III SA/Kr 239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. na pismo Prezydenta Miasta z dnia 13 stycznia 2015r. nr [ ] w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 grudnia 2014r. D. O. wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie przyznania jej lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej (pismo organu z dnia [.....] 2014r. nr [....]). Pismem z dnia 13 stycznia 2015r. nr [....] Prezydent Miasta uznał powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za bezzasadne. Pismem z dnia 10 lutego 2015r. D. O. wniosła skargę na pismo Prezydenta Miasta z dnia 13 stycznia 2015r. nr [.....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone przez skarżącą pismo Prezydenta Miasta z dnia 13 stycznia 2015r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego, ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Prezydenta Miasta nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a zatem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.