III SA/Kr 238/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 grudnia 2017 r. na podstawie art. 8 ust 1, pkt 1, w związku z art. 7 pkt 5, art. 37 ust.1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej i § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2017 r., którą to decyzją przyznał R. S. zasiłek stały w wysokości 604 zł miesięcznie - na okres od 01.08.2017 r. do 30.09.2017 r. oraz w wysokości 481 zł miesięcznie - na okres od 01.10.2017r. do 30.11.2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło następujący stan faktyczny i prawny sprawy. R. S., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i spełnia warunki wymagane do uzyskania prawa do zasiłku stałego. Wniosek o przyznanie zasiłku stałego R. S. złożył 30 sierpnia 2017 r. W lipcu i sierpniu 2017 r. nie posiadał żadnego dochodu i w tych warunkach faktycznych przyznano mu zasiłek stały od 01.08.2017 r. do 30.09.2017 r. w kwocie 604 zł miesięcznie, a od 01.10.2017r. do 30.11.2019 r., w kwocie 481 zł miesięcznie. Od dnia 1 wrzesnia.2017r. R. S. nabył prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł. Od powyższej decyzji R. S. złożył odwołanie, w którym zarzuca, iż została ona wydana z naruszeniem ustawy o pomocy społecznej, ponieważ nie przyznano mu zasiłku stałego za okres od 1 stycznia.2017r. do 30 lipca 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zwanej dalej "ustawą", zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 18.04.2017r. 57-letni R. S. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na czas do 30 listopada 2019r. Oznacza to, w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, że jest on w tym okresie uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy. W związku z tym, w dniu 30.08.2017 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej R. S. złożył wniosek o przyznanie mu zasiłku stałego, do wniosku załączył kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Po rozpatrzeniu tegoż wniosku Burmistrz Miasta przyznał R. S., jako osobie samotnie gospodarującej, zasiłek stały w okresach i wysokości wyżej wskazanych. W myśl art. 37 ust.2 pkt 1 ustawy, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 604 zł. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, zweryfikowane kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 634 zł. W lipcu i sierpniu 2017 r. R. S. nie posiadał żadnego dochodu i dlatego za miesiące sierpień i wrzesień 2017r. przysługiwał mu zasiłek stały w maksymalnej wysokości 604 zł miesięcznie, a od 1.09.2017r. nabył on prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł i w związku z tym, w okresie od 01.10.2017r. do 30.11.2019r. przysługuje mu zasiłek stały w wysokości 481 zł miesięcznie (634 zł - 153 zł = 481 zł). A zatem organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił R. S. wysokość zasiłku stałego. W swoim odwołaniu R. S. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem ustawy o pomocy społecznej, ponieważ nie przyznano mu zasiłku stałego za okres od 1 stycznia 2017r. do 30 lipca.2017r. W związku z tym Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy, świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Jak już wyżej wspomniano, wniosek R. S. o przyznanie zasiłku stałego wraz z kserokopią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 30.08.2017r. A zatem w świetle wyżej wskazanego przepisu, świadczenie pieniężne w postaci zasiłku stałego, przysługuje R. S. począwszy od miesiąca sierpnia 2017r. i od tego to właśnie miesiąca, zaskarżoną decyzją, został mu przyznany ten zasiłek. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. S. Decyzji zarzucił, iż nie uwzględniono faktu, że wcześniej starał się o zasiłek w K, gdzie się leczył. W lipcu 2016 r. oczekując na orzeczenie inwalidztwa otrzymał tam zasiłek okresowy dwa razy na 3 miesiące do końca 2016r. Od stycznia 2017 r. odmówiono mu zasiłku. Dopiero w od dnia 1 wrzesnia.2017 r. nabył prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO z dnia 15 grudnia 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta w sprawie przyznania zasiłku stałego w wysokości 604 zł miesięcznie - na okres od 01.08.2017r. do 30.09.2017r. oraz w wysokości 481 zł miesięcznie - na okres od 01.10.2017r. do 30.11.2019r. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz.1769), w tym art. 106 ust. 3, zgodnie z którym świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11, oraz art. 106 ust. 9, zgodnie z którym, jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie niniejszej poza sporem jest kwestia przysługującego skarżącemu świadczenia oraz jego wysokości, spór dotyczy zaś tylko jednej kwestii, a mianowicie daty, od której winno być przyznane przedmiotowe świadczenie. Organy twierdzą, że od 1 sierpnia 2017 r., gdyż wniosek zostało złożony 30 sierpnia 2017 r. Skarżący stoi zaś na stanowisku, że świadczenie winno być przyznane za okres od 1 stycznia 2017 r. do 30 lipca.2017r. gdyż nie posiadał w tym okresie środków do życia, a został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Zdaniem Sądu, rację mają organy. Przywołany przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej jednoznacznie statuuje zasadę, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. Przepis ten w tym brzmieniu wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. na mocy ustawy z dnia z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 2174). Tą samą ustawą zmieniającą wprowadzono art. 106 ust. 9, który jednoznacznie reguluje, że jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania (jak to miało miejsce w sprawie niniejszej), zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Skoro więc wniosek, co jest bezsporne, został złożony 30 sierpnia 2017r, to świadczenie zasadnie przyznano od dnia 1 sierpnia 2017 r. Zarzut skarżącego jest zatem całkowicie niezasadny. Należy dodatkowo zauważyć, że orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności zostało wydane 18 kwietnia 2017r., a zatem nawet gdyby postępowanie w sprawie zasiłku stałego było zawieszone, (w tym zakresie skarżący nie przedstawił żadnego dowodu i nie powoływał się na taką okoliczność), to i tak uchybiłby terminowi art. 106 ust. 9, który jednoznacznie reguluje, że jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od jego otrzymania zawieszone postępowanie podejmuje się, a od kwietnia do 30 sierpnia 2017r. minęło przeszło 100 dni. I w takich okolicznościach orzeczenie organów administracji nie wymagałoby korekty. (Art.106 ust. 10. ·Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone po upływie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym dostarczono orzeczenie. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za miesiąc, w którym dostarczono orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, nie stosuje się art. 37 ust. 6 w przypadku pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania). Reasumując, zdaniem Sądu, podniesiony w skardze zarzut okazał się niezasadny, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. W szczególności, w realiach niniejszej sprawy nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. organy administracji podjęły bowiem wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Jak słusznie bowiem podniósł organ odwoławczy, decyzje w przedmiocie zasiłku stałego mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia sprawy (samo przyznanie świadczenia, a także jego wysokość) nie został pozostawiony uznaniu organu pomocy społecznej, ale jest ściśle determinowany przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.