III SA/Kr 236/17

|Sygn. akt III SA/Kr 236/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r., sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - skargę oddala - Decyzją z [...] 2016r. nr nr [...] za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył J. S. karę pieniężną w wysokości 12 tys. zł Powodem rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ po przeprowadzeniu kontroli w Centrum A, al. L w K i stwierdzenie w w/w. obiekcie: - automatu o niskich wygranych HOT SPOT PLATIN nr [...] numer rejestracji [...], numer zezwolenia [...], [...], - automatu o niskich wygranych HOT SPOT PLATIN nr [...] numer rejestracji [...], numer zezwolenia [...], [...] - włączonych i gotowych do gry nie posiadające oznaczeń w postaci kiosku internetowego. Na w/w. urządzeniu do gry w postaci kiosku internetowego kontrolujący przeprowadzili eksperyment na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, w wyniku którego ustalili, że aktywność grającego polega wyłącznie na wybraniu na ekranie monitora przycisku START i obserwacji symbolu obracających się bębnów. Uczestnik gry nie miał wpływu na jej wynik, co oznacza, że gry prowadzone na tym urządzeniu są grami losowymi i spełniają definicję z art. 2 ustawy o grach hazardowych. J. S. w odwołaniu od w/w. decyzji zarzucił naruszenie: - art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art.107 § 4 kodeksu karnego skarbowego, polegające na podwójnym ukaraniu odwołującego za to samo zachowanie polegające na urządzaniu gry na automacie poza kasynem, najpierw grzywną w postępowaniu karno-skarbowym, a następnie przed tym samym organem administracji celnej karą pieniężną w trybie administracyjnym i przez to naruszenie wynikającej z przepisu art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa, skonkretyzowanej w przepisach art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, - art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych polegające na przyjęciu, że odwołujący jest podmiotem zbiorowym opisanym w art. 6 ust. 4 u.g.h., podczas gdy odwołujący był przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, a wobec tego organ nie ma podstaw prawnych do nałożenia kary na odwołującego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, że Centrum A urządzało gry na automatach podczas, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że Centrum A podpisało umowę najmu z firmą K M. K. powierzchni lokalu i najemca ustawił nieoznaczony kiosk internetowy, oraz błędne przyjęcie, że wypłaty dokonywane przez pracownicę M. R. były związane z zajętym kioskiem internetowym, a nie w związku ze znajdującymi się w lokalu automatami do gier o niskich wygranych, które należały do spółki I. Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia 28 listopada 2016r. nr [...], utrzymał w mocy w/w. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż urządzenie nie posiadające oznaczeń w postaci kiosku internetowego to urządzenie elektroniczne. Losowy charakter gier urządzanych na w/w. automacie potwierdził eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych, który wykazał, iż grający nie miał wpływu na wynik gry. W wyniku eksperymentu opisanego w protokole kontroli ustalono, że wszystkie wykonane gry miały charakter losowy. Oceniając zebrane dowody, Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu I instancji i uznał, że skontrolowane urządzenie spełnia wymogi do zakwalifikowania gier na nim prowadzonych za gry na automacie w rozumieniu art. 2 ustawy o grach hazardowych. Gry prowadzone na przedmiotowym urządzeniu zawierają element losowości - udział gracza sprowadza się jedynie do wciskania przycisku "START" i obserwowania przebiegu gry. Grający nie ma żadnego wpływu na to, w jakiej konfiguracji zostaną ułożone symbole na ekranie. Gry urządzane na spornym urządzeniu miały również charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Również w aktach sprawy znajduje się opinia biegłego sądowego R. R. z dnia 15.07.2015 r., z której wynika że ujawniony w trakcie kontroli kiosk internetowy jest urządzeniem na którym można prowadzić gry organizowane w celach komercyjnych, w których gracz nie uzyskuje bezpośrednio wygranych rzeczowych bądź pieniężnych, a rozgrywane gry mają charakter losowy. Umożliwienie funkcjonowania i użytkowania kiosku internetowego w zakresie gier hazardowych było konsekwencją umowy najmu powierzchni lokalu, zawartej w dniu 30.01.201 Ir. na okres 12 miesięcy pomiędzy skarżącym, a firmą K M. K., na podstawie zapisów której skarżący miał pobierać czynsz w wysokości 400 zł miesięcznie. Fakt, że przedmiotowy kiosk internetowy użytkowany był w zakresie gier hazardowych potwierdza również protokół jego otwarcia z 9.05.2011 r. i ujawnienie w nim środków pieniężnych w kwocie 30 zł. Ponadto, jak wynika z dokumentu umowy najmu skarżący, był zobowiązany do sprawowania stałej opieki nad kioskiem internetowym i upoważniony do wypłaty pieniędzy "klientowi" za niewykorzystany czas korzystania z kiosku internetowego. Umowa najmu została podpisana przez syna skarżącego – Ł. S., będącego menadżerem lokalu za jego wiedzą i zgodą. Z kiosku internetowego były wypłacane wygrane, co potwierdziła pracownica M. R., jak również syn skarżącego Ł. Świadczą o tym również dwa datowane na 5.02.2011 r. pokwitowania wygranych pieniężnych z maszyny internetowej dla dwu różnych osób na kwoty 150 zł. i 600 zł. podpisane przez M. R. Dodatkowo fakt zawarcia umowy najmu pomiędzy skarżącym, a firmą K M. K. nie powoduje, że nie można go uznać na podstawie całokształtu czynności wykonywanych na podstawie w/w. umowy oraz poza regulacjami umownymi za podmiot spełniający znamiona definicji urządzania gier. Zdaniem organu działanie skarżącego wyczerpuje znamiona definicji urządzania gier, bowiem z procederu umożliwiania prowadzenia nielegalnych gier na kiosku internetowym w swoim lokalu uczynił on sobie stałe źródło dochodu, oraz wzbogacił ofertę lokalu o urządzenie z dostępem do internetu. Uczestniczył również w samym procederze wypłacając wygrane grającym. Taka aktywność świadczy o udziale w działalności sankcjonowanej przepisami u.g.h. Niewątpliwie fakt posiadania w lokalu kiosku internetowego było na tyle atrakcyjne, że godził się na ewentualne kłopoty związane wejściem w spór z przedstawicielami służb odpowiedzialnych za zwalczanie nielegalnego hazardu. Umożliwił graczom dostęp do w/w. urządzenia w swoim lokalu, zobowiązał się do przestrzegania wszystkich zapisów umowy najmu, a także wykonywał za pośrednictwem swoich pracowników czynności związane z obsługą urządzeń i wypłatą wygranych. Powyższe wskazuje, że świadomie uczynił sobie stałe źródło dochodów z nielegalnej działalności. Do zrealizowania zamierzenia - działalności w zakresie gier na automatach doszło zatem, w wyniku zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Ustawa o grach hazardowych ma walor powszechnie obowiązującego prawa, co znalazło potwierdzenie w bogatym orzecznictwie administracyjnym dotyczącym tej materii oraz w uchwale 7 sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, która wskazuje na nietechniczny charakter art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Pomimo tego, że przedmiotem postępowania karnego jest ustalenie m.in. czy popełniony został czyn zabroniony, to ustalenia te nie wpłyną bezpośrednio na rozstrzygnięcie w przedmiocie podlegania karze pieniężnej. (por wyrok NSA sygn. Akt II GSK 1674/13 z 23.10.2014 r.). Dodatkowo 21 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu P 32/12 uznał, że konstytucyjny zakaz ne bis in idem (nie można orzekać dwa razy w tej samej sprawie) nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez ustawodawcę jednocześnie sankcji administracyjnej (kara pieniężna) i sankcji karnej (grzywna) za ten sam czyn polegający na urządzaniu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. Co do pozostałych zarzutów wskazano, że w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych "urządzającym gry na automatach poza kasynem gry" jest każdy, kto naruszenia dokonał, a więc osoba zaangażowana w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Z istoty swej będzie to więc zawsze konkretny podmiot (w tym przypadku skarżący jako osoba fizyczna). W związku z tym powołanie się na umorzenie postępowania wobec żony (H. S. ,jako wspólnika spółki cywilnej) jest bezpodstawne bowiem jak wynika z materiału dowodowego taka "analogiczna" sytuacja nie występuje. Przedsiębiorca chcąc legalnie prowadzić działalność gospodarczą o wskazanym profilu powinien zgodnie z zapisami ustawy o grach hazardowych posiadać koncesję na prowadzenie kasyna gry, co z kolei wiąże się z koniecznością uzyskania odpowiedniego statusu prawnego (spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca siedzibę na terytorium RP), warunkującego możliwość starania się o koncesję. Oczywistym jest zatem, że osoba fizyczna nie może uzyskać omawianej koncesji, co w żaden sposób nie prowadzi do wniosku, iż kara pieniężna z art 89 ust. 1 pkt 1 i 2 może zostać nałożona tylko na podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Przyjęcie takiego założenia prowadziłoby do absurdalnego wniosku, iż każda osoba fizyczna czy też podmiot nieposiadający statusu spółki akcyjnej bądź spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w dowolnym miejscu i bez żadnych ograniczeń oraz sankcji z ustawy o grach hazardowych mogliby urządzać gry na automatach. Z decyzją tą nie zgodził się J. S. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których przywołał w całości zarzuty zawarte w odwołaniach. W uzasadnieniu zarzutów podkreślono, iż skarżący poniósł już odpowiedzialność karną. Wskazał, że początkowo postępowanie administracyjne prowadzono wobec spółki cywilnej skarżącego prowadzonej wraz z żoną i w oparciu o identyczny stan faktyczny umorzono postępowanie w stosunku do niej. Nadto nie był on urządzającym gry, gdyż takim podmiotem był K M. K., nie zbadano też sprzeczności w zeznaniach M. K., także co do źródła wypłacanych i pobieranych przez skarżącego wypłat. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy rozstrzygające w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w określonej w decyzjach wysokości za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik spraw. Oceniając zarzut "podwójnego ukarania" skarżącego wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r., P 32/12 stwierdził, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 i 1201) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa" (publ.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1742). Z wyroku tego wynika również i to, że podnoszony przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego zarzut wymierzenia kary administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych zmierzający do wykazania, że regulacja ta narusza zakaz podwójnego karania za to samo zachowanie, okazał się niezasadny. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. W tym stanie rzeczy interpretacja art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, według której przepis ten nie dotyczy osób fizycznych nie może być zaakceptowana. Trafne jest przy tym stanowisko organu, zgodnie z którym przedsiębiorca chcąc legalnie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie urządzania gier hazardowych powinien zgodnie z zapisami ustawy o grach hazardowych posiadać koncesję na prowadzenie kasyna gry, co z kolei wiąże się z koniecznością uzyskania odpowiedniego statusu prawnego (spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca siedzibę na terytorium RP), warunkującego możliwość starania się o koncesję. Oczywiste jest, że osoba fizyczna nie może uzyskać omawianej koncesji, co w żaden sposób nie prowadzi do twierdzenia, że kara pieniężna z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 noże zostać nałożona tylko na podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Przyjęcie takiego założenia prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że każda osoba fizyczna czy też podmiot nieposiadający statusu spółki akcyjnej bądź spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w dowolnym miejscu i bez żadnych ograniczeń oraz sankcji z ustawy o grach hazardowych mógłby urządzać gry na automatach. Wykładnię prowadzącą do absurdu należy odrzucić. Pogląd dotyczący wyłączenia spod działania art. 89 ustawy hazardowej tych podmiotów, które nie zostały objęte dyspozycją art. 6 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o grach hazardowych prowadziłby do uprzywilejowania pozycji podmiotów, które działając bez wymaganej koncesji lub zezwolenia naruszają przepisy w/w. ustawy dotyczące zasad urządzania gier hazardowych (w tym gier wysokohazardowych), w stosunku do podmiotów, które wprawdzie mogłyby wystąpić o stosowne koncesje i zezwolenia, lecz bez ich uzyskania gry takie urządzają. Treść normatywna art. 89 wskazuje, że warunkiem wystarczającym do jego zastosowania jest wyłącznie fakt urządzania gier o charakterze hazardowym, poza kasynem, bez koncesji, zezwolenia lub bez dokonania zgłoszenia, lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzania gry. Odmienny pogląd w tej kwestii w ocenie sądu prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania podmiotów działających niezgodnie z prawem, w tym przypadku z przepisami ustawy o grach hazardowych, nakładając sankcję za te same nielegalne działania w zależności od tego czy podmiot ten mógłby uzyskać koncesję, lecz o nią nie wystąpił, czy też jest wykluczony z kręgu podmiotów mogących uzyskać koncesję na legalne prowadzenie tego rodzaju działalności, przy czym w korzystniejszym położeniu stawia tę ostatnią grupę podmiotów (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2015 r., III SA/Kr 543/15). Uprawniona była także ocena organów celnych w zakresie zastosowania regulacji dotyczących nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, w następstwie uznania go za "urządzającego gry". Przepis art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych statuując odpowiedzialność administracyjną podmiotu urządzającego gry przewiduje, że karze pieniężnej podlega: 1. urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2. urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3. uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Sankcja w postaci kary pieniężnej nakładana jest na podmiot urządzający gry hazardowe, gry na automatach, a więc dokonujący "urządzania gier". Z uzasadnienia decyzji organów wynika, iż podstawą ustalenia, że skarżący jest "urządzającym gry" był nie tylko sam fakt zawarcia umowy najmu części powierzchni lokalu pod kiosk internetowy oraz pobieranie z tego tytułu czynszu, ale i szereg dodatkowych, szczegółowo opisanych w uzasadnieniach decyzji okoliczności wskazujących na jego niewątpliwy świadomy współudział w działalności sankcjonowanej przepisami u.g.h. Pojęcie "urządzanie" stanowi synonim takich pojęć jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (vide: Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście zwrot "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. Uznać należy, że w praktyce w odniesieniu do takiej działalności jak urządzanie gier na automatach obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów, o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (ewentualnie jego szkolenie). Podmiot realizujący (wykonujący) te działania, może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Oczywistym pozostaje, że dla zrealizowania zamierzenia w postaci działalności w zakresie gier na automatach dojść może do zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Nie oznacza to automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty, które w tym w jakimś zakresie uczestniczą, objęte są dyspozycją art. 89 ust.1, jako "urządzający gry". Niewątpliwie pojęcie "urządzanie gier" na gruncie art. 89 ustawy, nie obejmuje samej czynności oddania do używania powierzchni lokalu (lokalizacji) innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy najmu, a także nie zawsze musi obejmować tę czynność i związane z nią określone obowiązki, czy uprawnienia wynajmującego powierzchnię użytkową. Brak jest podstaw prawnych, by już samą czynność cywilnoprawną ( umowę najmu) oddania lokalu (jego części) do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów, utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust.1 u.g.h. W konsekwencji samo oddanie lokalu ( części jego powierzchni użytkowej) nie może być uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego lokal pod eksploatację automatów, jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej. O udziale wynajmującego lokal (lub jego części) w oparciu o umowę najmu powierzchni użytkowej, na której automaty są zlokalizowane, w urządzaniu gier można mówić, gdy wynajmujący aktywnie uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, przy czym jego zachowania powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i eksploatującym go, a dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach (gier hazardowych). W rozpoznawanej sprawie okoliczności takie zostały przez organy wykazane. W szczególności poddały one wnikliwej analizie poszczególne regulacje umowy najmu dla oceny czy i które z nich oraz z jakich przyczyn mogą dotyczyć czynności (obowiązków), do jakich zobowiązał się umownie skarżący, a związanych z "urządzeniem gier". Organy w tej kwestii nie ograniczyły się do wskazania ogólnie umowy najmu, ale przywołały te jej postanowienia, które przesądzają o aktywnej roli skarżącego, polegającej na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie kiosku, przystosowaniu tej powierzchni do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, współudziale w utrzymywaniu kiosku w stanie stałej aktywności umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, zasilaniu energią elektryczną w godzinach otwarcia lokalu, stałej opiece nad kioskiem, upoważnieniu do wypłaty pieniędzy za niewykorzystany czas korzystania, wypłacie wygranych przez jego pracowników i wykonywaniu przez nich czynności związanych z obsługą urządzenia. Powyższe okoliczności jednoznacznie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym także z zeznań zatrudnianej przez skarżącego w lokalu M. R. oraz menadżera, syna skarżącego – Ł. S. Sąd podziela wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. zgodnie z którą każdy kto urządza grę hazardową bez względu na formę prawną prowadzonej działalności podlega karze pieniężnej za naruszenia zakazu lokowania gier tylko w kasynach. Przy czym zwrot "urządzenie gier" należy rozumieć szeroko, gdyż obejmuje on nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także organizowanie gry, czy nawet zapewnienie warunków dla gry, co może być związane z udostępnieniem lokalu. Z tych też względów podniesione przez skarżącego okoliczności, że nie jest właścicielem wskazanego w decyzji kiosku nie może podważać prawidłowości ustaleń organu co do tego, że jest podmiotem urządzającym gry, skoro wydzielił powierzchnię swojego lokalu do zainstalowania oraz użytkowania urządzenia do gier, partycypował w jego obsłudze, a z procederu umożliwiania prowadzenia nielegalnych gier w swoim lokalu uczynił sobie stałe źródło dochodu. Wbrew twierdzeniom skargi przedstawione ustalenia dotyczyły skarżącego, nie zaś jego żony, stąd nie może on powoływać się na niekonsekwencje w rozstrzygnięciach organów dotyczących wspólników spółki cywilnej. Wobec powyższego powoływane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy norm prawa materialnego należy odrzucić. Organy nie dopuściły się także naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu, który mógłby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności dokonały one prawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie właściwie zebranego materiału dowodowego, a organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji szczegółowo ustosunkowały się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych. Jednoznaczny charakter zebranych w sprawie dowodów powoduje, że zbędnym było przesłuchanie w charakterze świadka właściciela kiosku internetowego. Nie doszło także do skierowania decyzji do podmiotu nieposiadającego statutu "urządzającego gry" w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a organy nie naruszyły art. 7 i 77 k.p.a. Mając powyższe motywy na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.