III SA/Kr 237/17

sygn. akt III SA/Kr 237/17 Kraków, dnia 8 marca 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go, wskazał, że egzekucja kwoty wskazanej w decyzji przed rozpoznaniem skargi spowoduje, że skarżący nie będzie miał środków na utrzymanie nie tylko własne, ale także najbliższej rodziny. Straci płynność finansową, popadnie w długi, a jego firma upadnie na długo przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Wobec tego w przyszłości nawet uchylenie zaskarżonej decyzji nie naprawi już sytuacji skarżącego i jego dzieci, które do tego czasu pozostawać będą w niedostatku. Skarżący zaznaczył również, że orzecznictwo uznaje skutek w postaci konieczności zakończenia działalności gospodarczej w wyniku wykonania decyzji za sytuację, spełniająca obie przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). W niniejszej sprawie strona ograniczyła się do przytoczenia twierdzeń o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków, jednak nie można przyjąć, by twierdzenia te zostały uprawdopodobnione. We wniosku podniesiono, że wyegzekwowanie kary zagraża dalszemu funkcjonowaniu firmy skarżącego i narazi jego rodzinę na niedostatek, jednakże nie przedłożono żadnych dokumentów źródłowych, które zobrazowałyby aktualną sytuację majątkową skarżącego. Każda zapłata wiąże się z pewną dolegliwością w postaci uszczuplenia stanu posiadania strony skarżącej, jednak by możliwe było wstrzymanie wykonania decyzji wnioskodawca musi wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji nastąpią kwalifikowane skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, samo z siebie nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Pozostaje poza sporem, że kara w wysokości 24 000 zł jest kwotą znaczną. Jednakże wobec braku jakichkolwiek danych odnośnie sytuacji majątkowej i zarobkowej skarżącego, takich jak np. posiadane oszczędności, nieruchomości i cenne rzeczy ruchome, obroty prowadzonej firmy, zdolność kredytowa itd. nie sposób zweryfikować, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a - jak już wskazano wyżej - ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej. Trzeba zatem przyjąć, że A. B. nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.