III SA/Kr 242/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), Ip. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na A Sp. z o.o. Spółkę Komandytowo-Akcyjną z siedzibą w M, kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 5 sierpnia 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości R zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Mercedes o nr rej. [...], którym kierował K. K. Powyższym pojazdem przewożone były materiały budowlane w ilości ok. 9 ton z przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w M do przedsiębiorstwa "B" K. K. w K. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z dnia 5 sierpnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A Sp. z o.o. Spółkę Komandytowo-Akcyjną z siedzibą w M, karę pieniężną w związku z ustaleniem naruszenia polegającego na wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożone do wglądu w trakcie kontroli w dniu 5 sierpnia 2013 r. zaświadczenie nr [...] dotyczyło zezwolenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne wydanego dla przedsiębiorstwa pod firmą J. S. A Centrum Budowlane. Organ I instancji przyjął, że jest to podmiot odrębny od A Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w M, która widniała na dokumencie WZ przewozu i w dowodzie rejestracyjnym jako właściciel pojazdu zatrzymanego do kontroli. W ocenie organu, nie została spełniona przesłanka z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, bowiem przewóz rzeczy nie odbywał się na potrzeby własne spółki A Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w M. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A Sp. z o.o. S.K.A., z siedzibą w M zarzucając: - naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie w treści decyzji jej podstawy prawnej, to jest przepisu, w związku z naruszeniem którego nakładana jest kara pieniężna, - brak uzasadnienia wymiaru nałożonej kary w sytuacji, gdy jej wysokość mogła zostać ustalona w przedziale od 50 zł do 10.000 zł, a tym samym naruszenie art. 11 i 107 k.p.a., - rażącą surowość kary, niewspółmiernej do zaistniałego naruszenia przepisów. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą decyzją z dnia 15 listopada 2013 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na jego podstawy prawne, a następnie, podniósł, że przedłożone mu w postępowaniu odwoławczym zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne zostało wydane w dniu 7 sierpnia 2013 r., a więc dwa dni po przeprowadzeniu kontroli, stanowiącej podstawę do wydania decyzji przez organ I instancji. Materiał dowodowy w sprawie potwierdził, zdaniem organu odwoławczego, fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia przepisów w transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego, ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości miarkowania wysokości kary w zależności od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy innych okoliczności, leżących po stronie zobowiązanej do poniesienia kary. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w M podniosła zarzuty tożsame ze zgłoszonym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując dodatkowo, że organ II instancji, pozostawiając w mocy decyzję wadliwą, bo niezawierającą w swej podstawie prawnej przepisu, na podstawie którego nakładana jest kara pieniężna – dopuścił się naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie." Przy czym, jak stanowi ust. 2 powyższego przepisu suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł - w odniesieniu do kontroli drogowej. Jak stanowił ust. 6 art. 92a ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Pod pozycją lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazano, że wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia usankcjonowane zostało, karą pieniężną w wysokości 8 000 zł. Z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wynikało, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Ust. 2. ww. przepisu stanowił natomiast, że obowiązek uzyskania tego rodzaju zaświadczenia, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm.); 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. 3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie całkowicie bezpodstawne są zarzuty strony skarżącej, że w kontrolowanych decyzjach tkwią wady skutkujące ich uchyleniem z powodu naruszeń przepisów prawa procesowego – artykułów 11 – 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Organy zebrały bowiem wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia, rozpatrzyły go w całości i we wzajemnej łączności, zgodnie z postanowieniami artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. udowadniając bez cienia wątpliwości naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Trafnie podniosły organy orzekające, że w tym konkretnym przypadku wykonująca przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne Spółka A Sp. z o.o., Sp. Komandytowo – Akcyjna z siedzibą w M nie jest tożsamym gospodarczo podmiotem, co przedsiębiorca "J. S. A Centrum Budowlane" skoro ten ostatni z wymienionych przedsiębiorców ma adres zamieszkania w K. W takim stanie rzeczy zasadnie organy uznały, że okazane podczas kontroli zaświadczenie nr [...] na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne dla przedsiębiorcy "J. S. A Centrum Budowlane" zamieszkałego w K nie mogło być uznane równocześnie za zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne przez stronę skarżącą. Zwrócić należy bowiem uwagę, że w zaświadczeniu tym oznacza się przedsiębiorcę, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. W sytuacji, gdy dane podmiotów są różne nie można było przyjąć inaczej niż to uczyniły organy. Bezspornym jest również to, że strona skarżąca nie prowadzi działalności transportowej jako podstawowej. Wobec tego nie można było uznać była ona zwolniona z obowiązku uprzedniego uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w świetle postanowień ust. 2 art. 33 ustawy. Prawidłowo zatem oceniły organy, że naruszenie warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego przepisem art. 33 ust. 1 ustawy wyczerpuje hipotezę art. 92a ust. 1, ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.3 załącznika nr 3 do tej ustawy dając podstawę, zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu do nałożenia przewidzianej w przepisach załącznika do tej ustawy sankcji w wysokości 8 000 zł. W żaden sposób nie można więc organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzucić nie tylko błędnej wykładni powyższych przepisów, ale również błędnego ich zastosowania. Nie można uznać za zasadnych podniesionych zarzutów nie przywołania w podstawie prawnej decyzji odpowiedniego nr przepisu będącego materialnoprawną podstawą władczego działania organu I instancji. Analiza treści decyzji wskazuje, że jest w niej przywołany przez organ I instancji przepis art. 92 a ust. 1 ustawy w zw. z lp. 1.3 załącznika nr 3 do tej ustawy. Widnieje on także w komparycji zaskarżonej decyzji, którego treść także przywołana została w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. To, że organ I instancji nie powołał w uzasadnieniu swoje decyzji treści tego przepisu jest co prawda uchybieniem, ale nie mającym jednakże istotnego wpływu na wynik tej sprawy, gdyż organy, w tym organ I instancji wyjaśniły, jakie obowiązki spoczywały na skarżącej Spółce w świetle art. 33 ust. 1 ustawy i z jakiego powodu nałożyły na stronę skarżącą sankcję podając, że jej wysokość wynosi 8 000 zł. W tym kontekście nie może być także skuteczny zarzut postawiony organom - naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego zarazem - że nie wyjaśniły stronie skarżącej z jakich powodów nałożyły karę w wysokości 8 000 zł, skoro z przepisu art. 92a ust. 1 ustawy wynika, że za każde naruszenie przepisów sankcje kształtują się od 50 do 10 000 zł. Strona skarżąca błędnie interpretuje wskazany przepis, jak i następne dopatrując się, jak sądzić należy, możliwości miarkowania przez orzekające organy wysokości kary za określone naruszenie. Wykładnia przepisu art. 92a ustawy, w tym ust. 1, 2 oraz w szczególności ust. 6, nie pozostawia wątpliwości, że wysokość sankcji za określone naruszenia została ściśle określona przez ustawodawcę w załączniku nr 3 do tej ustawy. Organ nie może więc sam określać wysokości kary, lecz orzeka ją w takiej wysokości w jakiej jest ona przewidziana w tym załączniku za poszczególne naruszenie, jedynie suma tych kar nie może być większa niż 10 000 zł, co wynika z ust. 1 i 2 ww. przepisu. Przyznać należy, że organy może nie wyjaśniły nadmiernie rozbudowanie, motywów swojego władczego działania, ograniczając się do skrótowego i ścisłego ich zredagowania, to nie mniej jednak, nie można uznać, że naruszyły w taki sposób art. 107 § 1 k.p.a. oraz zasadę przekonywania, wskazaną w art. 11 k.p.a., by stanowiło to uzasadnioną podstawę do uchylenia wydanych w tej sprawie administracyjnej decyzji przez sąd administracyjny. W żaden sposób Sąd nie podziela też zarzutu naruszenia art. 138 k.p.a., gdyż jest ona całkowicie nieuzasadniony. Art. 138 k.p.a. byłby wtedy naruszony, gdyby organ odwoławczy wydał np. rozstrzygnięcie nie przewidziane w tym przepisie, albo uchylił decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy brak byłoby ku temu podstaw, albo w sytuacji, gdy utrzymałby błędną decyzję w mocy zamiast ją uchylić. Z takim stanem rzeczy nie mamy jednak do czynienia w tym konkretnym przypadku. Stan faktyczny został prawidłowo wyjaśniony, stąd brak było podstaw i konieczności orzekania kasacyjnie przez organ odwoławczy. Nie doszło więc do naruszenia ani art. 138 § 1 pkt 2 ani 138 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.