III SA/Kr 230/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na opinie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego Oddział Ochrony Zabytków oraz Głównego Architekta Miasta w przedmiocie lokalizacji stoiska do sprzedaży obwarzanków postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 listopada 2009r. M. D. wniosła skargę na bezczynność władz Miasta. W treści skargi skarżąca opisała swoje bezskuteczne próby uzyskania zgody na prowadzenie sprzedaży obwarzanków w różnych częściach A. Odpowiadając na wezwanie Sądu o wskazanie co jest przedmiotem jej skargi, skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 12 marca 2010r., że skarga dotyczy opinii wydawanych przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu, Wydział Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Oddział Ochrony Zabytków oraz Głównego Architekta Miasta. Skarżąca wskazała, iż składała wnioski o zaopiniowanie stoiska do sprzedaży obwarzanków przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] oraz przy ul. [...]. Jednak każda z tych lokalizacji spotykała się z negatywną opinią któregoś z w/w organów. Natomiast do uzyskania zgody na sprzedaż obwarzanków konieczne jest uzyskanie pozytywnych opinii od wszystkich trzech organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta, lecz skarga na opinie w przedmiocie lokalizacji stoiska do sprzedaży obwarzanków wydane przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu, Wydział Kultury i Dziedzictwa Narodowego Oddział Ochrony Zabytków oraz Głównego Architekta Miasta. Wynika to z treści pisma skarżącej z dnia 12 marca 2010r. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 w/w ustawy). W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na zaskarżone w niniejszej sprawie opinie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego Oddział Ochrony Zabytków oraz Głównego Architekta Miasta. Opinie te nie są decyzjami administracyjnymi, postanowieniami, czy też innymi aktami, o których mowa w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone opinie nie stanowią indywidualnych rozstrzygnięć, gdyż nie dotyczą uprawnień lub obowiązków skarżącej określonych w przepisach prawa. Są one jedynie stanowiskiem o charakterze wewnętrznym w/w podmiotów, będących jednostkami organizacyjnymi Urzędu Gminy Miasta. Nie wywierają żadnych skutków na zewnątrz, wobec podmiotów stojących poza administracją, nie rodzą więc dla skarżącej żadnych praw lub obowiązków. Wniesiona zatem w niniejszej sprawie skarga nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga M. D. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidującego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.