III SA/Kr 244/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski ( spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. L. na rozstrzygnięcie Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 24 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., II. zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. na rzecz skarżącego kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Zarządzający Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., pismem z dnia 24 listopada 2010 r., nr [...] poinformował A. L., że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komisja Oceny Wniosków postanowiła nie zakwalifikować wniosku A. L. o udzielenie wsparcia, zgłoszonego przez A. L. w ramach projektu "[...] Biznesmen", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 6.2. " Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia". Odmowa zakwalifikowania wniosku do udzielenia wsparcia nastąpiła na etapie oceny merytorycznej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, nawiązując do złożonego przez A. L. – dalej skarżący – wniosku z dnia 28 października 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, oraz z powołaniem na postanowienia zwłaszcza § 16 ust. 3 i 6 Regulaminu przyznania wsparcia finansowego i doradczego w ramach projektu pod nazwą "[...] Biznesmen", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 6.2 " Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia" współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego – II nabór", ustalonego Zarządzeniem Nr [...] Prezesa Zarządu Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z 10 września 2010 r., przytoczono stanowiska członków Komisji Oceny Wniosków, stanowiące podstawę przyjętego rozstrzygnięcia. Cytowane w rozstrzygnięciu stanowisko anonimowego "pierwszego członka KOW" odnosząc się do zarzutu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że w pierwotnej ocenie merytorycznej osoba oceniająca błędnie odczytała planowaną liczbę godzin świadczonych (wg biznesplanu) na rzecz klienta instytucjonalnego i indywidualnego uznaje, iż rzeczywiście w ocenę tę wkradła się swoista nadinterpretacja przedstawionych przez wnioskodawcę informacji." W związku z podniesionym we wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy zarzutem, iż przyjmując w ocenie pierwotnej merytorycznej nieuwzględnienie kwestii transportu sprzętu, pominięto jego cechy, oceniający przyznaje, że istotnie koparko-ładowarka jest maszyną przystosowaną do samodzielnego poruszania się po drogach publicznych. Zarazem podnosi, że po wyczerpaniu się pobliskiego kręgu tzw. mniejszych klientów, konieczne będzie pokonywanie dłuższych w czasie dystansów i związane z tym zwiększenie kosztów, którego biznesplan z tego tytułu nie uwzględnił. Przyznaje dokonujący ponownej oceny w/w członek KOW, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący " odparł uwagę osoby oceniającej" odnośnie braku pozycji kosztów na drobne naprawy i remonty", choć zarazem za nadinterpretację skarżącego uważa przypisanie temu oceniającemu stwierdzenia, że takie naprawy mogą kosztować 50 czy 70 tyś. zł. Kwestionując we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznanie tylko 5 (na 12 możliwych) punktów za " wykonalność ekonomiczno – finansową" biznesplanu w Kategorii III – Efektywność Ekonomiczna Przedsięwzięcia w jednej z ocen merytorycznych z 7.10.2010 r. ( k. 38 akt sądowych), z uwagi na niedoliczenie do ceny za usługę co ma wpływ na jej atrakcyjność, podatku VAT, skarżący podnosił, że dla każdej z firm korzystających z usługi ważna jest cena netto, gdyż VAT "odbijają", a firmy świadczące usługi konkurencyjne też – jak skarżący – muszą do swoich cen doliczyć VAT. Dokonujący ponownej oceny podkreślił, że na zarzut dotyczący uwzględnienia podatku VAT należy spojrzeć zwłaszcza od strony tzw. klientów mniejszych, którzy mają ograniczone możliwości jego "odbicia". Wreszcie wskazano, że w biznesplanie przewidziano nabycie koparko-ładowarki nie starszej niż 12-letnia, co nie wyklucza zatem zakupu sprzętu także 12 letniego. Na zawarte w tej samej ocenie z 7.10.2010 ( Kategoria III) stwierdzenie, że wnioskodawca przyjął prowadzenie biura za 50 zł miesięcznie, skarżący wskazywał, że na str. 29 biznesplanu, w rubryce usługi obce, miesięczny koszt " biura księgowego" oszacował na 150 zł. Według stanowiska w/w członka KOW cytowanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu "prowadzenie biura a prowadzenie biura księgowego, to dwie różne sprawy, nie mniej zarówno intencje strony oceniającej jak i strony oceniającej zostały prawdopodobnie mylnie zinterpretowane." Cytowane stanowisko drugiego anonimowego członka Komisji Oceny Wniosków zaczyna się od stwierdzenia, że " w odpowiedzi na odwołanie z 28 października ustosunkowuje się do podanych w nim argumentów." Poza częścią wstępną odnoszącą się do stwierdzeń zawartych w końcowym fragmencie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sygnalizujących zainteresowanie nią m.in. także Rzecznika Praw Obywatelskich, stanowisko tego członka KOW przytacza jako powody niskiej merytorycznej oceny wniosku w zakresie prognozy finansowej oraz wykonalności ekonomiczno – finansowej, przeszacowanie przychodu oraz brak uwzględnienia pozycji kosztownych związanych z wynajmem operatora i oszacowaniem kosztu transportu koparki w calach serwisowych i przemieszczania pomiędzy klientami. W dalszej części stanowisko to odwołuje się do szczegółowego uzasadnienia przedstawionego w karcie oceny merytorycznej. Z rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia 24.11.2010 r. wynika, że przesłano przy nim skarżącemu kopie kart ponownej oceny merytorycznej, a Komisja po ponownym rozpatrzeniu wniosku stwierdza brak podstaw do zmiany oceny dokonanej przez poprzednią Komisję Oceny Wniosków. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie zawarte w informacji Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., złożył w dniu 1 marca 2011 r. A. L. Z powołaniem na przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wnosił o stwierdzenie, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. ( dalej ARR). Skarżący naruszenia prawa upatruje w dokonaniu niezgodnej jego zdaniem z regulaminem ocenie biznesplanu, a w szczególności na błędnym przypisaniu przez oceniających biznesplanowi braków, w zakresie danych czy informacji, które w istocie były podane. Uzasadniając zarzut skargi podniesiono, że: 1. na str. 29 biznesplanu przewidział i kwotowo ocenił koszty drobnych napraw i remontów urządzenia (koparko - ładowarki), a nadto sygnalizował (str. 18 bznpl.), że dysponuje własnymi środkami odłożonymi na ten cel, 2. oceniający błędnie przypisali projektowi, ze projektując wielkość sprzedaży usług założył pracę koparko-spycharki przez 16 godzin dziennie, podczas gdy założył (str. 28) pracę urządzenia po 8 godzin dziennie, z rozbiciem sezonowym na klientów tzw. instytucjonalnych i mniejszych, 3. na str. 29 biznesplanu koszt prowadzenia biura ( usługi obce) określił na 150, a nie 50 zł jak przypisano w ocenie, 4. zarówno ceny usług własnych jak i podmiotów konkurencyjnych prezentował netto (co wynika z biznesplanu str. 13-14), a nie zastosował zabiegu prezentowania netto tylko cen własnych jak przyjęto w ocenie, 5. oceniający po ponownym rozpatrzeniu sprawy ponawiają błędy popełnione przy pisemnej ocenie co do niezabezpieczenia kosztów przeznaczonych na usunięcie potencjalnych usterek i wymianę materiałów. Wskazane w skardze okoliczności wyjaśniające i usprawiedliwiające złożenie skargi po terminie potraktował sąd jako zawarty w skardze wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia w związku z brakiem pouczenia przy doręczeniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, o dopuszczalności, trybie i sposobie wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej ARR) w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie z ewentualnymi wnioskami o umorzenie postępowania albo o oddalenie skargi. Podstawy odrzucenia skargi upatrywała ARR w przepisie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stojąc na stanowisku, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarżący podnosił, że zaskarżone rozstrzygnięcie podjął już jako beneficjent Konkursu nr [...] zorganizowanego przez Wojewódzki Urząd Pracy jako Instytucja Organizująca Konkurs (a zarazem Instytucja Wdrażająca i Pośrednicząca) na projekty realizowane w ramach Priorytetu VI Programu Operacyjnego Kapitał Ludzi 2007-2013, Działanie 6.2 – Wsparcie oraz Promocja Przedsiębiorczości i Samozatrudnienie, ogłoszonego w 2009 r. Wskazywała, że w ramach tego konkursu, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego złożyła projekt p.n. [...] Biznesmen, który został zakwalifikowany do dofinansowania, a ARR dnia 18 września 2009 r. zawarła umowę Nr [...] o dofinansowanie na realizację projektu z Wojewódzkim Urzędem Pracy jako Instytucją Wdrażającą (Instytucja Pośredniczącą II stopnia). ARR jest stroną tej umowy jako Beneficjent konkursu "[...] Biznesmen". Podnoszono, że ARR jako beneficjent projektu "[...] Biznesmen" realizuje go przez przyznanie wsparcia finansowego i doradczego na rzecz tzw. uczestników projektu, w trybie opisanego wyżej "regulaminu przyznawania wsparcia finansowego i doradczego w ramach projektu pod nazwą "[...] Biznesmen", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 6.2 "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienie" współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego – II nabór" ustalonego Zarządzeniem Nr [...] Prezesa Zarządu ARR z 10 września 2010 r. Zdaniem ARR skarga nie dotyczy projektu w rozumieniu art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który byłby złożony przez skarżącego do konkursu ogłoszonego przez instytucję zarządzającą, pośredniczącą lub wdrażającą którą ARR nie jest, gdyż ma tylko przymiot beneficjenta. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. ( sygn. jw. ) podjętym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił skarżącemu A. L. termin do wniesienia skargi na zwarte w pisemnej informacji z dnia 24 listopada 2011 r. rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. W związku z podniesionym zarzutem niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej za prejudycjalną dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uznał WSA kwestię właściwości rzeczowej sądu administracyjnego w tej sprawie. Stanowisko WSA, że sprawa ze skargi A. L., na negatywną ocenę projektu zgłoszonego do konkursu o przyznanie wsparcia finansowego ze środków europejskiego Funduszu Społecznego zawarta w zawiadomieniu Dyrektora Zarządzającego ARR z 24.11.2010 r., podlega właściwości sądu administracyjnego zostało umotywowane w uzasadnieniu powyższego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27.09.2011 r., sygn. II GZ 436/11 oddalił zażalenie ARR na powyższe, postanowienie WSA z 16.06.2011 r. Zawarty w odpowiedzi na skargę ewentualny dla żądania odrzucenia skargi wniosek o umorzenie postępowania ARR motywowała tym, że stanowisko zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 21 lutego 2011 r. sygn. [...] odrzucającego pozew A. L. o ustalenie, że spełniał wymagania do przyznania wsparcia, z powodu niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym, nie było poddane kontroli instancyjnej, a oczywiście bezzasadne odrzucenie pozwu, daje podstawę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu kolejnego ewentualnego wniosku o oddalenie skargi ARR podnosił, że skarżący został zakwalifikowany do udziału w projekcie "[...] biznesmen" i mógł ubiegać się o wsparcie finansowe i doradcze, w tym finansowe w kwocie do 40 tyś zł., w ramach swoistego rodzaju konkursu, gdyż dofinansowanie mogli otrzymać tylko niektórzy uczestnicy projektu. Regulamin przewidywał tryb i sposób wyłonienia najlepszych biznesplanów, na które miała być udzielona dotacja inwestycyjna. Podnoszono, że każdy biznesplan był oceniony według znormalizowanych kryteriów, na kartach ocen, w trzech kategoriach, w których określono maksymalną liczbę punktów. Ilość przyznanych punktów zależała tylko i wyłącznie od oceny dokonanej przez niezależnych ekspertów. Każdy wniosek był oceniany przez dwóch ekspertów, a ocenę końcową stanowiła średnia arytmetyczna ocen. ARR nie kwestionuje, że mimo zobiektywizowanych kryteriów, oceny zawierały niemożliwy do wyeliminowania element subiektywizmu, co do oceny czy pomysł jest dobry i ma szanse na realizację oraz czy przyniesie efekty. ARR przyjęła zasadę, że oceny ekspertów mogą być zmienione tylko na skutek ponownej oceny biznesplanu przez innych ekspertów. Oceny dokonane wskutek ponownej oceny miały charakter ostateczny i niepodważalny, co regulowały zapisy §§ 13 -16 Regulaminu. Podniesiono, że zarówno w trakcie pierwszej jak i ponownej oceny przez innych ekspertów biznesplanu skarżącego nie zakwalifikowano do udzielenia wsparcia z uwagi na zbyt małą ilość przyznanych punktów. Ocena i ponowna ocena były przeprowadzone zgodnie z regulaminem. Odnosząc się do podniesionych w skardze 5 zarzutów co do wadliwości ocen ARR zajął następujące stanowisko: ad 1) – wpływ na ocenę biznesplanu, w Kategorii III pozycja – uzasadnienie przewidywanych wydatków pod względem ekonomiczno-finansowym – miał brak uwzględnienia rezerwy środków na koszt początkowego remontu i serwisu zaraz po zakupie używanej koparko-ładowarki. Wskazując na założony w analizie ograniczeń finansowych biznesplanu ( str. 18), okres 1- 2 m-cy oczekiwania na zapłatę od dużych firm po rozpoczęciu działalności, oraz na przyjętą analizę kosztów ( str. 29 biznesplanu) podniesiono, że wnioskodawca winien dysponować kwotą ok. 9 tys zł. którą wyliczył ARR jako zabezpieczenie kosztów filtrów, olejów, remontów i części zamiennych w okresie 1 -2 m-cy; ad 2) na str. 17 biznesplanu w rubryce analiza ograniczeń skarżący zakładał okresową pracę urządzenia przez 16, 20 lub nawet 24 godziny na dobę, a przy zmiennych danych nie było możliwe precyzyjne wyliczenie liczby godzin pracy urządzenia; ad 3) informacja oceniającego, nie była błędem tylko sugestią, że przyjęta kwota 150 zł jako koszt biura ( str. 29 biznesplanu) jest za niska; ad 4) wprawdzie rzeczywiście ceny konkurencji są w biznesplanie podane w wartościach netto, ale analiza punktacji nie wskazuje by błąd jednego z oceniających, że podano je brutto miał wpływ na punktację, w tej kategorii, a system uśredniania ocen ekspertów niwelował tego rodzaju błędy; ad 5) obaj oceniający w pierwszej turze i jeden oceniający przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uznali, że koszty remontu zakupionego sprzętu winny być poniesione jako koszt związany z zakupem koparko-ładowarki i winny być umieszczone w harmonogramie rzeczowo-finansowym inwestycji a nie w pozostałych kosztach. Podkreślając pewien margines swobody służący oceniającym, ARR podniosła, że brak jest jakiegokolwiek uzasadniania dla twierdzenia, że gdyby niektórzy oceniający nie popełnili drobnych błędów ocena była by inna. Powtórzono, że przyjęty system uśrednienia ocen niwelował drobne błędy. ARR przy odpowiedzi na skargę przedstawiła: - "Dokumentację Konkursową" Konkursu nr [...] na projekty realizowane w ramach Priorytetu VI Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, Działanie 6.2. – Wsparcie oraz Promocja Przedsiębiorczości i Samozatrudnienia w którym wzięła udział, - zwaną dalej " Dokumentacją Konkursową", - umowę o dofinansowanie projektu "[...] biznesmen" Nr [...] zawartą dnia 18 września 2009 r. pomiędzy Województwem – Wojewódzkim Urzędem Pracy jako Instytucją Wdrażającą ( Instytucja Pośrednicząca II stopnia) a ARR S.A., jako Beneficjentem, - Zarządzenie Nr [...] Prezesa Zarządu ARR z dnia 10 września 2010 r. ustalające wyżej omówiony Regulamin przyznawania wsparcia finansowego i doradczego, zwany dalej regulaminem Konkursu, - spersonifikowane co do tożsamości oceniających po dwie karty oceny merytorycznej wniosku (biznes planu) nr [...] i R złożonego przez A. L. z dnia 7.10.2010 r. i z dnia 22 listopada 2010 r. wraz z deklaracjami poufności i bezstronności - dowód doręczenia skarżącemu w dniu 26.11.2010 r. zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto przy piśmie ARR z dnia 30.05.2011 r. przedstawiono " Wytyczne w sprawie udzielania pomocy na rozwój przedsiębiorczości, Działanie 6.2 "Wsparcie oraz Promocja Przedsiębiorczości i Samozatrudnienia", Typ I realizowanych operacji: "wsparcie dla osób zamierzających rozpocząć działalność gospodarczą (w tym założenie spółdzielni lub spółdzielni socjalnej), oraz fakultatywnie dla Poddziałania 8.2.1 Typ realizowanych operacji "..." dla Konkursów ogłaszanych w 2009 r. ( wersja 4), program Operacyjny Kapitał Ludzki 2007-2013, z 13 listopada 2009 r. – zwane dalej "Wytycznymi". Wytyczne te stanowią załącznik nr 9 powołanej na wstępie " Dokumentacji konkursowej". Na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. skarżący wyjaśnił, że wiadomość o negatywnym rozpatrzeniu wniosku na etapie oceny merytorycznej powziął ze stron internetowych oraz z otrzymanych pocztą kart pierwszej oceny merytorycznej, a ze szkolenia wiedział, że w wypadku takiej oceny może wnosić o ponowne rozpatrzenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej ustawa p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 z późn. zm.) przepisem art. 30 c ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1, poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu, dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego, zawierającego wniosek o dofinansowanie. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – dalej ustawa – nie wprowadza innego kryterium kontroli sądu administracyjnego niż zgodność z prawem. W świetle przytoczonego brzmienia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy przedmiotem kontroli jest zgodność z prawem przeprowadzenia oceny projektu. Ustawa, przepisem art. 30 c ust. 3 pkt 1 – 3 określa rodzaje rozstrzygnięć jakie podjąć może sąd w wyniku rozpatrzenia skargi. Przepisy ustawy statuują co najmniej cztery zasady stanowiące wzorzec kontroli procesu oceny projektu pod względem jej zgodności z prawem. W myśl przepisu art. 26 ust. 2 ustawy instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. W myśl natomiast przepisu art. 31 ust. 1 zasady rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie ich wyborów legły u podstaw wprowadzenia w proces oceny ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Z powyższych zasad niewątpliwie przejrzystość reguł oceny, bezstronność oceny i jej rzetelność stanowią kryteria zgodności z prawem stosowane bezpośrednio na etapie oceny projektów w procesie ich wyboru do dofinansowania. Przepis art. 30 e ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 – 55, art. 61 § 3- 6, art. 115- 122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przepis ten nie wyłącza zatem z odpowiedniego stosowania przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wyrażonego na wstępie wniosku o zasadności skargi aczkolwiek z przyczyn innych, niż zarzucane "naruszenie zasad regulaminu przez dowolność ocen lub przypisanie rzeczy, które nie istniały". I. Postępowaniu sądowoadministracyjnemu nie jest znana instytucja "odmowy odrzucenia skargi", podobnej do odmowy odrzucenia pozwu przewidzianej art. 222 kodeksu postępowania cywilnego ( kpc). W myśl tego przepisu, sąd powszechny oddalając zarzuty, których uwzględnienie uzasadniałoby odrzucenie pozwu ( np. z powodu niedopuszczalności drogi sądowej) wydaje oddzielne i zaskarżalne ( art. 394 § 1 pkt 1 kpc.) postanowienie. Na tle podniesionych przez ARR w niniejszym postępowaniu zarzutów co do niedopuszczalności skargi na zaskarżoną informację zawierającą negatywna ocenę wniosku o dofinansowanie projektu skarżącego z budżetu Unii Europejskiej, musiał Sąd odnieść się do tej kwestii w postępowaniu wypadkowym, którego przedmiotem było rozpoznanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy w zażaleniu na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 16 czerwca 2011 r. – przywracające termin do wniesienia skargi, ARR nie podnosiła już zarzutu, ze sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, opierając zażalenie na innych argumentach, które miały przemawiać przeciwko przywróceniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z 16 czerwca 2011 r. Sprowadza się ono do następujących ustaleń: W świetle przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – dalej ustawa – określa ona zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi i stosuje się ją do programów współfinansowanych m.in. z Europejskiego Funduszu Społecznego. Ustawa w art. 5 pkt 1 definjuje beneficjenta jako osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, realizującą projekty finansowane z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie projektu. Zadania i zakres Europejskiego Funduszu Społecznego EFS określa Rozporządzenie (WE) Nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 lipca 2006r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1784/1999 (Dz.U. UE.L06.210.12 z późn.zm.) oraz Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/1999 (Dz.U. UE.L.06.210.25 z późn.zm.). To ostatnie Rozporządzenie w przepisie art. 2 pkt 4 definiuje - dla jego celów - pojęcie beneficjenta jako podmiot gospodarczy, podmiot lub przedsiębiorstwo, publiczne lub prywatne, odpowiedzialne za inicjowanie, lub inicjujące i realizujące operacje. Przepis ten stanowi dalej, że w ramach programów pomocy objętych art. 87 Traktatu (ustanawiającego Wspólnotę Europejską) beneficjentami są przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne, realizujące indywidualny projekt i otrzymujące pomoc publiczną. Z kolei przepis art. 21 ust. 1 ustawy stanowi, że w zakresie, w którym finansowanie projektów w ramach programów stanowi pomoc spełniającą przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską albo pomoc de minimis, do tego finansowania mają zastosowanie szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy. W myśl ust. 2 artykułu 21 podmiotami udzielającymi pomocy, o której mowa w ust. 1 są instytucje zarządzające, instytucje pośredniczące, instytucje wdrażające lub beneficjenci. W oparciu o delegację z art. 21 ust. 3 ustawy wydane zostało Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki ( Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) Z mocy § 40 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielenia pomocy publicznej w ramach programu Operacyjnego Kapitał Ludzki ( Dz. U. Nr 239, poz. 1598), do wniosków o udzielenie pomocy złożonych przed dniem 21 grudnia 2010 r., stosuje się przepisy dotychczasowe tj. rozporządzenia z dnia 6 maja 2008 r. Przedmiotem regulacji mającego zastosowanie w sprawie Rozporządzenia jest (§1) określenie szczegółowe przeznaczenia, warunków i trybu udzielenia pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Rozporządzenie w § 2 pkt 1 zawiera definicję beneficjenta pomocy udzielonej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej POKL), przez odesłanie do art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn.zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 16 powołanej wyżej ustawy przez beneficjenta pomocy należy rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa lub rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno –prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną. W świetle powyższych regulacji Agencja Rozwoju Regionalnego będąc Beneficjentem w rozumieniu ustawy nie ma jednak przymiotu beneficjenta pomocy w rozumieniu przepisu § 2 pkt 1 powołanego Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 6 maja 2008 r., a więc podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który otrzymał pomoc publiczną, i który zamyka łańcuch podmiotów uczestniczących w procedurze udzielania tej pomocy. Potwierdzają to dokumenty przedstawione przez ARR przy odpowiedzi na skargę i przy piśmie datowanym na 30.05.2011 r. Z przedłożonej Dokumentacji Konkursowej Konkursu Nr [...] na projekty realizowane w ramach Priorytetu VI Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2017, Działanie 6.2 - Wsparcie oraz Promocja Przedsiębiorczości i Samozatrudnienia wynikają m.in. następujące okoliczności: - konkurs miał charakter zamknięty, ogłoszony został dnia 17 lutego 2009 r., z terminem składania wniosków do dnia 31 marca 2009 r., - Instytucją Ogłaszającą Konkurs a zarazem mającą charakter Instytucji Wdrażającej oraz Instytucji Pośredniczącej 2 stopnia, był Wojewódzki Urząd Pracy (pkt 2.2 - słownik pojęć), - Instytucją Zarządzającą (IZ) był Departament Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, - rolę Instytucji Pośredniczącej (IP) pełnił Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa - zawarte w dokumentacji określenia: wnioskodawca, projektodawca, beneficjent dotyczą tego samego podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie realizacji projektu zgłoszonego do konkursu lub realizującego projekt finansowany z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych na podstawie decyzji lub umowy (pkt 2.2 str. 5), - przedmiotem konkursu były projekty wsparcia dla osób zamierzających rozpocząć działalność gospodarczą (w tym założenie spółdzielni lub spółdzielni socjalnej), które przewidywały zastosowanie łączne wszystkich instrumentów wsparcia w postaci: a) doradztwa (indywidualnego lub grupowego) i szkolenia; b) przyznania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości (działalności gospodarczej); c) wsparcia pomostowego (podstawowego jak i przedłużonego). Tak Dokumentacja Konkursu pkt 2.3, str. 6-7, - projektowane przez wnioskodawcę (projektodawcę) wsparcie adresowane miało być do osób fizycznych zamierzających rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej jako beneficjentów ostatecznych, a projektodawca wsparcia winien określić kryteria rekrutacji i selekcji Beneficjentów Ostatecznych w sposób przejrzysty i jasny (pkt. 3.2, str. 8-9 Dokumentacji), - z uwagi na charakter projektów realizowanych w ramach Działania 6.2, Dokumentacja Konkursowa konkursu Nr [...] akcentuje konieczność zwrócenia uwagi na niezbędność uwzględnienia w przygotowywaniu wniosku na ten Konkurs, zawartych w załączniku Nr [...] do Dokumentacji Konkursowej, wytycznych w sprawie udzielania pomocy na rozwój przedsiębiorczości (pkt 1, str. 4, pkt 4.1, str. 22 i 23) wprowadzonych uchwałą Zarządu Województwa. Z przedłożonych przez ARR przy piśmie z 30.05.2011 r. Wytycznych w sprawie udzielania pomocy na rozwój przedsiębiorczości wersja 4 z 13 listopada 2009 r. wyżej szczegółowo opisanych co do tytułu wynikają następujące okoliczności; - celem wsparcia realizowanego w ramach Działania 6.2 POKL jest promowanie postaw kreatywnych i przedsiębiorczych oraz wspieranie rozwiązań i inicjatyw służących tworzeniu nowych miejsc pracy w obszarze przedsiębiorczości i samozatrudnienia (pkt 1), - Beneficjenci (projektodawcy), w przedłożonym opracowaniu stanowiącym odpowiedź na konkurs ogłoszony przez Instytucję Organizującą Konkurs obowiązani byli zawrzeć szczegółowe informacje m.in. dotyczące: a) sposobu i trybu rekrutacji uczestników projektu (beneficjentów pomocy), b) planowanego zakresu wsparcia, c) kryteriów selekcji uczestników projektu, którym przyznane zostaną środki na rozwój przedsiębiorczości, d) sposobu i trybu monitorowania prawidłowości realizacji i wydatkowania. przyznanego wsparcia (pkt 4.1,4.1.1 lit. a, wytycznych), e) sposobu rozpatrywania wniosków o ponowne rozpatrzenie decyzji o przyznaniu (nieprzyznaniu) środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości. - Beneficjenci Konkursu obowiązani zostali dokonać podziału środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości między uczestników projektu j (beneficjentów pomocy), na podstawie złożonych przez uczestników projektu biznes ! planów, przy zagwarantowaniu bezstronności i przejrzystości zastosowanych j procedur, które winny znaleźć odbicie w opracowanym regulaminie przyznawania wsparcia. Wytyczne ustaliły wymagane minimum punktowe (70 pkt) dla biznes planu, jako podstawę przyznania wsparcia (pkt 4.1.1 lit. e i pkt 6.2 wytycznych). - Regulamin przyznawania wsparcia podlegał obligatoryjnej konsultacji z IP2 (pkt. 4.1.1 lit. e), - Warunkiem uzyskania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez uczestnika projektu (beneficjenta pomocy) było zarejestrowanie działalności gospodarczej bądź spółdzielni (spółdzielni socjalnej) w trakcie trwania projektu - po pozytywnej ocenie biznes planu i uzyskaniu od Beneficjenta (projektodawcy) informacji o możliwości otrzymania wsparcia (pkt 4.2 wytycznych), - Pomoc finansowa przekazywana Beneficjentowi (projektodawcy) na realizację projektu nie stanowi pomocy publicznej. Natomiast pomoc na rozwój przedsiębiorczości udzielona przez Beneficjenta (projektodawcę) beneficjentowi pomocy (uczestnikowi projektu) ma charakter pomocy publicznej de minimis (pkt 7, a zwłaszcza 7.2, 7.3 - wytycznych). - Wytyczne określiły m.in. wzór wniosku o przyznanie środków na rozwój przedsiębiorczości, wzór biznes planu, wzór karty oceny merytorycznej biznes planu. Wzór biznes planu ma standaryzować i ujednolicić zakres informacji o planowanym przedsięwzięciu, co ma sprzyjać realizacji zasady równego dostępu do projektu. Oceny biznes planu dokonują osoby ze strony Beneficjenta w oparciu o kartę oceny merytorycznej z zachowaniem zasady bezstronności i przejrzystości. Wsparcie w postaci przyznania środków na rozwój przedsiębiorczości przyznawane jest na podstawie umowy o udzielenie środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości, zawieranej między Beneficjentem a uczestnikiem projektu (Beneficjentem pomocy), (pkt 6.1, 6.2 wytycznych). - przedstawione przez ARR wytyczne z 13.11.2009 r., nakładają na Beneficjenta przy opracowaniu Regulaminu wsparcia obowiązek spełnienia minimalnych wymagań, do których m.in. zaliczono: - kryteria oceny biznes planów opracowanych przez uczestników projektu (elementy, które powinny być brane pod uwagę w trakcie przeprowadzanej oceny); - metodologię przyznawanej punktacji w ramach poszczególnych kryteriów wraz ze szczegółowym uzasadnieniem; - mechanizmy postępowania w przypadku rozbieżności w ocenie biznes planów; - opis procedury rozpatrywania wniosków o ponowne rozpatrzenie decyzji na etapie przyznawania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości (pkt 4.1.1 lit. e in fine), - Beneficjent zobowiązany został wytycznymi do zapewnienia uczestnikom projektu możliwości wystąpienia z wnioskiem o ponowną weryfikację decyzji o przyznaniu (nieprzyznaniu) środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości oraz do zarezerwowania środków na ewentualnie pozytywnie rozpatrzone wnioski (pkt 4.1.1 lit. f). Szczegółowym przedmiotem umowy z dnia 18 marca 2009 r. zawartej z Wojewódzkim Urzędem Pracy jako Instytucją Wdrażającą ( Pośredniczącą II stopnia) jest przyznanie Beneficjentowi dofinansowania w formie dotacji rozwojowej, na realizację Projektu, oraz określenie trybu przekazywania dotacji rozwojowej oraz obowiązków Beneficjenta i Partnerów. W umowie (§3) Beneficjent zobowiązuje się do realizacji Projektu na podstawie wniosku. Postanowieniami § 24a umowy Instytucja Wdrażająca (IPII) cedowała na - SARR jako Beneficjenta obowiązki wynikające z udzielenia pomocy publicznej, z zastrzeżeniem (§ 24a ust. 2), iż następuje to bez uszczerbku dla pełnionej przez Wojewódzki Urząd Pracy funkcji podmiotu udzielającego pomocy publicznej zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W myśl tego przepisu podmiotami udzielającymi pomocy, o której mowa w ust. 1 (tj. spełniającej przesłanki z art. 87 Traktatu lub pomocy de minimis) są instytucje zarządzające, instytucje pośredniczące, instytucje wdrażające lub beneficjenci. Podstawowym argumentem zarzutu, że sprawa nie należy do właściwości Sądu administracyjnego podniesionego w odpowiedzi na skargę było to, iż w świetle art. 30c ustawy, skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego może być wniesiona od negatywnej oceny projektu, w takim rozumieniu jakie nadaje temu pojęciu art. 5 pkt 9 ustawy. Zdaniem strony przeciwnej wówczas projekt stanowi przedsięwzięcie realizowane w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy o dofinansowanie, zawieranej między beneficjentem, a instytucją zarządzającą, pośredniczącą lub wdrażającą, a strona przeciwna nie ma przymiotu tych instytucji. Jednakże argument ten nie jest uzasadniony w świetle wyżej powołanych przepisów i dokumentów w odniesieniu do sytuacji gdy przedmiotem projektu jest udzielenie pomocy publicznej de minimis. Pojęcie projektu w rozumieniu art. 5 ust. 9 ustawy, nie może być oderwane od przepisu szczególnego tj. art. 21 ust. 1 i 2 ustawy, który dotyczy projektów zgłaszanych w ramach programów spełniających przesłanki określone w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, albo pomocy de minimiss. Art. 21 ust. 2 ustawy przewiduje, że także beneficjent (poza instytucją zarządzającą, instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą) może pełnić rolę podmiotu udzielającego pomocy - w konkretnej sprawie pomocy de minimis. Dopiero bowiem środki udzielone przez stronę przeciwną - jako Beneficjenta konkursu "[...] Biznesmen" - uczestnikom projektu jako beneficjentom ostatecznym, a o uzyskanie takiego przymiotu ubiegał się skarżący, stanowią realizację Programu Operacyjnego - Kapitał Ludzki w ramach Działania 6.2 "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia" Wytyczne wyraźnie podkreślają, że dopiero te środki, które przyznaje Beneficjent uczestnikom projektu, stanowią pomoc publiczną. Natomiast przepis art. 28 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, określa rodzaje projektów jakie mogą być dofinansowane w ramach programu operacyjnego, zgodnie z kryteriami zatwierdzonymi przez komitet monitorujący. Powołane już wyżej, wydane na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy, Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z 6 maja 2008 r. w sprawię udzielania pomocy publicznej w Ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, m.in. w Rozdziale 5 określa warunki udzielania pomocy de minimis. Rozporządzenie w § 33 pkt 1-3 powtarza regulacje ustawy, że pomoc publiczna może być udzielona z zachowaniem warunków rozporządzenia, w projektach indywidualnych, systemowych lub konkursowych. Oceny wniosków o dofinansowanie projektu składanych przez beneficjenta pomocy dokonuje właściwa instytucja, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Jednakże przepis art. 28 ust. 2 przewiduje sytuacje, kiedy instytucja zarządzająca lub pośrednicząca jest równocześnie beneficjentem, na podstawie umowy. Z tych względów przepis art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy i § 33 pkt 3 w/w Rozporządzenia zastosowanie miały nie tylko na etapie rozstrzygnięcia przez Instytucję Organizującą Konkurs o przyjęciu w drodze konkursu do realizacji projektu "[...] Biznesmen" zgłoszonego przez ARR, ale także na etapie realizacji przez ARR zgłoszonego przez ten podmiot projektu, którego celem było udzielenie wsparcia finansowego i doradczego w ramach Działania 6.2 Priorytetu VI, Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, mającego charakter pomocy publicznej de minimis, współfinansowanej ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Mimo zatem, iż ustalony zarządzeniem Nr [...] z dnia 10 września 2009 r. Prezesa Zarządu Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. Regulamin "przyznawania wsparcia finansowego i doradczego w ramach projektu pod nazwą "[...] Biznesmen", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 6.2: "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia", współfinansowanego ze środków EFS - II nabór, nie używa terminu "konkurs", to w świetle art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy, wyłonienie podmiotów, które zostać miały beneficjentami pomocy publicznej o charakterze de minimis, nastąpić mogło tylko w drodze konkursu. Przedmiotem konkursu była ocena, według przyjętych kryteriów i wyrażonych w karcie oceny merytorycznej oraz przy spełnieniu wymogów rekrutacji, zgłoszonych przez uczestników konkursu przy wnioskach o dofinansowanie biznes planów. W świetle przepisu art. 5 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Agencja Rozwoju Regionalnego w oparciu o postanowienia § 24a umowy z dnia 18 września 2009 r. o dofinansowaniu projektu "[...] Biznesmen" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, zawartej z Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą 2 stopnia), uzyskała przymiot Instytucji Pośredniczącej dalszego stopnia, która przejęła przekazane (cedowane) umową obowiązki wynikające z udzielania pomocy publicznej w zakresie określonym tą umową. Powołany bowiem w art. 5 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przepis art. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady WE Nr 1083/2006 z 11 lipca 2009 r., już wyżej opisanego stanowi, że instytucją pośredniczącą (pełniącą funkcję instytucji pośredniczącej) w rozumieniu tego przepisu, może być (w zakresie funduszy objętych tym aktem), każdy podmiot lub instytucja publiczna lub prywatna, za której działalność instytucja zarządzająca lub instytucja certyfikująca ponosi odpowiedzialność lub wykonująca obowiązki w imieniu takiej instytucji w odniesieniu do beneficjentów realizujących operację. Te okoliczności skłaniają Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie do przyjęcia, że sprawa ze skargi A. L. na negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii europejskiej – Europejskiego Funduszu Społecznego zawarta w zaświadczeniu z dnia 24 listopada 2010 r. Dyrektora zarządzającego ARR, ma charakter sprawy, o której mowa w art. 30 b ust. 4 i podlega właściwości sądu administracyjnego. Należy też podkreślić, że Agencja Rozwoju Regionalnego nie ma w tej sprawie przymiotu regionalnej instytucji finansującej ( RIF) w rozumieniu art. 6 d ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości ( tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 42, poz. 275 z późn. zm.). Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) jako państwowa osoba prawna uczestniczy co prawda w realizacji programów operacyjnych, o których m.in. mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 1 a) i może zlecić regionalnej instytucji finansowej wyłonionej w drodze konkursu ( art. 6 d ust. 3) realizację niektórych zadań związanych z udzieleniem pomocy finansowej (art. 6 d ust. 1). Jednakże ARR nie powołuje się nawet na taki tryb i tytuł do zorganizowania konkursu, w którym uczestniczył skarżący. Podstawę działania ARR w sprawie stanowiła umowa z dnia 18 września 2009 r. zawarta z Wojewódzkim Urzędem Pracy jako Instytucją Wdrażającą (Instytucja Pośrednicząca II stopnia), którą m.in. ( § 24 a ust. 1) cedowano na ARR jako beneficjenta obowiązki wynikające z udzielenia pomocy publicznej, a więc poprzez formę konkursu, w którym udział brał skarżący ubiegający się o status beneficjenta pomocy. Podkreślić, trzeba, iż Agencja Rozwoju Regionalnego jako podmiot, który realizuje zadania Instytucji Wdrażającej w związku z realizacją Programu Kapitał Ludzki, a w tym zorganizowała konkurs wyłaniający projekty do dofinansowania beneficjentów pomocy, w sensie funkcjonalnym pełni rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 13 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ma przymiot strony w postępowaniu w rozumieniu art. 32 tej ustawy. Na dopuszczalność stosowania kryterium funkcjonalnego przy ocenie, czy niezależnie od ustrojowego usytuowania, dany podmiot in concreto ma przymiot organu administracji publicznej zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 listopada 2009 r. II GSK 888/09 ( OSA i wsa 6/2011 poz. 106). II. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu znany jest Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. , sygn. akt P 1/11 ( Dz. U. z 27.12.2011 r. nr 279, poz. 1644) uznający za niezgodne z art. 87 Konstytucji – przepisy art. 5 pkt 11, art. 30 b ust. 1 zd. I i ust. 2 oraz art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie określonym sentencją tego wyroku i odraczający utratę mocy przez powyższe przepisy w oznaczonym zakresie do upływu 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. Z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego wprost wynika ( pkt. 4.3), że mimo obalenia – z chwilą ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw – domniemania konstytucyjności powyższych przepisów w zakresie wskazanym wyrokiem, moc powszechnie obowiązującą ( art. 190 ust. 1) ma także rozstrzygnięcie o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne rozstrzygnięcie, oraz że oznacza to w praktyce możliwość utrzymania – w drodze wyjątku – dotychczasowych zasad organizacji regionalnych programów operacyjnych na lata 2007 – 2013, w tym zasad korzystania z procedury odwoławczej, dopuszczonej przez zakwestionowane przepisy. III. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzutów skargi, podkreślić należy, iż za uwzględnieniem skargi przemawia naruszenie przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ale nie tych, których konstytucyjność została zakwestionowana powyższym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Na wstępie Sąd zauważa, że: Postanowienia § 13 ust. 3- 5 oraz § 15 ust. 2 – 5 i 12 Regulaminu konkursu, którego uczestnikiem był skarżący, określają zasady przeprowadzania pierwszej oceny merytorycznej przez dwóch członków Komisji Oceny Wniosków. W szczególności § 15 w ust. 12stanowi, że uczestnicy projektu, którzy złożyli wnioski zostaną poinformowani za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz pisemnie o zakwalifikowaniu lub nie zakwalifikowaniu wniosku do dzielenia wsparcia. Informacja ta zawierać ma uzasadnienie, a uczestnik ma prawo wglądu w dotyczące go karty ocen merytorycznych. Przewidując w § 16 ust. 1, że od oceny Komisji zainteresowanemu przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w ust. 3 postanowiono, ze wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosi się w formie pisemnej w terminie do 3 dni licząc od dnia doręczenia pisemnej informacji o zakwalifikowaniu lub niezakwalifikowaniu do udzielenia wsparcia. Przy skardze nie przedłożył skarżący pisemnej informacji o niezakwalifikowaniu wniosku skarżącego do udzielenia wsparcia, a opartej na ocenie merytorycznej, dnia 7 października 2010 r., natomiast przedłożył kopie kart oceny merytorycznej, z tej daty ( anonimowe co do osób oceniających). Na rozprawie dnia 15 lutego 2010 r. skarżący wyjaśnił, że pocztą otrzymał tylko karty oceny merytorycznej z 7.10.2010 r. i w związku z ich otrzymaniem złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Twierdzenie skarżącego, znajduje oparcie w treści wniosku z dnia 28 października 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionującego prawidłowość ocen w poszczególnych kategoriach kart ocen i nie odnoszącego się do jakiegokolwiek pisma oznaczonego datą lub numerem, a informującego o niezakwalifikowaniu wniosku do dofinansowania i podstawach tego stanowiska. Nie pozostają w sprzeczności z tym twierdzeniem przedstawione w sprawie dokumenty także przez ARR. W szczególności w odpowiedzi na skargę, jako dowód niezakwailifikowania wniosku z powodu zbyt małej liczby punktów na pierwszym etapie oceny merytorycznej wskazuje się tylko karty tej oceny i złożony w związku z nimi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji nie można przyjąć, że złożona skarga nie miała charakteru skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy. Zresztą przy bezspornym braku pouczenia skarżącego o dopuszczalności terminie i sposobie wniesienia skargi, w tym o wymogu jej kompletności brak taki ulegał by usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a gdyby poza kartami ocen, doręczono skarżącemu rzeczywiście pisemną informację w trybie § 15 ust. 12 Regulaminu. Powyższe uwagi miały związek ze sposobem formułowania zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którym nie nadano charakteru syntetycznego, a więc w ramach poszczególnych kategorii dotyczącego obu ocen, lecz charakter analityczny dotyczący ocen z poszczególnych kart z 7.10.2010 r., których skarżący nie identyfikuje. W odniesieniu do sposobu rozpatrzenia wniosku przede wszystkim zważyć należy, ze istota przewidzianego Regulaminem Konkursu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, polega na ponownej merytorycznej ocenie całego wniosku, a w istocie biznesplanu. Ponowna ocena merytoryczna biznesplanu może zatem prowadzić do punktowej oceny wyższej lub niższej także w ramach tych kryteriów ( kategorii i ich podpunktów), które nie były kwestionowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż Regulamin nie zawiera w tym zakresie żadnych ograniczeń. Tak też stało się w sprawie. Przy skardze skarżący przedłożył dwie karty oceny merytorycznej członków KOW z 22.11.2010 r., nie identyfikujące imienia i nazwiska osób oceniających. Przy odpowiedzi na skargę przedłożono uwierzytelnione odpisy tych samych kart z danymi personifikującymi osoby oceniające. W dalszych rozważaniach karty oceny z 22.11.2010 r., będą oznaczone inicjałami osoby oceniającej D.Ch – dla karty którą w kategorii I przyznała 30 pkt, a inicjałami M.W.Ć- dla karty, którą w tej samej kategorii przyznano 29 pkt. W ramach ocen dokonanych 7 października 2010 r. skarżący u obu oceniających otrzymał po 69 punktów, co średnią ocenę dało w tej samej wysokości, przy czym u jednego z oceniających ( D.K) uzyskał minimum punktów dla kategorii I i II, a u drugiego ( W.J), przekroczył minimum punktów tylko w kategorii II ( 15 przy minimum 10). Natomiast w wyniku oceny dokonanej po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżący u jednego z oceniających otrzymał 68 punktów (D.Ch) a u drugiego 67 punktów (M.W.-Ć), co średnią przyjętych ocen sytuowało na 67,5 punkta, przy minimum 70 punktów do zakwalifikowania wniosku. Dokonujący ponownej oceny D.Ch przyznał wnioskowi w kategorii I 30 pkt tj. minimum, a w kat. II 13 pkt (przy 10 minimum). U drugiego z oceniających (M.W.-Ć), minimum (z przekroczeniem) uzyskał skarżący tylko w kategorii II (potencjał wnioskodawcy). Przy ponownej ocenie, skarżącemu wyższą punktację niż w ocenie pierwotnej przyznano w zakresie kategorii I p. pkt. Lit. e (analiza ograniczeń), i kat. II – lit. b (analiza potencjału technicznego do wdrożenia projektu) – wg oceny D.Ch. Charakterystyczne jest, że w zakresie kategorii III – efektywność ekonomiczna przedsięwzięcia przy pierwotnej jak i ponownej ocenie u żadnego z oceniających projekt nie uzyskał wymaganego minimum 30 pkt dla tej kategorii. Brak uzyskania minimum punktowego dla poszczególnej kategorii eliminuje wniosek, nawet gdy punktacja łączna przekracza 70 punktów. Zgodnie z § 16 ust. 5 i 6 w zw. z § 15 ust. 2-4 regulaminu konkursu ponowna ocena wniosku dokonywana jest przez nową niezależną Komisję Oceny Wniosków, przy czym każdy z dwóch członków takiej komisji, dokonuje oceny wypełniając kartę oceny merytorycznej, a ostateczna ocena Komisji to średnia arytmetyczna ocen przyznanych przez każdego z członków Komisji. Karty ocen winny zawierać uzasadnienie w każdej ocenianej kategorii biznesplanu ( § 15 ust. 5). Komisja rozpatrująca ponownie wniosek rozstrzyga o tym wniosku w przedmiocie zakwalifikowania lub niezakwalifikowania do udzielenia wsparcia ( § 15 ust. 6), a o rozstrzygnięciu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy uczestnik projektu jest informowany na piśmie wraz z uzasadnieniem ( § 15 ust. 7). Należy więc stwierdzić, że nie tylko w świetle art. 30 c ust. 1 w zw. z art. 30 e ustawy, ale także postanowień Regulaminu Konkursu, przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie jest karta oceny merytorycznej (czy formalnej ) i uzasadnienie tej oceny zawartej w karcie, lecz rozstrzygnięcie zawarte w pisemnej informacji o negatywnym wyniku przyjętej procedury odwoławczej. To zaskarżone rozstrzygnięcie winno zawierać uzasadnienie. Oczywiste jest zatem, że skoro podstawę rozstrzygnięcia stanowi ponowna ocena zawarta na kartach oceny wraz z jej uzasadnieniem dokonanym przez każdego z oceniających, to uzasadnienie rozstrzygnięcia zawartego w informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej winno nawiązywać do tej oceny i stanowić jej syntezę uwzględniającą zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle powyższego należy skonstatować, że treść uzasadnienia zaskarżonego skargą rozstrzygnięcia zawartego w informacji z dnia 24 listopada 2010 r., nie spełnia wymagań § 15 ust. 7 Regulaminu Konkursu. Rozstrzygnięcie to w istocie nie uzasadnia oceny wniosku o wsparcie dokonanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy i poza formalnym powołaniem na § 16 ust. 6 regulaminu, w ogóle nie nawiązuje do ustalonych przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ocen i ich uzasadnienia przez oceniających. Nie zastąpi tego wymogu okoliczność, że przy rozstrzygnięciu przesłano karty ponownej oceny merytorycznej. Podpisane przez Dyrektora Zarządzającego ARR pismo informujące o stanowisku Komisji do oceny wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, odmawiającym zakwalifikowania wniosku do udzielenia wsparcia, zawiera cytowane stanowiska anonimowych członków KOW, odnoszące się wyłącznie do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Nie wskazany jest materiał źródłowy, z którego pochodzą te cytaty. Ich porównanie z treścią uzasadnienia ocen w kartach oceny merytorycznej z 22.11.2010 r. pozwala tylko stwierdzić, że nie pochodzą z tych dokumentów. Nadto cytowane stanowisko drugiego członka KOW, zawierające takie sformułowania jak; " w odpowiedzi na odwołanie, które wpłynęło do ARR 28 października pragnę ustosunkować się do podanych w nim argumentów", " wnioskującemu przysługuje prawo odwołania się od decyzji, natomiast żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy ze skutkiem pozytywnym oraz pogróżki z oddaniem sprawy do sądu czy zawiadomieniem Rzecznika Praw Obywatelskich są co najmniej niestosowne", czy " w kwestii merytorycznej wniosek został nisko oceniony... Szczegółowe uzasadnienie zostało przedstawione w karcie oceny merytorycznej," sugerują, że może ono pochodzić od osoby, która dokonała pierwszej oceny merytorycznej, przed wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, mimo, że niewątpliwe karty oceny merytorycznej ponownej sporządzone zostały przez inne osoby. W świetle powyższych ustaleń przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że ocena projektu skarżącego stanowiąca podstawę negatywnego rozstrzygnięcia o wyniku procedury odwoławczej zawartego w zaskarżonej informacji z dnia 24 listopada 2010 r. została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy. Przede wszystkim naruszona została wyrażona w art. 26 ust. 2 ustawy zasada przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu. Samo wskazanie w kartach oceny kryteriów ocen w postaci kategorii biznesplanu podlegających ocenie z rozbiciem na elementy danej kategorii, nie przesądza o tym że oceny dokonywane przez niezależnych ekspertów będą przejrzyste. Sama różnica ocen w ramach tej samej kategorii nie przesądza o wadliwości oceny. Istotne jest natomiast by z oceny jeszcze wynikało jakie ustalenie jest przyjęte jako podstawa oceny i jaką ocenę oceniający uznaje za adekwatną do tego ustalenia. Takich ustaleń nawiązujących do wyników ponownej oceny, zaskarżone rozstrzygnięcie w swoim uzasadnieniu nie zawiera, przez co wymyka się spod możliwości weryfikacji. Nie do Sądu należy konwalidowanie niedostatków uzasadnienia w nawiązaniu do kart ponownej oceny merytorycznej. Również próba uzasadnienia rozstrzygnięcia dopiero w odpowiedzi na skargę nie może mieć doniosłości prawnej, tym bardziej, że np. w odniesieniu do 5 zarzutu skargi stanowi ona swoistą egzegezę niejasnych sformułowań kart oceny, co do tego czy i w jakiej kategorii skarżący winien uwzględnić koszty remontu zakupionego sprzętu przed rozpoczęciem działalności. Dokonana ocena jeśli miała by opierać się na kartach oceny merytorycznej w pewnym zakresie narusza także wymóg rzetelności oceny przewidziany art. 31 ust. 1 ustawy, rozumiany jako poddanie ocenie tego co wnioskodawca przyjął w biznesplanie. Wskazać tu można na przypisanie skarżącemu, przez jednego z oceniających wniosek ponownie (M.W-Ć) w ramach kategorii I lit. e – analiza ograniczeń, że " użył ciekawego zbiegu prezentując ceny konkurencji zawsze jako ceny brutto, a sam swoje usługi określał ceną netto". ARR nie kwestionuje zarzutu skargi, że jest to stwierdzenie nieprawdziwe, gdyż ceny konkurencji też podane są netto, ale wyraża zdanie, że ten błąd nie miał wpływu na wynik punktacji zwłaszcza, że uśrednienie ocen niweluje skutki takich błędów. Tymczasem porównanie punktacji w ramach kategorii I lit. e wskazuje, że właśnie ocena tego eksperta była z wszystkich 4 – rech najniższa, o 2 punkty niższa niż drugiego ponownie oceniającego, a do uzyskania w ramach całej kategorii I 30 punktów jako minimum, zabrakło skarżącemu tylko 1 punkta. Trudno zatem przesądzić, że przyjęty jako podstawa oceny błędnie ustalony fakt nie miał wpływu na tę ocenę. Oczywiście nie przesądzało to o osiągnięciu minimum 70 punktów przez cały wniosek. W żadnej z dokonanych ponownie ocen nie podnoszono wadliwości oszacowania kosztów biura. W tym zakresie skarga polemizuje z jedną z ocen z 7.10.2010 r. (w kat. III), w której stwierdzono, że "prowadzenie biura za 50 zł jest wątpliwe". Do tego fragmentu oceny nawiązuje natomiast cytowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowisko "pierwszego członka KOW", że " prowadzenie biura a prowadzenie biura księgowego" jak to określił w odwołaniu wnioskodawca to dwie różne sprawy, a intencje stron zostały mylnie zinterpretowane". W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że informacja oceniającego nie była błędem tylko sugestią, że przyjęta kwota 150 zł jest za niska. W rzeczywistości na str. 29 pkt 5 usługi obce – biznesplanu przewidział skarżący kwotę 150 zł na koszty usługi " biura księgowego". Powyższe ustalenia sprawiają, że dla zachowania wymogów ustawy wniosek skarżącego o dofinansowanie winien być poddany ponownej ocenie merytorycznej członków Komisji Oceny Wniosków na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, z wyeliminowaniem dostrzeżonych uchybień a w szczególności przyjmowania jako mające wpływ na ocenę ustaleń, które nie wynikają z treści biznesplanu lub nie są koniecznym następstwem przyjętych w biznesplanie założeń. W oparciu o te oceny ARR jako instytucja pośrednicząca podejmie rozstrzygnięcie w przedmiocie zakwalifikowania lub niezakwalifikowania wniosku do dofinansowania, o którym stosownie do § 16 ust. 7 regulaminu Konkursu poinformuje skarżącego pismem zawierającym uzasadnienie rozstrzygnięcia, wraz z pouczeniem o przewidzianych art. 30 c ust. 1 zasadach zaskarżenia wyniku procedury odwoławczej. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w I punkcie sentencji wyroku na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( tj. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712). Orzeczenie w przedmiocie zasądzenia na rzecz skarżącego reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika zwrotu kosztów postępowania w kwocie 357 zł oparto na przepisach art. 200, 205 § 2 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 30 e powołanej wyżej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.