III SA/Kr 243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w K na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 maja 2016 r. znak: [...]. W skardze wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 maja 2016 r. znak: [...], skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001 nr 1, poz. 7), podjętej w składzie siedmiu sędziów, wprawdzie pod rządem poprzedniej ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie, stwierdził że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 246/10; z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OZ 689/09). Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że pomiędzy postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie określania kary pieniężnej za urządzanie gier na trzydziestu ośmiu automatach poza kasynem gry, a zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 grudnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Sprawa zakończona decyzją z dnia 12 maja 2016 r. dotyczy nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach. Natomiast zakres przedmiotowy sprawy, w której wydano zaskarżone postanowienie, a w konsekwencji granice kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 12 maja 2016 r. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 maja 2016 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w związku z urządzaniem gry na automatach poza kasynem gry nie stanowi aktu wydanego w granicach sprawy objętej postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca nie mogła wobec powyższego skutecznie domagać się wstrzymania wykonania tej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.