III SA/Kr 233/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. Ś., W. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12.01.2009r. znak [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. Ś. oraz W. Ś. w skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12.01.2009r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z [...] 2008 r. Nr [...] wzywającą skarżących do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. A w K. – zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że skarżący i ich rodzina nie mają faktycznych możliwości przeprowadzenia się do innego lokalu mieszkalnego. Ponadto wskazali, że decyzja o opróżnieniu lokalu odnosi się do B. Ś. i W. Ś., nie wypowiadając się o ich małoletnim dziecku. W ocenie skarżących nie jest możliwe opuszczenie mieszkania jedynie przez rodziców z pozostawieniem w spornym lokalu małoletniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oznacza to, iż obowiązek wykazania podstaw w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winni tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. B. Ś. i W. Ś. zawarli swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w samej skardze, jednakże, oprócz zarzutów stawianych decyzji Komendanta Głównego Policji, nie wskazali przesłanek, dla których Sąd winien wstrzymać jej wykonanie. Wniosek o ochronę tymczasową opiera się bowiem w rozpatrywanej sprawie na tych samych podstawach, co skarga na decyzję, czyli na naruszeniu przez organ przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania oraz zasad współżycia społecznego. Należy zaznaczyć, iż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji, która co do zasady wymaga wskazania na niebezpieczeństwo wystąpienia jednej z dwóch precyzyjnie określonych przesłanek. Rozpatrywanie przez Sąd kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sprowadza się zatem do ustalenia, czy rzeczywiście w sprawie występują, bądź też nie występują, wskazane przez ustawodawcę okoliczności, oczywiście, o ile skarżący wskaże takie okoliczności jako podstawy swojego wniosku. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnili, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jej wykonania. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.