III SA/Kr 245/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ś. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 24 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 8 stycznia 2012 r. skarżąca J. Ś. zaskarżyła do tut. Sądu orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 24 października 2011 r., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotowe orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 24 października 2011 r. zostało wydane w związku z toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Sanitarnym postępowaniem w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej - właściwy państwowy inspektor sanitarny. Zasadniczo procedura związana z postępowaniem w takiej sprawie uregulowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia rozstrzygnięcie organów winno być poprzedzone sporządzeniem karty oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeniami uprawnionych jednostek badawczych. W tym celu, zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej I stopnia. Pracownik, który nie zgadza się z treścią wydanego przez tę jednostkę orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Orzeczenie tej jednostki nie podlega zaskarżeniu, podlega ono natomiast - podobnie jak orzeczenie jednostki orzeczniczej I stopnia - ocenie organu orzekającego w sprawie. Wskazuje się bowiem w orzecznictwie, że organ nie może oprzeć swojego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej i nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia, tym samym, winno ono zostać przez organ pod tym kątem ocenione (por. wyroki NSA z 15.03.1994r. SA/Wr 147/94;18.08.1998r. I SA 823/98;05.11.1998r. I SA 1200/98; z 15.06.1999r. IV SA 1061/97). Orzeczenie takie stanowi zatem część materiału dowodowego, w oparciu o który organ – w tym przypadku państwowy powiatowy inspektor sanitarny - wydaje decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Od decyzji tego organu przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a od jego decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z powyższego wynika, że na orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej właściwej do wydania opinii w przedmiocie choroby zawodowej, nie będące decyzją administracyjną właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 odrzucił skargę.