyjnym. Co do przystanku początkowego ustalono, że z pewnością nie znajdował się on przy ul. T., gdzie został zatrzymany do kontroli kierowca autobusu S. D. Rozkład jazdy dla linii L. – S. przewiduje, że przystanek ten powinien znajdować się przy [...] w L. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, iż z zeznań S. D. wynika, że nie posiadał przy sobie dowodu rejestracyjnego, polisy OC, zezwolenia, licencji ani rozkładu jazdy ponieważ jego kolega wykonujący wcześniejszy kurs zabrał teczkę ze wszystkimi dokumentami. Zeznał również, że pracodawca nie wydał mu wymaganego zaświadczenia, ponieważ pracuje dopiero drugi dzień i szef nie zdążył go wystawić. Początkowy przystanek powinien być na ul. K., ale tam nie było miejsca i dlatego podjechał autobusem na ul. T. Obecny podczas kontroli Z. B. – Dyrektor Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego potwierdził w swoich zeznaniach opisaną wyżej relację kierowcy, dodając, że to szef firmy miał polecić kierowcy "podstawienie" autobusu na ul. T. z braku miejsca na ul. K. Na fotografiach sporządzonych przez policjantów podczas kontroli widoczna jest umieszczona za przednią szybą autobusu tablica kierunkowa, a także tablice boczne. Ponadto organ stwierdził, iż skarżący nie dopełnił obowiązków w zakresie wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty potwierdzające legalność wykonywania transportu drogowego (licencji, zezwolenia wraz z rozkładem jazdy), jak również w zakresie spełnienia ustawowych wymogów zatrudnienia kierowcy. W szczególności obowiązek kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne przez przewoźnika wynika z art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym. W decyzji organu I instancji błędnie wskazano jako podstawę prawną tego obowiązku art. 39d i e ustawy o transporcie drogowym, które to przepisy zmieniły brzmienie w związku ze zmianą ustawy o transporcie drogowym obowiązującą od dnia 3 stycznia 2007r. (ustawa zmieniająca z dnia 17 listopada 2006r. Dz. U. Nr 235, poz. 1701). Jednak zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji błąd ten nie ma wpływu na ważność decyzji, ponieważ obowiązek kierowania na badania lekarskie i psychologiczne nadal istnieje, tyle, że określa go inny przepis tej samej ustawy. Odnośnie nie wystawienia kierowcy zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych ustawą organ dodał, iż kierowcy wykonujący transport drogowy, którzy nie uzyskali wpisu do prawa jazdy o odbyciu szkolenia okresowego wymaganego przez art. 39a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (znowelizowanego ustawą z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym – Dz. U. Nr 235, poz. 1701), są obowiązani mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wszystkich wymogów określonych ustawą, w szczególności potwierdzającego posiadanie ważnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych – stosownie do art. 5 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 17 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bezsporne w sprawie jest to, że w dniu kontroli kierowca autobusu należącego do przedsiębiorstwa skarżącego nie posiadał wymaganych dokumentów. Sporne jest natomiast, czy w momencie kontroli kierowca wykonywał przewóz osób, czy też nie, a tym samym, czy mają do niego zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Już na wstępie należy podnieść, iż Sąd nie podziela opinii skarżącego, że jego kierowca nie wykonywał przewozu osób. Przeczą temu zeznania S. D. (kierowcy skontrolowanego autobusu): "(...) następny planowy kurs na linii L. – S. miałem wykonać o godz. 1330, jednak gdy zamierzałem wyjechać na trasę to zostałem zatrzymany przez patrol policji na ul. T. w L.". W piśmie z dnia 7 lipca 2008r. skarżący podniósł argumenty, które jego zdaniem wskazywały na to, że w momencie kontroli kierowca nie wykonywał przewozu osób, a mianowicie, że autobus nie był wyposażony w tablice kierunkowe i że w pojeździe nie było pasażerów. Powyższe twierdzenia skarżącego nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika bowiem z wykonanej przez funkcjonariuszy dokumentacji fotograficznej – pojazd miał umieszczoną tablicę kierunkową w miejscu do tego przeznaczonym. Potwierdza to również w swoich zeznaniach świadek kontroli – Z. B., Dyrektor Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego. Z kolei nieobecność pasażerów w pojeździe nie jest dowodem, że przewóz nie był wykonywany. Jak stwierdził bowiem kierowca, został on zatrzymany, gdy zamierzał wyjechać na trasę, a jego przystanek początkowy znajdował się przy ul. K., a nie przy ul. T. Tym samym należy uznać, że kierowca wykonywał przewóz osób, a zatem mają do niego zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.). Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona na skarżącego na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym: "Art. 92. 1. Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. 4. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy." Organ I instancji nałożył na skarżącego karę za następujące naruszenia wymienione w Załączniku do ustawy o transporcie drogowym: 1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (Lp. 1.7). 2) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (Lp. 1.8 pkt 1) oraz wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (Lp. 1.8 pkt 3). 3) wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (Lp. 2.2 pkt 3). Sad zwraca uwagę, iż obowiązek posiadania podczas wykonywania przewozu osób odpowiednich dokumentów nakłada na kierowcę art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym: "Art. 87. 1. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto: 1) wykonując transport drogowy - wypis z licencji; 2) wykonując przewóz drogowy osób: a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy," Wymieniony w art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców stanowi, iż pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego zaświadczenie zawierające następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Ponadto należy wskazać, że ustawą z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701) zmieniono brzmienie Rozdziału 7a ustawy o transporcie drogowym, który nosi tytuł "Kierowcy wykonujący przewóz drogowy". Zgodnie z art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 listopada 2006r.: "Art. 39a. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 1) ukończyła 21 lat; 2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5) uzyskała kwalifikację wstępną; 6) ukończyła szkolenie okresowe." W art. 39f ust. 1 w/w ustawy ustawodawca postanowił, że kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. Natomiast zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701), do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, kierowcy obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o transporcie drogowym. Obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty został nałożony na przedsiębiorcę w art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy, a w szczególności z zeznań kierowcy wynika, iż w dniu kontroli nie posiadał on wypisu z licencji, zezwolenia lub jego wypisu, obowiązującego rozkładu jazdy oraz zaświadczenia o zatrudnieniu. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że organy administracyjne prawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną za naruszenia wymienione w Lp. 1.7 i 1.8 pkt 3 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący bowiem mimo nałożonego na niego przez ustawę obowiązku nie wyposażył swojego kierowcy w stosowne dokumenty. Ponadto art. 39d ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nakłada na kierowców obowiązek ukończenia szkolenia okresowego odpowiedniego do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy, co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej poświadczającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej. Natomiast art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 tej ustawy nakładają na kierowców obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z kolei w art. 39l ust. 1 w/w ustawy nałożono na przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie tylko obowiązek kierowania kierowców na powyższe badania oraz szkolenia okresowe, ale także do przechowywania kopii ich dokumentacji medycznej oraz świadectw kwalifikacji zawodowej: "Art. 39l. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne; 2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; 3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: a) świadectw kwalifikacji zawodowej, b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych; 5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3." W związku z tym, że organy administracyjne zarzuciły również skarżącemu wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, Sąd zwraca uwagę, że wykonywanie przewozu osób odbywa się na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ administracji publicznej (art. 18 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w zezwoleniu określa się w szczególności warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a). Z kolei w art. 18b ust. 1 w/w ustawy określono zasady, według których wykonywane są przewozy regularne. W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie mają zasady określone w pkt 3 art. 18b ust. 1 tej ustawy: "Art. 18b. 1. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: 3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;" Natomiast w ust. 2 pkt 3 art. 18b zakazano zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Z analizy akt sprawy, a w szczególności z zeznań kierowcy autobusu wynika, iż w dniu kontroli zamierzał rozpocząć swój kurs z przystanku przy ul. T. w L. Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy zezwolenia Nr [...] oraz dołączonego do niego rozkładu jazdy wynika, iż przystankiem początkowym powinien być przystanek przy [...] w L. Tym samym kierowca rozpoczął kurs z przystanku nie wymienionego w rozkładzie jazdy. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zgromadzony przez organy obu instancji materiał dowodowy potwierdza, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu naruszeń, a zatem kara pieniężna została na niego nałożona w sposób prawidłowy. Sąd zwraca również uwagę, że skarżący został wezwany pismem z dnia 12 czerwca 2008r. o doręczenie stosownych dokumentów w wyznaczonym terminie, czego nie uczynił. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że jego pojazd został bezprawnie zatrzymany i przewieziony na parking policyjny. Zgodnie bowiem z art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. Z akt sprawy wynika, iż kierowca autobusu w dniu kontroli nie miał przy sobie polisy OC ani także dowodu rejestracyjnego. Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa, a tym samym skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.